میمنت ۶۵ ساله، لیف و اسکاچ می‌فروشد

میمنت خانم یکی از مسن‌ترین فروشندگان مترو است. به قول خودش یک پا ‏پیشکسوت است. او در ایستگاه صادقیه روی صندلی می‌نشیند و گاهی هم به ‏ایستگاه‌های بین‌‌شهری می‌رود: «دلم در زیر زمین می‌گیرد. نفس‌ام هم می‌گیرد. ‏اینجا خیلی بهتر است. پاهایم دیگر توان پله ندارند. من از پله برقی می‌ترسم. نمی‌توانم با پله برقی بالا و پایین بروم. برای همین از هشت صبح تا سه بعدازظهر اینجا می‌‏نشینم و اسکاچ، لیف و خرت‌‌‌و‌‌‌پرت می‌فروشم.» ‏ میمنت خانم دستگاه کارتخوان هم ندارد. می‌گوید: «من قدیمی‌ام. فقط پول نقد ‏می‌گیرم. دستگاه کارتخوان چی هست اصلاً ؟ مردم عجله دارند تا می‌آیند جنس ‏بخرند قطار می‌رسد، یا جنس را می‌برند یا از خرید منصرف می‌شوند. این شکلی ‏برای من بهتر است.» ‏ میمنت خانم یک پسر معلول دارد، دو دختر و یک پسرش هم ازدواج کرده‌اند و در ‏شهرستان زندگی می‌کنند: «خدا را شکر یک خانه نقلی دارم و اجاره خانه نمی‌دهم. ‏اما خرج و مخارج زندگی خیلی گران است. پسرم معلول است و به دلیل مشکل تنفسی ‏که دارد هر ماه باید کلی پول دوا و درمان بدهم. من محتاج کسی نیستم. زندگی ‏خوبی دارم، اما کار هم می‌کنم. این همه آدم در دنیا کار می‌کنند، من هم یکی از ‏آنها. کار که عار نیست.» میمنت خانم با خنده بازوهایش را نشان می‌دهد و می‌‏گوید: «من نان بازوی خودم را می‌خورم. حالا کمی‌ هم خسته می‌شوم. این خرت‌‌‌و‌‌‌پرت‌ها را هم خود می‌بافم. لیف و اسکاچ بافتنی است. از ساعت هشت صبح تا سه بعد‌ازظهر ‏کار می‌کنم و بعد سوار مترو می‌شوم و می‌روم خانه. خانه‌ام در نواب و نزدیک ‏است. باید بروم برای پسرم غذا درست کنم. پسرم از پس کارهای خودش برمی‌آید اما ‏دلم نمی‌آید خیلی تنهایش بگذارم. برای همین وقتی 60 – 50 هزار تومان جنس می‌‏فروشم، بساطم را جمع می‌کنم و بر‌می‌گردم خانه.»‏