هزینه بالای درمان سرطان در بیمارستان‌های خصوصی موجب شده حدود 80درصد این بیماران، راهی بیمارستان‌های دولتی شوند. در نتیجه این ازدحام، شاهد هستیم که کیفیت ارائه خدمات به بیماران صعب‌العلاج در برخی بیمارستان‌های دولتی کاهش پیدا می‌کند و گاهی برخی از این بیماران در صف های طولانی دریافت خدمات، منتظر می‌مانند. با توجه به اینکه پس از اجرای طرح تحول سلامت، آمار مراجعه بیماران به بیمارستان‌های دولتی، حدود سه برابر افزایش یافته است، به همین دلیل خیلی از بیمارستان‌های دولتی نمی‌توانند پاسخ‌گوی همه بیماران باشند که این وضعیت برای بیماران خاص و صعب‌العلاج، به مراتب سخت‌تر است.  در این بین، نوسانات نرخ ارز نیز همواره بر قیمت داروهای وارداتی شیمی‌درمانی تاثیرگذار بوده است و در نتیجه شاهد هستیم که با هرگونه افزایش نرخ ارز، فرانشیز داروهای سرطان افزایش پیدا می‌کند. این افزایش فرانشیز از توان مالی بسیاری از خانواده‌ها خارج است و خیلی از خانواده‌ها برای پرداخت چنین مبالغی به خط‌فقر نزدیک می‌شوند.‌ضرورت دارد دولت با تخصیص اعتبارات قابل توجه، در مسیری گام بردارد که این خانواده‌ها جز درد بیماری، رنج دیگری نداشته باشند و دغدغه مداوم تامین هزینه داروهای شیمی‌درمانی را به جان نخرند. جدای از این، شاهد هستیم که گاهی برخی داروهای شیمی‌درمانی وارداتی دچار کمبود شده و بیماران برای دسترسی به این داروها دچار مشقت جدی می‌شوند. در این شرایط نیاز است که با برنامه‌ریزی بهتر، کمبودهای دارویی از قبل پیش‌بینی شود تا بیماران در مضیقه نباشند. البته در صورتی که بیماران را به مصرف داروهای داخلی سوق می‌دهیم، ضرورت دارد کیفیت داروهای تولید داخل در حوزه شیمی‌درمانی افزایش پیدا کند تا اثربخشی درمان بالاتر برود. نباید از خاطر برد که علاوه بر بیماران مبتلا به سرطان، بسیاری از بیماران خاص و صعب‌العلاج دیگر نیز با نوسانات ارزی دچار کمبود و گرانی دارو می‌شوند. با توجه به اینکه سلامت شهروندان باید در اولویت برنامه دولت‌ها قرار بگیرد، نیاز است با دوراندیشی، مدیریت بهتر و تخصیص منابع لازم، داروی مورد نیاز این بیماران را تامین کرد، زیرا برای اغلب این بیماران، دسترسی به داروهایشان، یک ضرورت حیاتی است و دولت در این زمینه مسئول است که با تمام توان خود از سلامت این شهروندان محافظت کند.