پیامبر در سال دهم هجرت حج گزارد و به سوی مدینه بازگشت. در روز هجدهم ذی‌حجه که قافله‌های بسیاری پیش از پیامبر(ص) حرکت می‌کردند و عده‌ای در پیِ حضرت می‌آمدند، پیامبر(ص) به سرزمین غدیرخم رسید. او به فرمان الهی دستور داد سواران و پیادگان توقف کنند، آنان‌که رفته‌اند، بازآیند و آنان که نیامده‌اند، برسند. سپس بر انبوهی از جهاز شتران فراز رفت و خدای را سپاس گفت و از اینکه به زودی از میان آنان خواهد رفت، خبر داد. سپس از آنان خواست درباره چگونگی ابلاغ رسالت وی گواهی دهند. مردمان فریاد برآوردند: شهادت می‌دهیم که تو پیام حق را ابلاغ کردی، نصیحت و جهاد نمودی. خداوند تو را پاداش نیکو دهد. آنگاه از جایگاه والای خود در میان امت سخن گفت و از آنان بر اولویت خود گواه خواست و پس از شنیدن پاسخ‌های یک‌صدا و بلند، دست علی (ع) را گرفت و با شکوهی شگرف و فریادی رسا فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ، فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ» سه بار این جمله را تکرار و بر یاوران و پذیرندگان ولایت او دعا کرد. غدیر، سرچشمه همیشه جوشان ولایت است که از سینه تفتیده «خم» به جام محبت دوستداران پیامبر(ص) و خاندانش جاری است. غدیر، تفسیر بدر، احد و شأن نزول صفین و نهروان است. بدر، عدالت می‌خواست؛ احد، شجاعت آرزو می‌کرد؛ خیبر تماشای صداقت را تمنا داشت و غدیر، آمین آن همه ثنا و دعا بود. عید پیمان و میثاق و عهد است؛ غدیر، عید عدالت و رهبری است.