هیچ‌کس نیست که از پول بدش بیاید اما معمولا پای هنرمندها که به میان می‌آید همه خیال می‌کنند هنرمندان افراد وارسته‌ای هستند که صرفا برای دلشان به خلق اثر هنری مشغول‌اند و دغدغه فروش آثارشان را ندارند و برایشان مهم نیست که چقدر پول از آنچه به‌عنوان اثر هنری خلق می‌کنند عایدشان می‌شود.

«نقاش‌ها همیشه پول دوست داشته‌اند» کتابی است که این تصور رایج و اغلب نادرست را، دست‌کم در مورد نقاش‌ها، تصحیح می‌کند. جودیت بن هامو–هوئه در این کتاب با زبانی شیرین و خواندنی از ترفندهای نقاش‌ها برای پول درآوردن سخن می‌گوید و از اینکه اگر هم تاریخ هنر نقاشی مثل ونسان ونگوگ دارد که کارهایش در زمان حیاتش آنچنان فروشی نداشته، اولا این نشانگر آن نیست که او خودش هم به پول درآوردن از راه نقاشی بی‌اعتنا بوده و دوما کارهای ونگوگ هم اگرنه در زمان حیاتش، اما بعد از مرگش به اشیای تجاری گران‌قیمتی بدل شده‌اند و بنابراین گذار هنر به‌هرحال به بازار می‌افتد و هنر، در اینجا نقاشی، پدیده‌ای نیست که صرفا با عالم معقولات سروکار داشته باشد. دورر، کراناخ، ال‌گرکو، تیسین، روبنس، رامبرانت، کانالتو، شاردن، گوستاو کوربه، ونسان ون‌گوگ، پیکاسو و مگریت نقاشانی هستند که در این کتاب از پول درآوردن‌های آنها ماجراهای جذابی روایت شده است. محض نمونه نگاه کنید به این سطرهای کتاب که درباره پیکاسو است: «در قرن بیستم، هنرمندی که بیش از هر کسی داستان‌هایی در ارتباط با ابداع نمادین پول دارد پابلو پیکاسو است.

پیکاسو مدام در حال طراحی بود و پیش‌طرح‌هایی که روی زیربشقابی‌های کاغذی رستوران‌ها خط‌خطی می‌کرد و در عوض پول صورتحساب داده می‌شد زبانزد خاص و عام است؛ آثاری ملموس از پرکاری هنرمند. در رستوران‌ها اشخاصی که به او نزدیک‌تر بودند، مثل همراهش دورا مار و یا دوست شاعر سوررئالیستش ژرژ اونیه، این خط‌خطی‌ها را بازپس می‌گرفتند چون قیمتشان درواقع بیش از طلای هم‌وزنشان بود.» کتاب «نقاش‌ها همیشه پول دوست داشته‌اند» با ترجمه لیلی گلستان در نشر مرکز منتشر شده است.