معروف است که احمد شاملو در شعرش از نثرهای قدیمی فارسی بسیار وام گرفته است. اما سفرنامه خیالی و طنزآمیز این شاعر بزرگ معاصر با عنوان «روزنامه سفر میمنت اثرِ ایالاتِ متفرقه امریغ» نشان می‌دهد که این وام گرفتن از نثر قدیم فقط منحصر به شعر نبوده و شاملو در نثر هم اهل ذوق‌ورزی با نثر قدیم بوده است گرچه در «روزنامه سفر میمنت اثر...» نثری که شاملو به سراغش رفته به قدمت نثری نیست که در شعرهایش از آن بهره گرفته است. «روزنامه سفر میمنت اثر...» داستانی است مفرح که با نثر قجری نوشته شده و به‌واقع تقلیدی طنزآمیز از خاطرات و سفرنامه‌های دوران قاجار است. داستان سفر یک شاه قاجار به آمریکاست و شاملو با ساختن و پرداختن این سفرنامه خیالی تاریخ شاهان را هجو کرده و به قول خودش در مقدمه کتاب، «سفاهت حاکمان تاریخی» را دست انداخته است. البته شاملو در این مقدمه تاکید می‌کند که تقلید تمسخرآمیز او از تاریخ مکتوب این شاهان هرگز به پای نمونه‌های اصلی نمی‌رسد. شاملو در این کتاب هرچه مهارت در طنازی و هرچه از زبان فارسی در چنته داشته روی دایره ریخته تا با تیزبینی انتقادی‌اش خودکامگان تاریخ را در هیئتی مضحک نمایش دهد. نثر شاملو در این کتاب، هم بوی «چرندوپرند» دهخدا و ترجمه میرزا حبیب اصفهانی از کتاب «حاجی‌بابای اصفهانی» جیمز موریه را می‌دهد و هم رنگی از طنز هدایت دارد و هم آهنگ نثر سفرنامه‌های ناصرالدین‌شاه و روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه را. این کتاب را  انتشارات مازیار منتشر کرده است.