معضلی به نام سراهای لوازم خانگی
اکبر پازوكی رئیس اتحادیه لوازم خانگی
رکود بازار لوازم خانگی در حال حاضر به نسبت سال گذشته ابعاد گستردهای پیدا کرده است. دلیل آن در درجه اول این است که مردم قدرت خرید ندارند. گرانفروشی وجود ندارد، اما به دلیل گرانی کالاها و اینکه دخل و خرج مردم با هم نمیخواند، بانک بهجای اینکه منابع خود را در تولید مصرف کند، پول خود را به بخش توزیع آورده و با خرید دینهایی که انجام میدهد، فروشگاههای سراهای لوازم خانگی را ایجاد کرده است.
امیدواریم اطلاعرسانیهایی که به مردم میشود، باعث شود مردم پول خود را دور نریزند. ما که نمیخواهیم جلوی رشد تولید و کارآفرینی را بگیریم یا از دنیا عقب بمانیم، اما به چه بهایی، هر چیزی یک قیمتی دارد. اینکه به نام مردم، برای اینکه مردم راحت باشند، سود 40درصدی بگیریم و بعد در افکار عمومی بگوییم بیایید و 66ماهه اقساطی بخرید و بعد از مراجعه به مردم بگوییم این کالا را نداریم و باید آن چیزی که من میگویم را بخری، واقعاً خلاف و دروغگویی است؛ ما از این دروغ گفتن ناراحت هستیم. فعالیت این مکانها به اشتغال برخی صنوف آسیب زده، اصلاً چطور ممکن است با هفتهای ۵۰۰ هزار تومان کل جهیزیه را اقساطی فروخت؟ در مقابل امروز اگر بخواهید یک وام 100 میلیون تومانی از بانک دریافت کنید، چقدر شما را اذیت میکند. حال شما به این سراها مراجعه کنید، تنها با یک سفته میتوانید تا 500 میلیون تومان جنس بگیرید، چرا چون از خودش که نمیخواهد بدهد. صنوفی چون صوت و تصویر، فرش فروشی، مبلمان، چینی و بلور، لوستر، چوب و تخته و فرش، از این مسئله آسیب دیدهاند.
کجای دنیا به شما فرش قسطی میدهد و میگوید پول آن را 1405 بیاور، این نوعی عوامفریبی است و مردم باید نسبت به این موضوع آگاه شوند. در حال حاضر همکاران ما توان رقابت با این فروشگاهها را ندارند. اکنون بیش از سه سال از شیوع کرونا میگذرد و در این مدت دولت به جای اینکه به کسبه و اتحادیههای صنفی که به نوعی بازوی دولت محسوب میشوند کمک کند اقدام به راهاندازی اتحادیههایی مانند کسبوکارهای اینترنتی یا فروشگاههای زنجیرهای کرده است. البته ما در کل با ایجاد اتحادیههای اینچنینی یا حتی فروشگاههای بزرگ مشکلی نداریم، اما زمانی که نهادی مثل بانک به حمایت جدی از یک بخش میپردازد توان رقابت برای ما باقی نمیماند. اگر نگاهی به دنیا و کشورهای پیشرفته داشته باشیم آیا وضعیت به همین منوال است و بانکها به جای حمایت از تولید به حمایت از خردهفروشی و فروش اقساطی میپردازند؟ سؤال اینجاست که چرا بانکها به جای ورود به سیستم توزیع، حمایتی از صاحبان این مشاغل ندارند؟ اصلاً چرا قبل از سال ۱۳۹۶ شاهد ورود به چنین فضایی نبودیم؟ در آن زمان همچنان تولید روندی سودآور بود و به همین دلیل بانکها به عرصههای تولیدی میپرداختند اما اکنون به نوعی به واسطهگری در فروش اقدام میکنند. تولیدکنندگان مجبورند برای تأمین مواد اولیه از چند ماه قبل پول پرداخت کنند تا ارز به آنها اختصاص یابد و در چنین شرایطی جای حمایت از تولید، بانکها به حمایت از این دسته فروشگاهها پرداختهاند.اگر فردی میگوید این فروشگاهها به بانک وابسته نیستند، سؤال من این است که کدام نهاد غیر از بانک میتواند چنین سرمایهای را در اختیار مدیران این فروشگاهها قرار دهد؟ اگر حسابها بررسی شود مشخص میشود که با حمایت بانک است که این فروشگاهها میتوانند با هفتهای ۵۰۰ هزار تومان یا مبلغ یک میلیون، تبلیغ فروش اقساطی کل جهیزیه را
داشته باشند.
