یادتان رفته امسال تولد همسرتان را تبریک بگویید؟ قرارتان را با دوستتان فراموش کرده‌اید؟ می‌خواستید همین حالا که از پشت میز کارتان بلند شده‌اید، کاری انجام دهید اما هرچه فکر می‌کنید یادتان نمی‌آید چه کاری را در ذهن داشتید؟ هفته پیش فیلمی دیده‌اید اما اسمش یادتان نمی‌آید؟ از آنجا که آمار مبتلایان به آلزایمر هر روز بالاتر می‌رود و محققان هم این روزها همه توانشان را برای پیدا کردن عوامل زمینه‌ساز این بیماری خرج می‌کنند، طبیعی است که با دیدن این نشانه‌ها به سلامت مغزتان شک کنید و نگران پیوستنتان به جمع آلزایمری‌ها شوید. اما واقعیت این است که این فراموشی‌های هرروزه، همیشه نشانه آلزایمری شدن شما نیستند.

  افسرده‌ها هم فراموش‌کار می‌شوند

درست است که توهم و هذیان گاهی سراغ افرادی که به این بیماری دچار شده‌اند می‌آید و حتی بدبینی به خانواده و بی‌انگیزگی و افسردگی هم نشانه‌های این بیماری معرفی می‌شود، اما همه کسانی که این نشانه‌ها را تجربه می‌کنند، به آلزایمر مبتلا نیستند. بیماران آلزایمری ممکن است پرخاشگر و بی‌انگیزه شوند و از نظر اطرافیانشان شبیه افراد افسرده به نظر برسند اما روی همه کسانی که فراموشی را همراه با تغییرات خلقی دیگری تجربه می‌کنند، نمی‌توان برچسب ابتلا به آلزایمر را چسباند. شاید بهترین امتحان برای شمایی که این روزها خود را فراموش‌کارتر از گذشته می‌بینید، مرور خاطراتتان باشد. آلزایمری‌ها درحالی که خاطرات دیروزشان را هم به یاد نمی‌آورند، می‌توانند آنچه ده‌ها سال قبل برایشان اتفاق افتاده را با جزئیات کامل به خاطر بیاورند.

  به شناسنامه‌تان نگاه کنید

خطر ابتلا به آلزایمر با عبور از 65 سالگی بالا می‌رود و با هر دهه بالا رفتن سن، چندین درصد احتمال ابتلا به این بیماری بیشتر می‌شود. اما محققان می‌گویند افراد زیر 65 سال هم ممکن است به این بیماری دچار شوند و تنها احتمال ابتلایشان کمتر از دیگران است. یکی از آسان‌ترین راه‌هایی که می‌توانید برای تخمین زدن شانس ابتلایتان به سراغش بروید، نگاه کردن به سابقه خانوادگی‌تان است. اگر پدر، پدربزرگ و یا مادربزرگتان به این بیماری دچار شده‌اند، بعید نیست شما هم در صف ابتلا به آن باشید.

  کار را به کاردان بسپارید

حتی اگر فراموشی و بی‌حواسی بی‌سابقه‌ای سراغتان آمده، این روزها گوشی تلفن را در یخچال می‌گذارید و حتی وقت صدا کردن همسرتان با کمی مکث باید نام او را به خاطر بیاورید، باز هم نباید به‌سادگی برچسب آلزایمری بودن را به خود بزنید. شاید بتوانید به بیمار شدنتان شک کنید اما تشخیص این بیماری تنها از عهده متخصصانی ساخته است که با کمک چندین تست و محاسبه نمرات آن‌ها وضعیت مغزتان را بررسی می‌کنند. اگر در مراحل ابتدایی ابتلا به این بیماری باشید، متخصصان با تجویز داروهای لازم پیشرفت بیماری را کند می‌کنند اما باید بدانید که آلزایمر درمان‌شدنی نیست و وقتی سراغتان بیاید، دیگر دست از سرتان برنمی‌دارد.

  به گذشته‌تان نگاه کنید

گفتیم که ژن‌ها تا اندازه زیادی می‌توانند آخر و عاقبت توانایی‌های مغزی شما را روشن کنند اما حتی اگر در تمام شجره خانوادگی‌تان ردی از این بیماری پیدا نشود، نمی‌توانید خود را در برابر آن مصون بدانید. پژوهشگران طی بررسی‌هایشان متوجه شده‌اند که با خواندن کتاب و حل جدول، طی کردن مدارج علمی، انتخاب تغذیه مناسب و رژیم کم‌چرب و ورزش و حفظ سلامت بدن می‌توانید خطر ابتلا به این بیماری لاعلاج را پایین بیاورید.

  مراقب کاسه صبرتان باشید

اگر با یک آلزایمری زیر یک سقف زندگی می‌کنید، نباید تصور کنید که با تلاش‌هایتان و مدام تصحیح کردن او و تکرار موضوعات برایش می‌توانید چیزی را عوض کنید. باز هم باید تکرار کنیم که آلزایمر درمان‌شدنی نیست و تنها کاری که برای عزیزتان می‌توانید انجام دهید، صبوری کردن و حفظ رابطه پرمهر و احترام است. اگر می‌خواهید او را در خانه تنها بگذارید، می‌توانید از یادداشت‌هایی که گوشه و کنار خانه چسبانده‌اید کمک بگیرید و یادتان نرود که همیشه باید آدرس و شماره تلفنی را در جیب لباسش بگذارید تا در صورت بیرون زدن از خانه و گم شدن، کسی بتواند به او در برگشت به خانه کمک کند. بیماری‌های گوارشی و داخلی همیشه در کمین آلزایمری‌هاست و در صورتی که عزیز شما به این مشکلات دچار شود، باید برای کنترل و یا درمان مشکلش تلاش کنید و البته با صبوری در این شرایط سخت او را همراهی کنید. چراکه برخی از این بیماران در مراحل پیشرفته حتی توان کنترل ادرار و مدفوعشان را از دست می‌دهند و نیاز به مراقبت تمام‌وقت و همه‌جانبه دارند. پس بیشتر مراقب خودتان باشید تا بتوانید پرستار بهتری برای چنین بیماری باشید.