یکی از عمده مشکلات اجتماعی کشور، حضور مهاجران غیرقانونی از کشورهای افغانستان و پاکستان است که به شکل قاچاق وارد کشور شده و در استان‌های مختلف کشور، پراکنده می‌شوند. این مهاجرت‌های غیرقانونی، تبعات اجتماعی زیادی به‌دنبال داشته است. برخی از این مهاجران به تکدی‌گری روی می‌آورند و چهره شهرها را مخدوش می‌کنند. در سطح برخی شهرها هم مهاجران متعددی پیدا می‌شوند که کودکانشان را به دست‌فروشی و کار در چهارراه‌ها می‌گمارند. ساماندهی‌نشدن مهاجران غیرقانونی، موجب تاثیر مستقیم بر ساختارهای اجتماعی کشور شده است. علاوه بر اینکه این مهاجران غیرقانونی، بخشی از ظرفیت‌های اشتغال را تصاحب می‌کنند، حتی در مورد مباحث واکسیناسیون و بهداشت عمومی نیز نظام سلامت را مورد تهدید قرار می‌دهند. البته از منظر اخلاقی و قوانین بین‌المللی، کشور ما به پناهندگان و مهاجران  طی چند دهه اخیر، کمک‌های زیادی کرده است و این کمک‌ها می‌تواند تداوم داشته باشد، اما باید این کمک‌ها ساماندهی شود. در وهله اول نباید اجازه دهیم مهاجران به شکل غیرقانونی وارد کشور شوند و کنترل بیشتری باید در مبادی ورودی اعمال شود، اما در صورتی که این اتفاق افتاد، برخورد قهری با مهاجران غیرقانونی باید در اولویت پایانی باشد. به‌طور مثال، چندی قبل در خبرها داشتیم که پناهگاه چند مهاجر پاکستانی که به شکل غیرقانونی وارد کشور شده بودند، تخریب شد. درست است که شهرداری، قبل از تخریب به این افراد هشدار داده بود، اما بهتر است در چنین شرایطی، ابتدا پناهگاهی موقت برای این مهاجران غیرقانونی مهیا شود تا وجهه کشور تخریب نشود.  بهترین سیاست برای مقابله با مهاجران غیرقانونی این است که ابتدا آن‌ها را در پناهگاه‌های موقت اسکان بدهیم و سپس با سرعت، پرونده‌شان را تعیین‌تکلیف کنیم و به کشور خودشان بازگردانیم. اینکه اجازه بدهیم آن‌ها سالیان سال به شکل غیرقانونی در کشور زندگی کنند و سپس به شکل موردی با آن‌ها برخورد قهری داشته باشیم، سیاستی است که تاکنون جواب نداده است و بعید هم هست که در آینده جواب بدهد.