اگرچه آمار ثبت 800 هزار شغل برای یک‌سال، آمار قابل‌قبولی است، اما در همان سال 96، تعداد قابل‌توجهی در صنعت، کشاوزی و حتی خدمات، ریزش شغل وجود داشت که این آمار هم باید در کنار ایجاد شغل به مردم و فعالان اقتصادی اعلام شود. از طرفی، افرادی که در نیمه‌دوم سال یا ماه‌های پایانی از کار بیکار شده‌اند هم باید از این آمار تفکیک شده و شاغل به حساب نیایند. به‌عنوان یکی از فعالان بخش‌خصوصی به جرئت اعلام می‌کنم امسال هم مانند سال‌های گذشته حجم قابل‌توجهی از مشاغل ایجاد شده در بخش‌خصوصی نبوده و اگر در بخش‌دولتی بوده با ادعای لاغرکردن دولت فربه ایران در تضاد است. شاید بتوان گفت مشکل اصلی اشتغال، ریشه در جایی دارد که آجرهای اولیه در آنجا گذاشته می‌شود؛ یعنی نظام آموزشی کشور. این حقیقتی است که خود آقای روحانی هم در سخنرانی‌اش به آن اشاره کرد و گفت: «مادامی که نیروی جویای کار صرفا یک فارغ‌التحصیل دانشگاهی بوده و مهارت کافی ندارد، در بر همین پاشنه می‌چرخد.» بعد از  مهارت‌افزایی فردی، دولت باید سراغ بهبود فضای کسب‌وکار برود. سال گذشته رتبه ما در فضای کسب‌وکار، چهار پله افول کرد و از 123 به 127 رسید و این خبر برای کشوری که با ابرچالش بیکاری مواجه است خبر خوشایندی نیست. موضوع بعدی، نادیده‌گرفتن پتانسیل بخش کشاورزی است. دولت به‌عنوان یک متولی بزرگ باید بداند که با کمترین هزینه می‌توان بیشترین اشتغال را در حوزه کشاورزی ایجاد کرد، اما متاسفانه کشاورزان به‌خاطر خشک‌سالی‌ فراگیر، یکی پس از دیگری بیکار می‌شوند. برای مثال، به ابلاغیه اخیر دولت مبنی بر مکلف‌کردن صادرکنندگان برای برگرداندن ارز به سامانه نیما، انتقادات فراوانی وارد است. این ابلاغیه به صادرات ما آسیب‌ زده و رغبت را از فعال اقتصادی می‌گیرد. از مسئولان ذی‌ربط در کابینه دوازدهم می‌پرسم که چقدر به تامین نهاده‌های کشاورزی کمک کرده‌اند؟ در حالی که پتروشیمی‌ها، خوراک موردنیاز خود را با قیمتی معادل 1/0 ارزش واقعی دلار از دولت می‌گیرند، کشاورزان هر روز با بوروکراسی‌های تازه روبه‌رو می‌شوند. در حالی که گران‌ترین مشاغل در پتروشیمی و ارزان‌ترین مشاغل در کشاورزی ایجاد می‌شود. البته ممکن است عده‌ای کم‌آبی و خشکسالی را دلیل کافی برای عدم‌رسیدگی به حوزه کشاورزی بدانند، اما واقعیت این است که با توسعه روش‌های آبیاری کم‌مصرف و آموختن آن‌ها به کشاورزان می‌توانیم با کمترین هزینه، بیشترین بهره‌‌وری را به ارمغان بیاوریم. برای مثال، امروزه فرآوری‌های این حوزه با تکنولوژی جدید و بسته‌بندی‌های متنوع انجام می‌شود که ما در کشور با این روش‌های نوین آشنایی نداریم. بسته‌بندی‌هایی که می‌تواند یک زنجیره اشتغال ترکیبی از حوزه خدمات و کشاورزی از کاشت تا برداشت و توزیع ایجاد کند.