درد عضلانی یکی از شایع‌ترین شکایت‌های روزمره است؛ از ورزشکاران گرفته تا افرادی که تنها یک کارتن سنگین را جابه‌جا کرده‌اند یا هنگام پایین آمدن از جدول، ناگهان دچار تیرکشیدن عضله شده‌اند. این درد می‌تواند خفیف و گذرا باشد یا به‌قدری شدید شود که حرکت را محدود کند. علت‌های درد عضلانی متنوع است، اما در اغلب موارد، سه گروه اصلی در صدر قرار می‌گیرند: کشیدگی عضله، گرفتگی یا اسپاسم، و آسیب ناشی از استفاده بیش از حد از عضلات. هر کدام از این موارد، نشانه‌ها و مسیر درمانی متفاوتی دارند و شناخت آن‌ها کمک می‌کند تصمیم‌گیری درست‌تری درباره استراحت، دارو یا مراجعه به پزشک انجام شود. پزشک برای ارزیابی درد عضلانی معمولاً از نوع فعالیتی که پیش از شروع درد انجام شده سؤال می‌کند و می‌کوشد دریابد درد، ناگهانی بوده یا تدریجی. در برخی موارد، پرسش‌هایی دقیق‌تر نیز مطرح می‌شود. برای مثال اینکه هنگام آسیب، صدای تق‌تق یا پارگی احساس شده یا نه. همزمان، پزشک به دنبال علائمی می‌گردد که می‌تواند نشانه یک مشکل جدی‌تر باشد؛ از جمله ضعف عضلانی، اختلال در حرکت، تب اخیر، کاهش وزن غیرقابل توضیح، بی‌حسی پاها یا مشکلات مربوط به ادرار و مثانه. وجود این نشانه‌ها معمولاً مسیر بررسی را از یک درد ساده عضلانی به سمت ارزیابی پزشکی دقیق‌تر تغییر می‌دهد. یکی از رایج‌ترین دلایل درد عضلانی، کشیدگی عضله است؛ وضعیتی که در آن رشته‌های عضلانی بیش از حد کشیده می‌شوند یا تحت انقباض شدید قرار می‌گیرند و در نتیجه، بخشی از تارهای عضله دچار آسیب یا پارگی می‌شود. در کشیدگی‌های خفیف، تنها چند رشته عضلانی آسیب می‌بینند و عضله همچنان سالم و کارآمد باقی می‌ماند، اما در موارد شدید، ممکن است پارگی گسترده رخ دهد و عضله نتواند وظیفه طبیعی خود را انجام دهد. اگرچه این آسیب در ورزش شایع‌تر است، اما محدود به فعالیت‌های ورزشی نیست و می‌تواند در ساده‌ترین حرکت‌های روزمره نیز رخ دهد. برای کشیدگی‌های جزئی عضلات، معمولاً روش شناخته‌شده RICE توصیه می‌شود؛ یعنی استراحت دادن به عضله آسیب‌دیده، استفاده از یخ برای کاهش تورم، بستن ناحیه با باند الاستیک جهت ایجاد فشار کنترل‌شده، و بالا نگه داشتن عضو برای کاهش التهاب. در کنار این اقدامات، داروهایی مانند استامینوفن یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی نظیر ایبوپروفن می‌توانند به کاهش درد کمک کنند. هدف اصلی در این مرحله، جلوگیری از تشدید آسیب و فراهم کردن شرایط ترمیم طبیعی عضله است.
دومین علت رایج، گرفتگی یا اسپاسم عضلانی است؛ انقباضات غیرارادی که معمولاً ناگهانی و غیرمنتظره رخ می‌دهند. نمونه کلاسیک آن، گرفتگی عضلات پشت ساق در نیمه‌شب هنگام خواب است، یا اسپاسم کمر هنگام برداشتن یک شیء در طول روز. این وضعیت اغلب با درد تیز و کوتاه‌مدت همراه است، اما در برخی افراد می‌تواند تکرارشونده و آزاردهنده باشد. از عوامل شایع گرفتگی می‌توان به ورزش بدون گرم کردن بدن، کمبودهای تغذیه‌ای مانند کاهش منیزیم یا پتاسیم، و کاهش جریان خون به عضلات اشاره کرد.