امروز همه قبول دارند که دشمن در حال جنگ اقتصادی با ماست؛ این را همه می‌دانند. البته این را که دشمن در حال جنگ با ماست، همیشه ما تکرار می‌کردیم، می‌گفتیم، (امّا) بعضی باور نمی‌کردند. امروز همه باور کرده‌اند. همه‌ مسئولان فهمیده‌اند و قبول کرده‌اند که دشمن در حال جنگ با ماست. ما البته در این جنگ باید دشمن را شکست بدهیم و به توفیق الهی، دشمن را شکست خواهیم داد؛ بله، دشمن را شکست خواهیم داد، اما این کافی نیست. حرف من و مطالبه‌ من از مجموع فعالان گوناگون کشور، چه در بخش مسئولان دولتی، چه در بخش‌های دانشگاهی، مردمی، عمومی، چیز دیگری است؛ من می‌گویم ما باید علاوه‌ بر شکست دشمن، بازدارندگی ایجاد کنیم؛ حرف من این است. گاهی شما دشمن را شکست می‌دهید، اما دشمن منتظر فرصتی می‌ماند و یک ضربه‌ دیگری بعدا وارد می‌کند؛ این فایده‌ای ندارد؛ ما خودمان را باید به نقطه‌ای برسانیم که بازدارنده باشد، یعنی دشمن احساس کند که از رخنه‌ اقتصادی، از معبر مسائل اقتصادی نمی‌تواند به کشور عزیز ما ضربه وارد کند و به ملت فشار بیاورد.

 مسئله‌ اقتصاد کشور مسئله‌ مهمی است. عرض بنده این است: برای شکوفایی اقتصاد کشور، به کاری احتیاج داریم که هم مجاهدانه باشد، هم عالمانه باشد. با تنبلی، با بی‌حالی، کم‌انگیزگی، مسئله‌ اقتصاد کشور حل نخواهد شد. 

 بنده اقتصاددان نیستم، اما حرف‌های کارشناس‌ها را می‌خوانم، مطالعه می‌کنم، از این‌ها نظر می‌خواهم، نظرهای آن‌ها را کاملا بادقت می‌بینم. کارشناس‌های ما معتقدند که ظرفیت‌های کشور برای شکوفایی اقتصاد، ظرفیت‌های بسیار آماده و مستعد و کاملی است. ما کمبود نداریم. ظرفیت نیروی انسانی ما بسیار خوب است، ظرفیت‌های طبیعی ما بسیار خوب است، ظرفیت جغرافیایی ما بسیار خوب است که من در بیانیه‌ گام دوم مقداری از این ظرفیت‌ها را تشریح کردم که این ظرفیت‌ها وجود دارد، بنابراین ظرفیت‌ها هست، پول هم وجود دارد در کشور. این نقدینگی‌ که مرتب گله و شِکوه می‌کنند که نقدینگی زیاد شده -و درست هم هست و البتّه نقدینگی اگر موردتوجه قرار نگیرد ضربه خواهد زد- اگر یک مدیریت خوبی انجام بگیرد و همین نقدینگی تبدیل به سرمایه‌گذاری شود، کشور را شکوفا خواهد کرد، اقتصاد را بالا خواهد برد. 

 امسال باید سال رونق تولید باشد. سال گذشته که حمایت از کالای ایرانی را مطرح کردیم، حرکت خوبی انجام گرفت؛ مردم اجابت کردند، بعضی از تولیدکنندگان واقعاً اجابت کردند. ما اطلاع داریم که خود مردم در مراجعاتشان به فروشگاه‌ها -بسیاری از مردم- مطالبه‌ جنس ایرانی و کالای ایرانی کردند؛ مشابه خارجی‌اش را آوردند، قبول نکردند، یعنی کار پیشرفت کرد، بنابراین آن شعارِ حمایت از کالای ایرانی همچنان به قوت خودش باقی است، اما مسئله‌ اصلی و اساسی، رونق تولید است. اگر تولید شد، آن وقت در بخش‌های مختلفی تحول ایجاد خواهد شد، اگر رونق تولید وجود داشته باشد، هم در اشتغال و هم در کم کردن تورّم تأثیر می‌گذارد، حتی در وضع توازن بودجه و بالا رفتن ارزش پول ملّی تاثیر می‌گذارد. بایستی به تولیدکننده کمک شود، به سرمایه‌گذار کمک شود، به فعّال اقتصادی باید کمک شود -فعّال اقتصادی سالم- به کسی که برای کشور ثروت‌آفرینی می‌کند باید کمک شود، در بهبود فضای کسب‌وکار بایستی حتماً تلاش بشود؛ با قوانین لازم، با روش‌ها و رویه‌های لازم.

 تولید هم که ما می‌گوییم، فقط تولید صنعتی را نمی‌گوییم؛ تولید صنعتی، تولید کشاورزی، دامداری، صنایع بزرگ، صنایع متوسط، صنایع کوچک، حتی صنایع‌دستی، حتی صنایع خانگی، حتی پرورش دام -چند دام در خانه‌های روستایی- که خود این به‌مراتب کمک خواهد کرد به گسترش رفاه عمومی در جوامع. این‌ها را باید بنشینند برنامه‌ریزی کنند، البته سهم صنایع دانش‌بنیان خیلی زیاد است، باید توجّه شود.

 از واردات بی‌رویه باید جلوگیری شود. یکی از بخش‌ها و بندهای مهم اقتصاد مقاومتی که ما مطرح کردیم و دائم دیگران –دوستان، مسئولان و غیرمسئولان- مرتبا از اقتصاد مقاومتی دَم می‌زنند و شعار می‌دهند و توضیح می‌دهند، همین مسئله‌ تولید داخلی است و شرط رونق تولید داخلی، کنترل واردات بی‌رویه است.