دبیرکل کانون عالی کارفرمایان ایران:
رسیدن به رفاه از نقطه اشتغال امکانپذیر است
دبیرکل کانون عالی کارفرمایان ایران در جریان وبینار «دستمزد منطقهای و رشتهای؛ رویکردها و ابعاد» گفت: «زمانی میتوانیم رفاه کارگر و خانوار را بالا ببریم که ثروت تولید کنیم و تولید ثروت باید با فعالیت بنگاههای اقتصادی با مزیت رقابتی مشغول به کار باشد.»
حمیدرضا سیفی افزود: «منشأ رسیدن به رفاه از نقطه اشتغال و بنگاه است و در کشورهایی که به دنبال تولید ثروت و افزایش سرانه خانوار و رفاه باشند، باید به این موضوع نگاه داشت که بنگاهها در چه مسیری میتوانند موفقتر عمل کنند.» این فعال حوزه کارفرمایی ادامه داد: «وقتی از معیار جهانی صحبت میشود باید به سازمان بینالمللی کار اشاره شود که در واقع یک مانیتور بینالمللی است. در خصوص دستمزد نیز باید دیدگاه این سازمان دیده شود.» وی افزود: «نیاز کارگران، سطح عمومی دستمزد، هزینه زندگی، استانداردهای زندگی نسبی سایر گروههای اجتماعی و همچنین سطح بهرهوری و اشتغال به عنوان شاخصهای تعیین دستمزد در سازمان بینالمللی کار مدنظر قرار میگیرند.»
سیفی بیان داشت: «در کشورهایی مانند آمریکا و ژاپن دستمزد منطقهای اعمال میشود و حداقل دستمزد در بسیاری از کشورهای اروپایی در قالب حقوق و دستمزد صنایع تعریف میشود و در کشور ما، غنا، رومانی و مصر واحد دستمزد سراسری اعمال میشود و در برخی کشورهای دیگر بسته دستمزد وجود دارد.»
دبیرکل کانون عالی کارفرمایان ایران اظهار داشت: «در حوزه تشکلهای صنفی کارگری و کارفرمایی به دلیل سطح بلوغ به نقطه گفتوگو مشارکت در تصمیمگیری واحد نرسیدهایم.» وی گفت: «با افزایش حقوق و دستمزدی که منجر به ایجاد تورم میشود و افزایش قیمتها را به دنبال خواهد داشت، کارگر حمایت لازم را نخواهد دید.» سیفی تصریح کرد:«۹۲ درصد فعالیت اقتصادی صنایع در ایران صنایع کوچک هستند که ۶۵ درصد اشتغال در این صنایع شکل گرفته است و در خصوص افزایش دستمزد در صنایع مادر و بزرگ مشکلی وجود ندارد، اما زمانی که افزایش مزد در صنایع کوچک و متوسط مطرح میشود اثرات دستمزد در این حوزه دیده میشود.»
وی ادامه داد: «۵۱ درصد اقتصاد بخش خدمات، ۳۲ درصد صنایع و ۱۸ درصد در حوزه کشاورزی تعریف شده است و در حوزه خدمات تقریباً بین ۶۰ تا ۷۰ درصد اثرات دستمزدی منابع انسانی وجود دارد و در حوزه صنایع کوچک این اثرگذاری در شرایط کارفرما دیده میشود و در واقع حداقل دستمزد در این صنایع توجیه اقتصادی ندارد.»
این فعال حوزه کارفرمایی در ادامه افزود: «در ۳۵ سال گذشته قانون کار به درستی اجرا نشده و زمانی که در قانون کار مزد ملی وجود ندارد و در عمل اجرا میشود، صنایع کوچک با مشکل اجرا میشوند. امروزه بیش از شش میلیون نفر در کشور به اشتغال غیررسمی مشغول هستند و در واقع حداقلها نیز در اشتغال غیررسمی رعایت نمیشوند و افراد دارای بیمه نیستند.» وی با اشاره به اینکه در کشور ما در حال حاضر خام فروشی رونق گرفته است و به دلایل مختلف صنایع آسیب دیدهاند، گفت: «در ایران اگر شرایط اقتصادی، سطح اشتغال و منافع کشور در حوزه تعیین دستمزد در نظرگرفته شود.» وی بیان داشت: «اگر مطابق قانون کار به سمت دستمزدهای رشته حرکت کنیم نفع کلی نیروی کار، صنایع و اقتصاد کشور را به دنبال خواهد داشت.»
