روزهای گرم و داغ مردادماه را سپری می‌کنیم. علاوه بر گرمای هوا، محافل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشورمان این روزها گرم و پرحرارت دنبال می‌شود. نوسان و بالارفتن قیمت‌ها که استرس زیادی به مردم وارد کرد، کمی فروکش کرده و اوضاع تقریبا به حالت عادی برگشته است. عزل و نصب‌ها و استیضاح و طرح سؤال از سیاسیون و دولتی‌ها بسیار داغ است، تا جایی که دامن کارگران را هم گرفته است. این هفته در مجلس، چند نفر پشت میزِ خطابه رفتند. هر کسی از ظن خود شکایتش را طرح کرد. یکی با داد و فریاد و دیگری با آرامش و طمأنینه. حرف‌ها و صحبت‌های زیادی ردوبدل شد. اتهامات و شکوائیه‌های بسیاری زده و خوانده شد. عاقبت وزیر کار  و رفاه اجتماعی، نتوانست نماینده‌های مجلس را راضی کند و از سمت خود برکنار شد. اینکه حق با کیست را کار ندارم. اینکه کدام مقصر و کدام حرفش حساب‌تر است هم، نقل حرفم نیست. تنها ارگان و صنف ما کارگران که تاحدودی ملتجا و دادخواه ماست، فعلا وزیری ندارد. هرچند رئیس‌جمهور به فوریت‌ سرپرست موقت وزارتخانه را معرفی کرده‌است، اما باید روزهای زیادی از پی هم بروند تا دوباره شخصی به مجلس معرفی شود. اگر توانست رأی‌اعتماد بگیرد، بتواند وزیر کار و رفاه اجتماعی شود تا به صندلی وزارت بنشیند تا معاونانش را دوباره امتحان کند. مهره‌های موردنظرش را در پست‌های پایین‌تر بچیند و با شرایط، آشنا شود، زمان زیادی از دست خواهیم داد. زمانی که همیشه طلایش می‌خوانند. اما این روزها مثل طلا، قیمتش بالا نمی‌رود که هیچ، پایین و پایین‌تر هم می‌رود. این درست که شاید ما کارگران رفت‌وآمد زیادی به اداره کار نداشته باشیم، اما تا حدودی احساس خلأ می‌کنیم. شاید هیچ‌وقت پای امید و علی به اداره کار باز نشود. شاید هیچ‌گاه امیر و محمد و بقیه کارگران ساختمان ما، وزیر صنفشان را نشناسند و برایشان هم اهمیت چندانی نداشته باشد که چه کسی بر مسند وزارت بنشیند، اما مطمئنا این جابه‌جایی‌ها و رفتن و آمدن‌ها، روی جامعه کارگری تأثیر بسیاری خواهد گذاشت. وزیری که باید همه تمرکز و حواس خود را روی کارگشایی از کارگران بگذارد، روزهای متمادی‌ را در راهروهای مجلس و بقیه نهادهای مربوطه طی می‌کند تا پاسخ‌گوی سؤال‌های سیاسیون باشد. امیدوارم هر شخصی سکان‌دار وزارت کار و امور اجتماعی می‌شود، همانند وزیر قبلی، به درددل کارگران بی‌شمار این سرزمین گوش کند و اندوهی را از دل آن‌ها بزداید...