حمایت‌های اجتماعی و نظام مدیریت آن در ایران تا چند سال دیگر وارد سده جدیدی خواهد شد. بیمه‌های اجتماعی در امتداد حرکت تاریخی خود، با بخش بزرگی از طبقات و گروه‌های فعال ساکن در چارچوب سرزمینی کشور، ارتباط برقرار کرده‌اند و تعهدات بلندمدت و کوتاه‌مدت متنوعی را به جمعیتی که زیر چتر آنها قرار دارند، ارزانی داشته‌اند. نظام بیمه‌های اجتماعی حالا به میزانی از نفوذ و اثرگذاری رسیده‌اند که ارتباط‌شان با بازار کار ناگسستنی است و شهروندان نیز به‌خوبی آگاه‌اند که ریسک‌های مختلف زندگی آنها باید به مدد بیمه‌های اجتماعی پاسخ داده شود. مفهوم بیمه‌های اجتماعی به سطحی مطلوب از پذیرش عمومی رسیده و نظام تصمیم‌گیر هم مهم‌ترین ابزار بازتوزیع عادلانه منابع و مساعدت‌ها را نظام بیمه‌های اجتماعی می‌داند. هرچه باشد، در عصر کنونی ضریب نفوذ و پوشش بیمه‌ای در مقایسه با گذشته بسیار متحول شده و سازمان تامین‌اجتماعی هم ازجمله ارکان و حتی نماد نظام بیمه‌ اجتماعی در کشور است که به فراخور جایگاه و سهمش، می‌تواند عامل اصلی به‌بارنشستن سیاست‌های اجتماعی در سده جدید باشد. سده‌ای که شاید در آن دیگر آزمون‌وخطا تهی از معنا باشد.سده‌ای که پیش‌ازآن که به آن برسیم و دیر شود، باید برای موانع و چالش‌های کنونی راهکارهای شایسته یافت و مهم‌ترین اولویت‌ها را مشخص کرد.

باید پاسخ داده شود که آیا برای سازمان تامین‌اجتماعی افزایش ورودی‌ها و پوشش گروه‌های جدید به‌ویژه از حوزه‌های غیررسمی مسئله است یا کفایت مزایا و پایداری منابع مالی اولویت بالاتری دارد؟ از آن مهم‌تر، حالاکه قرار است موضوع بدهی‌های نهاد دولت در طی برنامه ششم توسعه حل شود و گفتمان حاکم نیز به سمت حوزه رفاه اجتماعی رفته، چه باید کرد؟ بحران صندوق‌های بازنشستگی که در کمین تامین‌اجتماعی نشسته، چطور مدیریت شود؟ آیا باید یک‌شبه تن به اصلاحات داد یا گام‌به‌گام و تامین‌اجتماعی را از خطر رهانید؟ بازدهی سرمایه‌گذاری‌ها و تعادل منابع و مصارف را چگونه باید ارتقا داد؟ هزینه‌های بخش درمان را چگونه باید کنترل و کاهش داد؟ اینها را دو تن از کارشناسان تامین‌اجتماعی تحلیل کرده‌اند.