نظام بهداشتی و درمانی آمریکا گران‌ترین نظام درمانی در تمام دنیا به شمار می‌رود و هزینه سالانه آن 2200 میلیارد دلار (17 درصد از کل اقتصاد این کشور) برآورد می‌شود. این میزان پول به اندازه کل اقتصاد بریتانیا در سال 2011 است. با توجه به جمعیت 308 میلیون نفری آمریکا هزینه سرانه هر فرد در این نظام درمانی بیش از 7 هزار دلار است و قیمت بستری شدن یک بیمار برای یک شب در بخش مراقبت‌های ویژه آی‌سی‌یو در بیمارستان حدود 15 هزار دلار برآورد می‌شود. وقتی هزینه‌های درمانی این اندازه بالا باشد، بهای خرید بیمه هم بسیار بالاست و هزینه زیادی به کارفرمایان تحمیل می‌شود. البته دولت آمریکا بخشی از هزینه‌های درمان را که مربوط به بیمه سالخوردگان و بازنشستگان، فقرا، معلولان و افراد دچار بیماری‌های خاص است، تقبل کرده است. این بخش هم فشار بسیار زیادی به بودجه دولت آمریکا وارد می‌کند. علاوه بر این جمعیت آمریکا رو به پیری است و تکنولوژی‌های جدید درمانی با قیمت بالا هم وارد بازار شده‌اند. این همه فشار به بودجه درواقع باعث کسری بودجه می‌شود که دولت برای جبران آن ناچار به انتشار اوراق قرضه است. بسیاری از این اوراق قرضه توسط خارجی‌ها خریداری می‌شود و خود تبدیل به بدهی خارجی دولت آمریکا می‌شود، مثل بدهی به دولت چین و دیگر کشورها که فشار مضاعفی به دولت وارد می‌کند. در همین راستا دولت اوباما از آغاز طرح بیمه درمانی موسوم به اوباماکر را دنبال کرد که هدف آن پوشش همگانی بیمه و توجه بیشتر به قشر کم‌درآمد است. افکار عمومی در مورد سیستم بیمه درمانی آمریکا بر این باور است که در این کشور بیمه دولتی وجود ندارد. می‌توان گفت این دیدگاه تا حدودی صحیح است. شهروندان و افراد مقیم ایالات‌متحده باید در صورت تمایل با توجه به شرایط و نیازهای خود از میان انواع متنوعی از بیمه‌های درمانی خصوصی، یک بیمه را با در نظر گرفتن بودجه خود خریداری کنند. در حالی که در سایر موارد این امکان وجود دارد که در ارتباط با افراد شاغل بخشی از این هزینه بر عهده کارفرمایان قرار بگیرد یا در ارتباط با اقشار فقیر و کم‌درآمد توسط دولت پرداخت شود.  اما سیستم بیمه درمانی در ایالات‌متحده چه نقایصی دارد که دولت را ناگزیر به دخالت در سیاست‌گذاری‌های کلان کرده است. از آنجایی که در قوانین ایالات‌متحده حق انتخاب مردم اهمیت زیادی دارد، دولت تاکنون شهروندان را ملزم به خرید بیمه درمانی نکرده است. همین مسئله باعث شده که در حال حاضر بیش از 30 میلیون شهروند آمریکایی تحت پوشش هیچ نوع بیمه درمانی نباشند، زیرا این افراد اشخاصی کم‌درآمد هستند و تمایلی ندارند که هرساله مبلغی از درآمد خود را صرف خرید بیمه‌های درمانی کنند که ممکن است اصلا مورد استفاده آن‌ها قرار نگیرد. این مسئله باعث بروز مسائل و مشکلات بسیاری برای شهروندان آمریکایی و دولت آمریکا می‌شد، زیرا زمانی که این افراد مبتلا به بیماری‌های صعب‌العلاج یا به حادثه‌ای دچار می‌شدند که نیاز به حمایت‌های بهداشتی یا درمانی داشتند از عهده پرداخت مخارج مربوطه برنمی‌آمدند. هرچند برخی بیمارستان‌ها و مراکز درمانی خدمات درمانی ارزان‌قیمت و در برخی موارد رایگان را به افراد فاقد بیمه ارائه می‌کنند، کمبود بودجه این مراکز موجب می‌شود خدمات‌رسانی آن‌ها گسترده نباشد.  به همین دلیل پس از مدت‌ها کشمکش بین سیاستمداران احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه در ایالات‌متحده نهایتا دولت دموکرات آمریکا با رهبری اوباما تصمیم گرفت در زمینه اصلاح قوانین مربوط به خرید بیمه‌های درمانی دخالت کند. براساس طرح جدید، تمامی شهروندان آمریکایی باید برای خود بیمه درمانی خریداری کنند، در غیر این صورت جریمه می‌شوند. همچنین دولت به افراد بی‌بضاعت و کم‌بضاعت برای خرید بیمه درمانی کمک می‌کند. بخش بزرگی از منابع مالی این کمک‌هزینه نیز از طریق اخذ مالیات تامین می‌شود.

 

  وضعیت بیمه‌شدگان در آمریکا

حدود دوسوم از مردم آمریکا از طریق کارفرمایان خود بیمه می‌شوند. در آمریکا هر فرد مجرد ۱۶ درصد و متاهل ۲۸ درصد از حق‌بیمه خود را می‌پردازد و مابقی از جیب کارفرما پرداخت می‌شود. با توجه به بالا بودن هزینه‌های درمانی در این کشور، یک خانواده ۴ نفره باید حدود ۳۰۰ دلار در ماه برای بیمه درمانی بپردازد و البته این بیمه همه امور پزشکی را شامل نمی‌شود.

