درصدی از هواداران دو‌آتشه در فوتبال ایران به بد عادتی دچار شده‌اند و هر سال آن را بدتر از سال قبل دنبال می‌کنند. آن‌ها در نقل‌وانتقالات به‌جای ایجاد فشار روی بازیکن خودی برای وفاداری بیشتر، اهرم فشار را به سمتی می‌برند که بازیکن و مربی به هر درآمدی که خواست برسد.

همین چند روز پیش بود که شایعه شد کارکنان شرکت فیات در اعتراض به جذب رونالدو، اعتصاب کرده‌اند. خانواده آنیلی، صاحب باشگاه یوونتوس که سهام‌دار عمده فیات هم هستند، در توافقی متعهد شده‌اند قسمتی از درآمد ماهیانه رونالدو توسط فیات تامین شود. هرچند جذب رونالدو سودی سرشار برای یووه و خانواده آنیلی داشته، اما این اتفاق منجر به شایعه اعتراض و اعتصاب شد. فیات هم شایعه را تکذیب کرد و در نهایت گفت اعتراض دو نفر بوده نه همه کارگران. اما به هرحال در تورین به خوبی مشخص است که اگر هزینه‌ای از اسپانسر هم برای جذب بازیکن بشود فشارش به کارکنان می‌آید و از جیب آن‌ها هزینه می‌شود.

در  نقل‌وانتقالات اخیر ایران، اما چند اتفاق عجیب رخ داد. اول قرارداد شفر بود. مربی‌ که  قراردادی ۳۷۰هزار دلاری بسته بود با تاخیر در امضای قرارداد، موفق به جذب حمایت گسترده هواداران خود شد. هوادارانی که جلو باشگاه و وزارتخانه جمع شدند و شعار دادند و در فضای مجازی هم همین‌طور و وزیر را متهم به کم‌کاری کردند. حالا قرارداد شفر یک میلیون دلار است به خاطر همین فشارها در میان مذاکرات و اجبار به امضای یک طرفه  قرارداد. 

مورد دوم و سوم هم از استقلال بود که مجید حسینی با قراردادی ۴۰۰میلیونی درخواست ۳میلیارد کرد و تیام هم یک میلیون دلار خواست.

اوضاع برای پرسپولیس هم بهتر نبود، تیمی که اجازه بستن قرارداد جدید نداشت یا با جدایی محرمی، مسلمان احمدزاده و حالا امیری مواجه است و باز هم هستند هوادارانی که کم‌کاری مسئولان را دلیل جدایی می‌دانند. اما کیست که نداد اگر خیل هواداران استقلال و قرارداد این تیم با شفر نبود، مرد آلمانی باید با همان ۳۷۰هزاردلار قرارداد می‌بست یا کیست که نداد اگر برانکو و پرسپولیس نبودند محرمی شاید هنوز نیمکت‌نشین بود. یا مجید حسینی که در استقلال به همه چیز از جمله تیم ملی رسید، اما ناگهان از این تیم درخواست ۱۰برابری کرد.

اگر کل نقل‌وانتقالات اروپا را سرچ کنید شاید به زور بتوانید این تعداد بی‌وفایی بازیکن به تیم را پیدا کنید که سرخابی‌ها امسال کردند و جالب اینکه هیچ هواداری هم از آن‌ها دلخور نیست. این یعنی در  ذهنیت برخی از هواداران ایرانی بازیکن‌سالاری نفوذ کرده و نمی‌توانند  عوامل دیگر را برای موفقیت تیم در نظر بگیرند.