داروها و روش‌های غیردارویی می‌توانند به کاهش درد کمک کنند، اما میزان اثرگذاری آن‌ها به نوع درد و ویژگی‌های هر فرد بستگی دارد. رایج‌ترین گروه دارویی، مسکن‌های آنالجزیک هستند؛ مانند استامینوفن که با ایجاد اختلال در انتقال پیام‌های درد، شدت ناراحتی را کاهش می‌دهد. در کنار آن، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند آسپرین و ایبوپروفن نیز علاوه بر تضعیف پیام درد، التهاب را کم می‌کنند؛ التهابی که معمولاً با تورم و سوزش همراه است و می‌تواند درد را تشدید کند.
مسکن‌های موضعی مانند چسب‌ها یا کرم‌های لیدوکائین نیز گاهی مؤثرند. این داروها ممکن است با بی‌حس کردن ناحیه، کاهش التهاب، یا ایجاد تحریک سطحی روی پوست، توجه مغز را از درد اصلی منحرف کنند. در موارد درد شدید، مسکن‌های مخدر مانند مورفین و کدئین قوی‌ترین گزینه محسوب می‌شوند، اما به دلیل عوارض جدی و خطر اعتیاد، معمولاً فقط با کمترین دوز مؤثر و برای کوتاه‌ترین مدت تجویز می‌شوند. برخی داروهای دیگر نیز در انواع خاصی از درد کاربرد دارند؛ از جمله داروهای بی‌حسی، ضدافسردگی، ضدتشنج و استروئیدی. در بعضی شرایط، دارو مستقیماً به ناحیه درد یا نزدیک عصب تزریق می‌شود تا انتقال پیام درد متوقف شود. در کنار درمان دارویی، روش‌های غیردارویی مانند طب سوزنی، ماساژدرمانی، ریلکسیشن، روان‌درمانی و تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS) نیز می‌توانند نقش مکمل و مؤثری در کنترل درد داشته باشند.