۲۵ میلیون آمریکایی، که از طریق کارفرمایان خود بیمه نیستند، باید خود را بیمه کنند. شرکت‌های بیمه اما معمولا به دلیل بیماری‌های پرهزینه یا کمبود یا اضافه‌وزن، تمایلی به بیمه کردن برخی از افراد ندارند. در این صورت، یا فرد بدون بیمه می‌ماند یا هزینه ماهانه بیمه او سرسام‌آور خواهد بود. تنها به همین دلیل ۵ میلیون شهروند آمریکایی بیمه نیستند. ۱۰ میلیون نفر دیگر می‌توانند از پس هزینه‌ها برآیند، اما علاقه‌ای به بیمه کردن خود ندارند. ۲۳ میلیون نفر هم یا غیرقانونی در این کشور زندگی می‌کنند یا درآمدشان در حدی نیست که از پس هزینه‌های بیمه برآیند. مشکل گروه آخر اما این است که درآمدشان آن‌قدر کم نیست که شامل بیمه‌های دولتی برای فقیران شوند. ۱۰ میلیون شهروند آمریکایی نیز بیمه نیستند، اما در صورت بیماری می‌توانند از خدمات درمانی استفاده کنند. همچنین حدود ۴۶ تا ۴۸ میلیون نفر بدون بیمه هستند که انگیزه‌ای برای اصلاح ساختار خدمات درمانی در آمریکا شده‌اند. هزینه بیمه این افراد باید از طریق خودشان و همراهی ساختار جدیدی که کم و کیف آن هنوز مشخص نیست، پرداخت شود. در موارد ضروری هم دولت از درآمد مالیاتی خود بخشی از هزینه‌ها را تقبل می‌کند.

 

  انواع بیمه درمانی

در ایالات‌متحده انواع بسیار متنوعی از بیمه‌های درمانی توسط سازمان‌های خصوصی به متقاضیان فروخته می‌شود. مزایایی که یکی از انواع بیمه در هنگام بیماری یا ابتلا به حادثه به مشمول آن ارائه می‌دهد هرچقدر بیشتر باشد، خرید آن نوع بیمه گران‌تر تمام می‌شود. در برخی موارد شخص متقاضی باید تمامی هزینه‌های مربوط به خرید بیمه درمانی را شخصا بپردازد. در بسیاری از اداره‌ها و شرکت‌ها و کارخانه‌ها پرداخت حداقل قسمتی از هزینه خرید بیمه درمانی به عهده کارفرماست. بقیه آن را باید کارگر یا کارمند بپردازد که یا نقدا از او دریافت می‌شود یا به‌طور اقساط از حقوق ماهیانه او کسر می‌شود. برخی از شرکت‌ها و کارخانه‌ها نیز پرداخت همه این هزینه را عهده‌دار می‌شوند. این در حالی است که برخی از بیمارستان‌ها یا پزشکان برخی از انواع بیمه‌های درمانی را قبول نمی‌کنند و این موضوع نیز مشکلاتی را برای بیماران ایجاد می‌کند. در نظام بیمه درمانی ایالات‌متحده، مدیکر (Medicare) جمعیت سالمند و معلولان را تحت پوشش قرار می‌دهد؛ بیمه‌های خصوصی افراد تا ۶۵ سال را تحت پوشش دارند و مدیکد (Medicaid) برای گروه‌های فقیر و آسیب‌پذیر پوشش بهداشتی و درمانی برقرار می‌کند و نظام‌های جداگانه‌ای نیز برای دو گروه سربازان بازنشسته و نیروهای نظامی شاغل برقرار است. در این وضعیت برای افراد کمتر از ۶۵ سال که تحت پوشش بیمه‌های خصوصی نیستند و سایر کسانی که به شرایط نظام بهداشتی و درمانی در بخش عمومی متکی هستند، پوشش تضمین‌شده بیمه‌ای وجود ندارد. در سیاست‌های بهداشتی و درمانی هر ایالت نیز پیچیدگی‌هایی وجود دارد که باعث تفاوت در اولویت‌ها برای تحت پوشش قرار دادن گروه‌های باقی‌مانده از نظام پوشش بیمه‌ها می‌شود. این پیچیدگی‌ها عمدتا ناشی از تفاوت در نظام پرداخت‌ها، بار بیماری‌ها و الگوی استفاده از مراقبت‌هاست.

 

  تامین منابع مالی

در نظام بهداشتی و درمانی ایالات‌متحده آمریکا منابع تامین مالی هزینه‌ها عمدتا از محل پرداخت مستقیمِ مصرف‌کنندگان، منابع بیمه‌های خصوصی و منابع بیمه‌های دولتی برای مدیکر، مدیکد و طرح بیمه سلامت کودکان تامین می‌شود. بیمه‌های خصوصی اعم از موسسات بیمه درمانی و موسسات بیمه‌های تجاری، عموما از محل حق‌بیمه‌های پرداختی مشترک توسط کارکنان و کارفرمایان و یا حق‌بیمه انفرادی منابع مالی مورد نیاز را فراهم می‌کنند. این بیمه‌ها به علت ضرورت کنترل مصارف خود، ناگزیر از ابداع و اصلاح مستمر در شیوه‌های پرداخت خود هستند. به‌رغم کنترل هزینه‌ها به‌خصوص توسط بیمه‌های خصوصی، کل هزینه‌های سلامت طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، رشدی ۵۲ درصدی داشته است. دلایل این افزایش هزینه عبارت‌اند از رشد دستمزدها برای مراقبت‌های بهداشتی و درمانی، استفاده از تکنولوژی گران‌قیمت، گرایش تقاضا به سمت بیمه‌های گران‌قیمت، و مقرراتی که هزینه‌های مدیکر را افزایش می‌دهد.