نگاهی به شرایط دورکاری کارمندان در ایام کرونا
دولتیها راضی هستند؛ خصوصیها شاکی!
فعلا باید فاصله گرفت. درست است فاصله و دوری چندان بار مثبت معنایی ندارد اما فعلا و تنها راهچاره برای نجات و پیشگیری از ویروس کرونا همین است؛ دوری و دور ماندن. دوری از هر جایی که تجمع در آن شکل میگیرد. یکی از این مکانهای تجمع محل کار است که حالا با دورکاری کارمندان ابعاد جدیدی پیدا کرده است. با اینکه بسیاری از کشورهای جهان و شرکتهای معتبر چند سالی است که دورکاری را به تجمع افراد ترجیح میدهند اما این واژه هنوز برای ما ایرانیها جدید است. دورکاری هم مثل خود ویروس کرونا هنوز ابعاد ناشناختهای دارد. خیلیها هنوز نحوه برخورد با آن را نمیدانند و گاه حتی راه را اشتباه میروند؛ درست مثل کارفرمایانی که فکر میکنند دورکاری مرخصی است و حقوق کارمندان را کمتر از قبل پرداخت میکنند.
اکرم احمدی
حقوقها نباید کم شود
از همان روز نخست یعنی موج اول شیوع کرونا در ایران، مسئولان اعلام کردند دورکاری دلیلی برای کاهش دستمزدها نیست و حقوق مانند قبل باید پرداخت شود. یعنی شرکتهای دولتی و خصوصی باید مانند قبل به کارمند خود حقوق و مزایا بدهند و حق بیمه نیز پرداخت شود؛ اما آنطور که شنیده میشود بعضی از کارفرمایان در بخش خصوصی دستمزدی کمتر از حداقلهای قانونی پرداخت و یا حتی از پرداخت حق بیمهها شانه خالی میکنند. این در حالی است که دورکاری به دلیل بیماری کرونا و شرایط خطرناک و بحرانی امروز نمیتواند دلیل کاهش دستمزد باشد. طبق قانون، کارمندان دورکار هم کار روزانه را انجام میدهند و کارفرما باید حقوق کارکنان خود را با رعایت همه مولفههای حقوق مثل حق مسکن، حق اولاد و… به حساب کارمند واریز کند.
دولتیها پایبندتر هستند
سازمانها و شرکتهای دولتی در دورکاری کارنامه بهتری دارند. اینطور که شنیده میشود تاکنون شکایتی درباره کاهش حقوقها ثبت نشده و کارمندهای دولتی وضعیت بهتری نسبت به کارمندان بخش خصوصی دارند. خانم م.الف کارمند یکی از نهادهای دولتی است که شرایط دورکاری دارند. او میگوید از همان روز اول که اعلام شد باید دورکار شویم تا امروز هیچ مشکلی بابت حقوق و واریزیهای هر ماه نداریم. او میگوید: «کار من و همکارانم به گونهای بود که میتوانستیم آن را از خانه نیز انجام بدهیم. برای همین از همان روز اول استقبال کردیم. اینجوری برای خودمان خیلی بهتر است. رفتوآمد و ترافیک را نداریم. مشکل حقوق هم تا امروز نداشتهایم.» او میگوید مثل همان زمانی که در اداره کار میکرده، حالا هم در خانه کار میکند: «به نظر من این اعتماد بین کارمندان و سازمان ما وجود دارد. من و همکارانم مثل قبل کار میکنیم. اگر بخواهیم مرخصی برویم درخواستمان را مطرح میکنیم. همه کارها مثل قبل انجام میشود. سر ساعت کارمان را شروع میکنیم و سر ساعت همیشگی کارمان تمام میشود. قرار نیست چون کسی ما را نمیبیند از کار بزنیم.»
عملکرد ضعیف شرکتهای خصوصی