امیدواریم اطلاعرسانیهایی که به مردم میشود، باعث شود مردم پول خود را دور نریزند. ما که نمیخواهیم جلوی رشد تولید و کارآفرینی را بگیریم یا از دنیا عقب بمانیم، اما به چه بهایی، هر چیزی یک قیمتی دارد. اینکه به نام مردم، برای اینکه مردم راحت باشند، سود 40درصدی بگیریم و بعد در افکار عمومی بگوییم بیایید و 66ماهه اقساطی بخرید و بعد از مراجعه به مردم بگوییم این کالا را نداریم و باید آن چیزی که من میگویم را بخری، واقعاً خلاف و دروغگویی است؛ ما از این دروغ گفتن ناراحت هستیم. فعالیت این مکانها به اشتغال برخی صنوف آسیب زده، اصلاً چطور ممکن است با هفتهای ۵۰۰ هزار تومان کل جهیزیه را اقساطی فروخت؟ در مقابل امروز اگر بخواهید یک وام 100 میلیون تومانی از بانک دریافت کنید، چقدر شما را اذیت میکند. حال شما به این سراها مراجعه کنید، تنها با یک سفته میتوانید تا 500 میلیون تومان جنس بگیرید، چرا چون از خودش که نمیخواهد بدهد. صنوفی چون صوت و تصویر، فرش فروشی، مبلمان، چینی و بلور، لوستر، چوب و تخته و فرش، از این مسئله آسیب دیدهاند.
کجای دنیا به شما فرش قسطی میدهد و میگوید پول آن را 1405 بیاور، این نوعی عوامفریبی است و مردم باید نسبت به این موضوع آگاه شوند. در حال حاضر همکاران ما توان رقابت با این فروشگاهها را ندارند. اکنون بیش از سه سال از شیوع کرونا میگذرد و در این مدت دولت به جای اینکه به کسبه و اتحادیههای صنفی که به نوعی بازوی دولت محسوب میشوند کمک کند اقدام به راهاندازی اتحادیههایی مانند کسبوکارهای اینترنتی یا فروشگاههای زنجیرهای کرده است. البته ما در کل با ایجاد اتحادیههای اینچنینی یا حتی فروشگاههای بزرگ مشکلی نداریم، اما زمانی که نهادی مثل بانک به حمایت جدی از یک بخش میپردازد توان رقابت برای ما باقی نمیماند. اگر نگاهی به دنیا و کشورهای پیشرفته داشته باشیم آیا وضعیت به همین منوال است و بانکها به جای حمایت از تولید به حمایت از خردهفروشی و فروش اقساطی میپردازند؟ سؤال اینجاست که چرا بانکها به جای ورود به سیستم توزیع، حمایتی از صاحبان این مشاغل ندارند؟ اصلاً چرا قبل از سال ۱۳۹۶ شاهد ورود به چنین فضایی نبودیم؟ در آن زمان همچنان تولید روندی سودآور بود و به همین دلیل بانکها به عرصههای تولیدی میپرداختند اما اکنون به نوعی به واسطهگری در فروش اقدام میکنند. تولیدکنندگان مجبورند برای تأمین مواد اولیه از چند ماه قبل پول پرداخت کنند تا ارز به آنها اختصاص یابد و در چنین شرایطی جای حمایت از تولید، بانکها به حمایت از این دسته فروشگاهها پرداختهاند.اگر فردی میگوید این فروشگاهها به بانک وابسته نیستند، سؤال من این است که کدام نهاد غیر از بانک میتواند چنین سرمایهای را در اختیار مدیران این فروشگاهها قرار دهد؟ اگر حسابها بررسی شود مشخص میشود که با حمایت بانک است که این فروشگاهها میتوانند با هفتهای ۵۰۰ هزار تومان یا مبلغ یک میلیون، تبلیغ فروش اقساطی کل جهیزیه را
داشته باشند.
ارسال دیدگاه
ضمیمه
