از زمانی که دوربین‌های عکاسی شکل ساده‌تری به خود گرفتند و همین طور گوشی‌های تلفن همراه امکان عکاسی را برای همه فراهم کردند، به تعداد علاقه‌مندان هنر عکاسی روز‌به‌روز اضافه شد و در این میان احساس نیاز به تجدید چاپ یا بازنویسی و نگارش کتاب‌های آموزش عکاسی و هنر خوب‌دیدن هم به همان میزان افزایش یافت. در میان کتاب‌های عکاسی که به زبان فارسی هم ترجمه شده‌اند، می‌توان به کتاب «عکاسان و عکاسی» اشاره کرد. این کتاب، مجموعه مقالاتی است که به کوشش «ناتان لاینز» گردآوری شده و در سال 1365 با ترجمه «وازریک درساهاکیان» و «بهمن جلالی» توسط انتشارات «سروش» به چاپ رسیده است. کتاب «عکاسان و عکاسی» ضمن آشنا کردن خواننده با عکاسان مشهوری نظیر برنیس آبوت، آنسل آدامز، کارتیه برسون، یوجین اسمیت و... سعی دارد عکاسی را نه فقط به‌عنوان تکنیکی برای ثبت تصویر، بلکه به‌مثابه یک رسانه مورد بررسی قرار دهد. نکته جالب توجه درباره این کتاب این است که متن اصلی کتاب، فاقد تصویر بوده و مترجمان با توجه به اندک بودن یا نبودن منابع تصویری در حوزه عکاسی در ایران -حداقل در سال چاپ کتاب- انتشار عکس‌های مشهور عکاسان را لازم دیده و آن‌ها را در پایان مقاله‌های هر عکاس منتشر کرده‌اند که همین نشانی است از تعهد و خوش‌ذوقی مترجمان کتاب «عکاسان و عکاسی». ضمن خواندن این کتاب می‌فهمیم که عکس خوب چه زمانی ایجاد می‌شود و عکاسی خوب یعنی چه. «ماینور وایت» در میان مقاله‌اش تحت عنوان «چشم و ذهن دوربین‌وار» می‌گوید: «عکاس، خود را در معرض هرآنچه می‌بیند قرار می‌دهد و خود را با همه چیز تطبیق می‌دهد تا آن را بشناسد و بهتر احساسش کند. رسیدن به این حالت ذهنی تهی، نیازمند تلاش و شاید انضباط است. او در نتیجه این حالت ذهنی، بسیار دوست می‌دارد، بسیار تنفر می‌ورزد و به زمینه‌های بی‌تفاوتی خود آگاه است.»

این کتاب که در سال 1392 به چاپ هفتم رسید، 140 صفحه دارد و در عین کوتاهی، دید خوبی به عکاسان آماتور و علاقه‌مندان به این حوزه می‌دهد.