سیفی گفت: «بیش از ۹۵ درصد صنایع کشاورزی حتی نیمی از حداقل دستمزد را نمیتوانند پرداخت کنند و توجیه اقتصادی دستمزد برای کارفرمایان وجود ندارد.» وی ادامه داد: «امروزه در بسیاری از بنگاهها تقاضای نیروی کار وجود دارد اما به دلیل نبود نیروی کار ماهر امکان جذب در این بنگاهها وجود ندارد.» سیفی گفت: «در آماری که تا به حال انتشار نیافته در خروجی یک نظرسنجی دیده شده است، بیش از 50 درصد نیروی کار گفتهاند که تمایلی به اشتغال ندارند.»
وی اضافه کرد: «یکی از عوامل و مشکلات بنگاهها موضوع حقوق و دستمزد است و موضوعاتی مانند مهارت نیروی کار در حوزه اشتغال نیز از درجه اهمیت بالایی برخوردار است.»
این عضو کانون عالی کارفرمایان ایران تصریح کرد: «قانون کار اجازه پرداخت کمتر از حداقل دستمزد قانونی را به کارفرمایان نمیدهد و اگر کارفرما از دیدگاه توجیه اقتصادی امکان پرداخت حداقل مزد را نداشته باشد، این کار صورت نخواهد گرفت.»
وی بیان داشت: «آزادی انتخاب در دستمزدهای گوناگون رشتهای، منطقهای و حداقلی برای کارفرمایان و نیروی کار میتواند منطقی باشد و این سازوکار باید از طریق قانون کار فراهم شود.»
این فعال اقتصادی گفت: «امروزه 85 درصد اقتصاد کشور در اختیار دولت و 15 درصد در اختیار کارفرمای بخش خصوصی است و در حوزه تورمی در واقع بخش خصوصی اثرگذاری ندارد و در واقع قسمتی از عوامل تورمی به موضوع دستمزد نیروی کار بازمیگردد و سؤال این است که چرا پژوهشی در خصوص نوع مدلهای دستمزدی در کشور در دانشگاهها صورت نمیگیرد.» وی اشاره داشت: «اثر روانی تورم را نمیتوان نادیده گرفت و زمانی که در اسفندماه حقوق و دستمزد تعین میشود، اثرات روانی آن بر تورم قابل مشاهده است.»
حمیدرضا سیفی افزود: «منشأ رسیدن به رفاه از نقطه اشتغال و بنگاه است و در کشورهایی که به دنبال تولید ثروت و افزایش سرانه خانوار و رفاه باشند، باید به این موضوع نگاه داشت که بنگاهها در چه مسیری میتوانند موفقتر عمل کنند.» این فعال حوزه کارفرمایی ادامه داد: «وقتی از معیار جهانی صحبت میشود باید به سازمان بینالمللی کار اشاره شود که در واقع یک مانیتور بینالمللی است. در خصوص دستمزد نیز باید دیدگاه این سازمان دیده شود.» وی افزود: «نیاز کارگران، سطح عمومی دستمزد، هزینه زندگی، استانداردهای زندگی نسبی سایر گروههای اجتماعی و همچنین سطح بهرهوری و اشتغال به عنوان شاخصهای تعیین دستمزد در سازمان بینالمللی کار مدنظر قرار میگیرند.»
سیفی بیان داشت: «در کشورهایی مانند آمریکا و ژاپن دستمزد منطقهای اعمال میشود و حداقل دستمزد در بسیاری از کشورهای اروپایی در قالب حقوق و دستمزد صنایع تعریف میشود و در کشور ما، غنا، رومانی و مصر واحد دستمزد سراسری اعمال میشود و در برخی کشورهای دیگر بسته دستمزد وجود دارد.»
