بدن انسان به گونه‌ای طراحی شده که در حالت طبیعی تحرک داشته باشد. حتی زمان خواب هم بدن به صورت هوشمند حرکت‌های لازم را انجام می‌دهد. مثلا در خواب از پهلویی به پهلو دیگر می‌غلتید، در حالی که هوشیار نیستید و هدف یا تصمیمی پشت این حرکت نیست. وقتی به فراخور کار و شرایط کاری در شرکت یا اداره برای مدتی طولانی در یک وضعیت می‌مانید، سیستم نگهدارنده ستون فقرات دچار خستگی می‌شود. به‌خصوص اگر این وضعیت مناسب نباشد، به یک نقطه فشار زیادی وارد می‌آید و درد را احساس می‌کنید. چنانچه به هشدارهای بدن توجه نکنید و شرایط فیزیکی کار را به نفع سلامتتان تغییر ندهید، در ناحیه ستون فقرات یا عضلات دچار آسیب خواهید شد. از قدیم به کارمندها پشت‌میزنشین می‌گفتند، چون تمام ساعات کاری‌شان پشت میز می‌گذرد و برای انجام کارها نیاز چندانی به فعالیت‌های جسمانی ندارند. از همین تسمیه ساده، اهمیت نقش میز و صندلی برای یک کارمند به‌خوبی روشن می‌شود. کسانی که به سلامت خود اهمیت می‌دهند، باید یک سری اصول را درباره میز و صندلی‌شان رعایت کنند.

  صندلی باید با ابعاد بدن متناسب باشد و اندام را تحت فشار قرار ندهد. صندلی باید طوری باشد که بتوانید به‌راحتی در آن جابه‌جا شوید.

  نشیمنگاه صندلی نباید خیلی سفت یا نرم باشد. هردوی این‌ها به یک اندازه آسیب‌زاست. در اغلب موارد صندلی‌ها خیلی سفت هستند. این صندلی‌ها در طولانی‌مدت به یک نقطه از بدن فشار وارد می‌کنند، خون‌رسانی و اکسیژن‌رسانی را کم می‌کنند و درنتیجه احساس درد را به وجود می‌آورند.

  صندلی باید بنا به نیاز فرد انتخاب شود. مثلا کارمندی که میز بزرگی دارد و وسایل مورد نیازش دور از دسترسش قرار گرفته‌اند و برای برداشتن آن‌ها ناچار است مکررا جابه‌جا شود، بهتر است روی صندلی چرخدار بنشیند. در صورتی که صندلی چرخدار موجود نباشد، باید در چینش وسایل روی میز تجدید نظر کند. یعنی فرد وسایلی را که بیشتر مورد نیازش هستند در دسترس قرار بدهد تا مجبور نشود به‌دفعات نیم‌خیز یا روی میز خم شود.

  پشتی صندلی باید استاندارد باشد. اگر پشتی صندلی گودی کمر را پر نمی‌کند، با قرار دادن بالش کوچکی فضای میان صندلی و گودی کمر را پر کنید.

  وقتی روی صندلی می‌نشینید مفصل ران باید زاویه 90 درجه پیدا کند. در غیر این صورت از زیرپایی استفاده کنید. اشکالی ندارد اگر زانوها قدری از ران بالاتر قرار بگیرند. همچنین بهتر است مچ پا در شیب قرار بگیرد. زیرپایی‌های متحرک و قابل تنظیمی در بازار وجود دارند که با تهیه آن‌ها می‌توانید وضعیت نشستنتان را بهبود ببخشید.

  تا حد امکان سعی کنید در انتهای صندلی بنشینید. نشستن در لبه صندلی به‌مرور زمان مشکلاتی را در ستون فقرات ایجاد می‌کند.

  ارتفاع میز باید با قد فرد متناسب باشد؛ به طوری که فرد برای کار کردن با وسایل روی میز ناچار به خم شدن نباشد. علت اینکه بعضی به قوز کردن عادت می‌کنند همین است (البته بعضی قوزها مادرزادی است). ضمن اینکه برای جلوگیری از ایجاد قوز، بهترین کار پیشگیری است. قوزبندهایی که در بازار به فروش می‌رسند، نه‌تنها چاره قوز نیستند، بلکه این ناراحتی را تشدید هم می‌کنند. چون بدن عادت می‌کند یک وسیله با فشار شانه‌ها را عقب نگه دارد و دیگر خود برای قوز نکردن تلاش نمی‌کند.

  سعی کنید هر 20 دقیقه یک‌بار وضعیت بدن خود را تغییر دهید. مثلا از جایتان بلند شوید و چند قدم راه بروید، یا به پشتی صندلی کاملا تکیه کنید.

  ورزش کردن برای کارمندها و همه پشت‌میزنشین‌ها بسیار ضروری است. چون آن‌ها کمترین تحرک را دارند و با ورزش کردن می‌توانند عضلات خود را آماده‌تر و ورزیده کنند. ورزش می‌تواند شامل نرمش‌های صبحگاهی و عصرگاهی منظم باشد تا انجام یک ورزش به‌خصوص مثل فوتبال یا شنا به صورت منظم.