«فکر کرد زندگی آدم فقط توی سر خودش است و بقیه هم از آن بی‌خبرند حتی اگر جایی ایستاده باشند که بتوانند همه چیز را ببینند.» (از متن کتاب)

 

«آناتومی افسردگی» عنوان دومین رمان بزرگسال محمد طلوعی، شاعر، مترجم و فیلم‌نامه‌نویس است. «طلوعی» در زمره نسل نو نویسندگان ایرانی است و اکنون سردبیری مجله «ناداستان» را برعهده دارد که در آن، سبکی از نویسندگی خلاق به نام ناداستان‌نویسی را معرفی می‌کند. محمد طلوعی در تعریف این سبک می‌گوید که تمامی شاخصه‌های داستان‌نویسی را دارد، اما تنها تفاوتی که داستان و ناداستان را متمایز می‌کند؛ وجود عنصر خیال است. کتاب «آناتومی افسردگی» در سه فصل نوشته شده؛ فصل نخست مربوط به اسفندیار خاموشی است؛ پیرمردی نود ساله که پس از سال‌ها به ایران برگشته و تلاش دارد گذشته گزنده‌اش را فراموش کند. فصل بعدی در مورد شخصیت پری آتش برآب است. دختر سی‌ویک ساله‌ای که به نظر می‌رسد شرایط مطلوبی دارد؛ آزاد و پرشور است و شغل و درآمد خوبی دارد، اما تنهاست و این موضوع رنجش می‌دهد. آخرین فصل در مورد مهران جولایی است؛ جوانی شهرستانی که سال‌هاست به تهران آمده، اما اخیرا منزوی شده و نمی‌داند که می‌خواهد با زندگی‌اش چه کند. نخ تسبیح روایت داستان، تصمیم آقای خاموشی برای مرگی خودخواسته است که سه شخصیت را به‌هم متصل می‌کند. کتاب روایت می‌کند که آدم‌ها چطور در ابهام بین هست‌ها و نیست‌ها فرو می‌روند؛ انگار دریچه‌ای به روی سه شخصیت گشوده می‌شود تا گذشته‌شان را ملاقات کنند. اسفندیار در این مواجهه پشیمان، پری دلتنگ و مهران متعجب به نظر می‌رسد. یکی از نکات قابل‌توجه کتاب، توانایی نویسنده در نزدیک‌شدن به دنیای احساسات زنانه و شرح حالات روحی پری است. 

شاکله کلی روایت کتاب، موشکافی رفتار شخصیت‌هاست تا بفهمیم انزوای آن‌ها از کجا نشئت می‌گیرد؛ آیا از مکان زندگی‌شان یا کیفیت رویدادهای زمانشان یا افرادی که با آن‌ها در ارتباط بوده‌اند؟ در نهایت شاید بتوانیم در دایره زندگی این سه نفر، به‌دنبال خودمان بگردیم.