دبیرکل کانون عالی کارفرمایان ایران اظهار داشت: «در حوزه تشکلهای صنفی کارگری و کارفرمایی به دلیل سطح بلوغ به نقطه گفتوگو مشارکت در تصمیمگیری واحد نرسیدهایم.» وی گفت: «با افزایش حقوق و دستمزدی که منجر به ایجاد تورم میشود و افزایش قیمتها را به دنبال خواهد داشت، کارگر حمایت لازم را نخواهد دید.» سیفی تصریح کرد:«۹۲ درصد فعالیت اقتصادی صنایع در ایران صنایع کوچک هستند که ۶۵ درصد اشتغال در این صنایع شکل گرفته است و در خصوص افزایش دستمزد در صنایع مادر و بزرگ مشکلی وجود ندارد، اما زمانی که افزایش مزد در صنایع کوچک و متوسط مطرح میشود اثرات دستمزد در این حوزه دیده میشود.»
وی ادامه داد: «۵۱ درصد اقتصاد بخش خدمات، ۳۲ درصد صنایع و ۱۸ درصد در حوزه کشاورزی تعریف شده است و در حوزه خدمات تقریباً بین ۶۰ تا ۷۰ درصد اثرات دستمزدی منابع انسانی وجود دارد و در حوزه صنایع کوچک این اثرگذاری در شرایط کارفرما دیده میشود و در واقع حداقل دستمزد در این صنایع توجیه اقتصادی ندارد.»
این فعال حوزه کارفرمایی در ادامه افزود: «در ۳۵ سال گذشته قانون کار به درستی اجرا نشده و زمانی که در قانون کار مزد ملی وجود ندارد و در عمل اجرا میشود، صنایع کوچک با مشکل اجرا میشوند. امروزه بیش از شش میلیون نفر در کشور به اشتغال غیررسمی مشغول هستند و در واقع حداقلها نیز در اشتغال غیررسمی رعایت نمیشوند و افراد دارای بیمه نیستند.» وی با اشاره به اینکه در کشور ما در حال حاضر خام فروشی رونق گرفته است و به دلایل مختلف صنایع آسیب دیدهاند، گفت: «در ایران اگر شرایط اقتصادی، سطح اشتغال و منافع کشور در حوزه تعیین دستمزد در نظرگرفته شود.» وی بیان داشت: «اگر مطابق قانون کار به سمت دستمزدهای رشته حرکت کنیم نفع کلی نیروی کار، صنایع و اقتصاد کشور را به دنبال خواهد داشت.»
سیفی گفت: «بیش از ۹۵ درصد صنایع کشاورزی حتی نیمی از حداقل دستمزد را نمیتوانند پرداخت کنند و توجیه اقتصادی دستمزد برای کارفرمایان وجود ندارد.» وی ادامه داد: «امروزه در بسیاری از بنگاهها تقاضای نیروی کار وجود دارد اما به دلیل نبود نیروی کار ماهر امکان جذب در این بنگاهها وجود ندارد.» سیفی گفت: «در آماری که تا به حال انتشار نیافته در خروجی یک نظرسنجی دیده شده است، بیش از 50 درصد نیروی کار گفتهاند که تمایلی به اشتغال ندارند.»
وی اضافه کرد: «یکی از عوامل و مشکلات بنگاهها موضوع حقوق و دستمزد است و موضوعاتی مانند مهارت نیروی کار در حوزه اشتغال نیز از درجه اهمیت بالایی برخوردار است.»
این عضو کانون عالی کارفرمایان ایران تصریح کرد: «قانون کار اجازه پرداخت کمتر از حداقل دستمزد قانونی را به کارفرمایان نمیدهد و اگر کارفرما از دیدگاه توجیه اقتصادی امکان پرداخت حداقل مزد را نداشته باشد، این کار صورت نخواهد گرفت.»
وی بیان داشت: «آزادی انتخاب در دستمزدهای گوناگون رشتهای، منطقهای و حداقلی برای کارفرمایان و نیروی کار میتواند منطقی باشد و این سازوکار باید از طریق قانون کار فراهم شود.»
این فعال اقتصادی گفت: «امروزه 85 درصد اقتصاد کشور در اختیار دولت و 15 درصد در اختیار کارفرمای بخش خصوصی است و در حوزه تورمی در واقع بخش خصوصی اثرگذاری ندارد و در واقع قسمتی از عوامل تورمی به موضوع دستمزد نیروی کار بازمیگردد و سؤال این است که چرا پژوهشی در خصوص نوع مدلهای دستمزدی در کشور در دانشگاهها صورت نمیگیرد.» وی اشاره داشت: «اثر روانی تورم را نمیتوان نادیده گرفت و زمانی که در اسفندماه حقوق و دستمزد تعین میشود، اثرات روانی آن بر تورم قابل مشاهده است.»
