کتاب «شهروندی و دولت رفاه» از مجموعه کتاب‌های «فهم جامعه‌ مدرن» انتشارات آگه است که به مسئله‌ شهروندی اجتماعی و دولت رفاه می‌پردازد. شهروندی در کل به جایگاه فرد در مقام عضوی از یک جامعه مبتنی است. درواقع این مفهوم را می‌توان چنان گسترش داد که عضویت در جهان را نیز دربرگیرد؛ مانند آرمان محیط‌زیستیِ «شهروندی جهانی» که در آن تعهد هر شخص نه‌تنها در محدوده‌ مرزهای ملی‌اش که به واسطه جایگاه انسانی‌اش معنا می‌یابد. دنیس رایلی، نویسنده کتاب ادعا می‌کند شکل‌گیری دولت رفاه تلاشی برای تحقق بخشیدن به وعده‌ حقوق شهروندی بود که به واسطه‌ برابری سیاسی ملحوظ در حق رای عمومی اعطا شده بود.

او در فصل‌های نخست کتاب به نقل از ویلیام بوریج، معمار رفاه اجتماعی پس از جنگ جهانی دوم توضیح می‌دهد که هدف دولت رفاه پس از جنگ این بود که امکاناتی فراهم آید تا پاسخگوی نیاز همه‌ افراد خانواده به مسکن، بهداشت و آموزش باشد. با چنین پیشینه‌ سیاسی بود که پیوند میان «شهروندی» و «دولت رفاه» مستحکم شد.

در این دوره، مسئله‌ «شهروندی اجتماعی» که برآمده از دیدگاه سوسیال‌دموکراسی بود، مواردی چون تأمین مسکن، بیمه‌ همگانی، تأمین کار برای همه، آموزش، بهداشت، تأمین فرهنگی و... تحت عنوان «حقوق شهروندی» به عنوان وظایف دولت مدنظر قرار گرفت.