ارسال دیدگاه
ضمیمه
تیتر خبرها
-
مطالبه بيمهایمان را به گوش وزارت ورزش رساندهايمورزش ایران در چند دهه اخیر پیشرفت قابل قبولی در عرصههای بینالمللی داشته و این درخشش مردان و زنان ورزشکار در عرصههای بینالمللی و جهانی و آسیایی موجب شده تا سیل علاقهمندی نسل نوجوان و جوان به ورزش حرفهای و پس از آن حضور در عرصه قهرمانی افزایش چشمگیری داشته باشد. در این میان، افرادی که در سنین پایه تصمیم میگیرند تا عمر خود را صرف پرداختن به ورزش کنند، خیلی زود به این نتیجه میرسند که برای رسیدن به سطح حرفهای نیاز به تمرین مداوم و سپری کردن مدت زمان زیاد وجود دارد. همین امر موجب میشود کسانی که خود را به نوعی ورزشکار بدانند و ورزش را به عنوان پیشه و حرفه خود برگزینند، نتوانند به طور موازی برای پذیرش مسئولیت دیگری به عنوان شغل اقدام کنند و قید امنیت شغلی و تأمین آینده کاری خود در روزهای بازنشستگی را بزنند. در این میان تحت پوشش بیمه قرار داشتن، همواره یکی از دلمشغولیهای اصلی ورزشکاران است؛ ورزشکارانی که همانند بسیاری از فعالان مشاغل دیگر، تخصص کسب میکنند، زمان سپری میکنند، از ورزش درآمد مالی دارند و همانند یک فرد کارمند یا کارگر شاغل در یک مؤسسه، سازمان یا ارگان، تحت نظر فدراسیونهای ورزشی به انجام ورزش به عنوان یک «حرفه» و «شغل» میپردازند. ورزشکاران بهویژه ورزشکارانی که تا سطح رسیدن به پیراهن تیم ملی تلاش کردهاند و همچون سربازی وظیفهشناس در خدمت تیمهای ملی بودهاند، بارها پرسشگرانه پیگیر وضعیت بیمه و مسأله دوران بازنشستگی خود بوده و هستند اما هنوز شرایطی فراهم نشده تا این ورزشکاران با سازوکاری دست و اصولی و از طریق سازمانهای مرتبط با ورزش که زیرمجموعه وزارت ورزش و جوانان هستند، تحت حمایت قرار گیرند و از این نگرانی رها شوند. «علیرضا پاکدل» رییس جوان فدراسیون هندبال ایران که در یک سال اخیر روزهای شلوغی را در بخش تیمهای ملی هندبال زنان و مردان سپری کرده، از ابتدا به عنوان یک دغدغه جدی به مسأله بیمه شدن ورزشکاران نگریسته است، اما هنوز موفق به انجام اقدامی نشده است. ما در نشریه «آتیه نو» که پیش از این گفتوگوهایی با رؤسای دیگر فدراسیونهای ورزشی درباره مسأله بیمه ورزشکاران ترتیب داده بودیم، اینبار به سراغ «علیرضا پاکدل» رفتیم تا از وضعیت بیمه ملیپوشان و ورزشکاران هندبالیست مطلع شویم. حاصل این گفتوگو را در ادامه بخوانید: مسأله تحت پوشش بیمه قرار گرفتن، تا چه حد دغدغه جامعه هندبال و مدیران این فدراسیون بوده و هست؟ موضوع بیمه همواره دغدغهای بسیار جدی برای من و برای تمام مجموعه هندبال است. به هر حال، من خودم سالها هندبالیست بودم و عمر خود را صرف ورزش کردم و به خوبی درک میکنم که وقتی مبادرت به فعالیت حرفهای در ورزش میکنیم، این برای ما مانند یک شغل میشود و تمام زندگی حول محور ورزش میچرخد. در این میان آیندهای وجود دارد که برای تأمین آن همیشه نگرانی وجود دارد و مشخص نیست چه خواهد شد. چه بسیارند پیشکسوتانی که سالها عمرشان را صرف ورزش کشور کردهاند و این روزها که پا به میانسالی و پیری گذاشتهاند، هنوز از نظر مالی به امنیت نرسیدهاند و این برای جامعه ورزش ایران بسیار ناراحتکننده است. همین اتفاقات نشانهای شده برای این موضوع که ورزشکاران جوان نگران باشند و نتوانند آینده ضمانتشدهای برای خود متصور باشند. ورزشکارانی که در رشته هندبال فعالیت میکنند، برای بیمه شدن اقداماتی ترتیب دادهاند؟ تا جایی که من در جریان هستم برخی از باشگاههای ورزشی که در هندبال فعالیت دارند و تعداد آنها بسیار محدود و انگشتشمار است، در برخی رشتهها و همینطور هندبال ورزشکارانشان را بیمه کردهاند؛ اما تعدادشان به هیچوجه زیاد نیست. برخی دیگر از هندبالیستها که توانستهاند به تیمهای خارجی بروند و درآمدهای بهتری نسبت به باقی داشته باشند نیز قطعاً خودشان را بیمه کردهاند. اما به نظر من این شکل بیمه شدن بیسروسامان است و بهتر است همه نفرات بهویژه هندبالیستهایی که در قالب ملیپوش و با پیراهن تیم ملی برای کشورشان زحمت میکشند و افتخارآفرینی میکنند، حداقل درباره آینده خود دغدغه نداشته باشند و تضمینی برایشان فراهم شود. من مطالعات و بررسیهایی در این زمینه کردهام و فکر میکنم در گام نخست به تعاملاتی نیاز داریم که قدمهای اولیه آن باید توسط نهاد بالادستی فدراسیونها یعنی وزارت ورزش برداشته شود. به نظر من قطعاً با مشورت و کمک کارشناسانی که سواد و شناخت کافی از موضوع بیمه دارند و در سازمان تأمیناجتماعی تجربه فعالیت دارند، میتوان به راهحلی منطقی و مفید برای حلوفصل این موضوع دست پیدا کرد. مهم این است که این اقدام آغاز شود و تصور من این است که خیلی زود و بدون اینکه زمانی در این میان از بین برود، باید این تعاملات شروع شده و کمکم از مسیر طرح و ایده عبور کند و به مرحله اجرایی شدن برسد. شما شاهد مطالبهگری هندبالیستها درباره ماجرای بیمه شدن آنها بودید؟ بله. بارها و به کرات هندبالیستهای ایران چه زنان هندبالیست و چه مردان هندبالیست، در این سه سالی که رییس فدراسیون هندبال هستم، از من و دیگر نفرات فدراسیون خواستهاند که راهکاری پیش پای آنها بگذرایم که بتوانند بیمه شوند. ما بارها به وزارت ورزش درخواست هندبالیستها را انعکاس دادیم و تلاشمان این بوده است که این کار انجام شود. به نظر من این یک ضرورت است که ورزش هم مانند سایر مشاغل از آینده و بیمه و بازنشستگی بهرهمند باشد و امیدوارم هر چه زودتر شاهد خبرهای خوبی در این رابطه باشیم. فدراسیون هندبال حاضر است در این زمینه شخصاً اقدام کند؟ من از شرایط و ضوابطی که وجود دارد خبردار نیستم. به هر حال ما به عنوان فدراسیون ورزشی زیرمجموعه وزارت ورزش هستیم و بدون مجوز از این وزارتخانه، نمیتوانیم به طور شخصی اقدام کنیم. اما اگر شرایط و آییننامه اصولی در این باره وجود داشته باشد، فدراسیون کوتاهی نخواهد کرد و هرچه در توانمان باشد انجام خواهیم داد. هدف من قطعاً بیش از هر چیز آرامش و تمرکز ورزشکارانام است تا بتوانند با خیال آسوده و بدون دغدغههای مختلف به ورزش بپردازند و بتوانند در نهایت برای ایران عزیز در عرصه ورزش افتخارآفرین باشند. پس اگر شرایطی فراهم شود که کمکی از فدراسیونها بربیاید، قطعاً فدراسیون هندبال پیشقدم خواهد بود و بر اساس و در چارچوب قانون برای رفع این معضل اقدام خواهد کرد.
-
رسیدن به رفاه از نقطه اشتغال امکانپذیر است
ضمیمه
تیتر خبرها
-
مطالبه بيمهایمان را به گوش وزارت ورزش رساندهايمورزش ایران در چند دهه اخیر پیشرفت قابل قبولی در عرصههای بینالمللی داشته و این درخشش مردان و زنان ورزشکار در عرصههای بینالمللی و جهانی و آسیایی موجب شده تا سیل علاقهمندی نسل نوجوان و جوان به ورزش حرفهای و پس از آن حضور در عرصه قهرمانی افزایش چشمگیری داشته باشد. در این میان، افرادی که در سنین پایه تصمیم میگیرند تا عمر خود را صرف پرداختن به ورزش کنند، خیلی زود به این نتیجه میرسند که برای رسیدن به سطح حرفهای نیاز به تمرین مداوم و سپری کردن مدت زمان زیاد وجود دارد. همین امر موجب میشود کسانی که خود را به نوعی ورزشکار بدانند و ورزش را به عنوان پیشه و حرفه خود برگزینند، نتوانند به طور موازی برای پذیرش مسئولیت دیگری به عنوان شغل اقدام کنند و قید امنیت شغلی و تأمین آینده کاری خود در روزهای بازنشستگی را بزنند. در این میان تحت پوشش بیمه قرار داشتن، همواره یکی از دلمشغولیهای اصلی ورزشکاران است؛ ورزشکارانی که همانند بسیاری از فعالان مشاغل دیگر، تخصص کسب میکنند، زمان سپری میکنند، از ورزش درآمد مالی دارند و همانند یک فرد کارمند یا کارگر شاغل در یک مؤسسه، سازمان یا ارگان، تحت نظر فدراسیونهای ورزشی به انجام ورزش به عنوان یک «حرفه» و «شغل» میپردازند. ورزشکاران بهویژه ورزشکارانی که تا سطح رسیدن به پیراهن تیم ملی تلاش کردهاند و همچون سربازی وظیفهشناس در خدمت تیمهای ملی بودهاند، بارها پرسشگرانه پیگیر وضعیت بیمه و مسأله دوران بازنشستگی خود بوده و هستند اما هنوز شرایطی فراهم نشده تا این ورزشکاران با سازوکاری دست و اصولی و از طریق سازمانهای مرتبط با ورزش که زیرمجموعه وزارت ورزش و جوانان هستند، تحت حمایت قرار گیرند و از این نگرانی رها شوند. «علیرضا پاکدل» رییس جوان فدراسیون هندبال ایران که در یک سال اخیر روزهای شلوغی را در بخش تیمهای ملی هندبال زنان و مردان سپری کرده، از ابتدا به عنوان یک دغدغه جدی به مسأله بیمه شدن ورزشکاران نگریسته است، اما هنوز موفق به انجام اقدامی نشده است. ما در نشریه «آتیه نو» که پیش از این گفتوگوهایی با رؤسای دیگر فدراسیونهای ورزشی درباره مسأله بیمه ورزشکاران ترتیب داده بودیم، اینبار به سراغ «علیرضا پاکدل» رفتیم تا از وضعیت بیمه ملیپوشان و ورزشکاران هندبالیست مطلع شویم. حاصل این گفتوگو را در ادامه بخوانید: مسأله تحت پوشش بیمه قرار گرفتن، تا چه حد دغدغه جامعه هندبال و مدیران این فدراسیون بوده و هست؟ موضوع بیمه همواره دغدغهای بسیار جدی برای من و برای تمام مجموعه هندبال است. به هر حال، من خودم سالها هندبالیست بودم و عمر خود را صرف ورزش کردم و به خوبی درک میکنم که وقتی مبادرت به فعالیت حرفهای در ورزش میکنیم، این برای ما مانند یک شغل میشود و تمام زندگی حول محور ورزش میچرخد. در این میان آیندهای وجود دارد که برای تأمین آن همیشه نگرانی وجود دارد و مشخص نیست چه خواهد شد. چه بسیارند پیشکسوتانی که سالها عمرشان را صرف ورزش کشور کردهاند و این روزها که پا به میانسالی و پیری گذاشتهاند، هنوز از نظر مالی به امنیت نرسیدهاند و این برای جامعه ورزش ایران بسیار ناراحتکننده است. همین اتفاقات نشانهای شده برای این موضوع که ورزشکاران جوان نگران باشند و نتوانند آینده ضمانتشدهای برای خود متصور باشند. ورزشکارانی که در رشته هندبال فعالیت میکنند، برای بیمه شدن اقداماتی ترتیب دادهاند؟ تا جایی که من در جریان هستم برخی از باشگاههای ورزشی که در هندبال فعالیت دارند و تعداد آنها بسیار محدود و انگشتشمار است، در برخی رشتهها و همینطور هندبال ورزشکارانشان را بیمه کردهاند؛ اما تعدادشان به هیچوجه زیاد نیست. برخی دیگر از هندبالیستها که توانستهاند به تیمهای خارجی بروند و درآمدهای بهتری نسبت به باقی داشته باشند نیز قطعاً خودشان را بیمه کردهاند. اما به نظر من این شکل بیمه شدن بیسروسامان است و بهتر است همه نفرات بهویژه هندبالیستهایی که در قالب ملیپوش و با پیراهن تیم ملی برای کشورشان زحمت میکشند و افتخارآفرینی میکنند، حداقل درباره آینده خود دغدغه نداشته باشند و تضمینی برایشان فراهم شود. من مطالعات و بررسیهایی در این زمینه کردهام و فکر میکنم در گام نخست به تعاملاتی نیاز داریم که قدمهای اولیه آن باید توسط نهاد بالادستی فدراسیونها یعنی وزارت ورزش برداشته شود. به نظر من قطعاً با مشورت و کمک کارشناسانی که سواد و شناخت کافی از موضوع بیمه دارند و در سازمان تأمیناجتماعی تجربه فعالیت دارند، میتوان به راهحلی منطقی و مفید برای حلوفصل این موضوع دست پیدا کرد. مهم این است که این اقدام آغاز شود و تصور من این است که خیلی زود و بدون اینکه زمانی در این میان از بین برود، باید این تعاملات شروع شده و کمکم از مسیر طرح و ایده عبور کند و به مرحله اجرایی شدن برسد. شما شاهد مطالبهگری هندبالیستها درباره ماجرای بیمه شدن آنها بودید؟ بله. بارها و به کرات هندبالیستهای ایران چه زنان هندبالیست و چه مردان هندبالیست، در این سه سالی که رییس فدراسیون هندبال هستم، از من و دیگر نفرات فدراسیون خواستهاند که راهکاری پیش پای آنها بگذرایم که بتوانند بیمه شوند. ما بارها به وزارت ورزش درخواست هندبالیستها را انعکاس دادیم و تلاشمان این بوده است که این کار انجام شود. به نظر من این یک ضرورت است که ورزش هم مانند سایر مشاغل از آینده و بیمه و بازنشستگی بهرهمند باشد و امیدوارم هر چه زودتر شاهد خبرهای خوبی در این رابطه باشیم. فدراسیون هندبال حاضر است در این زمینه شخصاً اقدام کند؟ من از شرایط و ضوابطی که وجود دارد خبردار نیستم. به هر حال ما به عنوان فدراسیون ورزشی زیرمجموعه وزارت ورزش هستیم و بدون مجوز از این وزارتخانه، نمیتوانیم به طور شخصی اقدام کنیم. اما اگر شرایط و آییننامه اصولی در این باره وجود داشته باشد، فدراسیون کوتاهی نخواهد کرد و هرچه در توانمان باشد انجام خواهیم داد. هدف من قطعاً بیش از هر چیز آرامش و تمرکز ورزشکارانام است تا بتوانند با خیال آسوده و بدون دغدغههای مختلف به ورزش بپردازند و بتوانند در نهایت برای ایران عزیز در عرصه ورزش افتخارآفرین باشند. پس اگر شرایطی فراهم شود که کمکی از فدراسیونها بربیاید، قطعاً فدراسیون هندبال پیشقدم خواهد بود و بر اساس و در چارچوب قانون برای رفع این معضل اقدام خواهد کرد.
-
رسیدن به رفاه از نقطه اشتغال امکانپذیر است
