بسیاری از ما استراحت را با خواب یکی می‌دانیم و تصور می‌کنیم اگر شب‌ها هفت تا نه ساعت بخوابیم، بدن و ذهن ما به طور کامل بازیابی می‌شود. خواب باکیفیت بی‌تردید یکی از پایه‌های اصلی سلامت است، اما واقعیت این است که خواب به تنهایی نمی‌تواند همه شکل‌های خستگی انباشته‌شده در زندگی امروز را جبران کند. انسان معاصر نه فقط از کم‌خوابی، بلکه از فرسودگی‌های پنهان‌تری رنج می‌برد که در حوزه‌های ذهنی، عاطفی، حسی، اجتماعی و حتی معنوی ریشه دارند. به همین دلیل، مفهوم استراحت نیازمند بازتعریف است؛ بازتعریفی که آن را از یک عمل صرفاً فیزیکی به تجربه‌ای چندلایه و آگاهانه تبدیل می‌کند. استراحت فیزیکی آشکارترین و در عین حال بدفهمیده‌شده‌ترین شکل استراحت است. بدن خسته فقط با خواب شبانه ترمیم نمی‌شود. چرت‌های کوتاه، دراز کشیدن آگاهانه و حتی کاهش موقت سرعت زندگی، بخشی از این استراحت‌اند. در عین حال، حرکات ملایم مانند کشش، پیاده‌روی آرام یا یوگا می‌توانند نوعی استراحت فعال باشند که به جای تخلیه انرژی، آن را بازیابی می‌کنند. نشانه‌هایی مانند خستگی مداوم، کندی حرکتی یا فراموشی‌های ساده، اغلب پیام‌هایی از بدن‌اند که نادیده گرفته می‌شوند. در کنار بدن، ذهن نیز به استراحت نیاز دارد. ذهن خسته خود را با افکار مزاحم، کاهش تمرکز و ناتوانی در تصمیم‌گیری نشان می‌دهد. وقتی یک جمله را چندبار می‌خوانیم یا در یک گفت‌وگوی ساده تمرکزمان را از دست می‌دهیم، مشکل لزوماً کم‌خوابی نیست. استراحت ذهنی یعنی ایجاد وقفه در چرخه بی‌پایان فکر کردن، تحلیل کردن و پاسخ دادن. نوشتن کارها پیش از خواب، مدیتیشن‌های کوتاه یا حتی لحظاتی سکوت آگاهانه می‌توانند به ذهن اجازه دهند نفس بکشد. لایه عمیق‌تری از فرسودگی، به معنای گم‌کردن معنا و ارتباط است. استراحت معنوی زمانی اهمیت پیدا می‌کند که فرد احساس پوچی، بدبینی یا قطع ارتباط با خود و جهان می‌کند. این نوع استراحت الزاماً مذهبی نیست؛ بلکه می‌تواند از طریق طبیعت، مشارکت اجتماعی یا انجام کاری داوطلبانه شکل بگیرد و احساس تعلق را بازسازی کند. در دنیایی مملو از صفحه‌نمایش، اعلان و نور، استراحت حسی به ضرورتی حیاتی تبدیل شده است. تحریک‌پذیری، بی‌قراری و خستگی عصبی اغلب نتیجه اضافه‌بار حسی‌اند. کنار گذاشتن تلفن همراه، کم‌کردن نور، یا تحمل لحظاتی از بی‌حوصلگی، به سیستم عصبی فرصت تنظیم مجدد می‌دهد. خلاقیت نیز بدون استراحت فرومی‌پاشد. احساس گیر افتادن، بی‌انگیزگی یا ناتوانی در تولید ایده، نشانه کمبود استراحت خلاقانه است. مواجهه با هنر، زیبایی یا تجربه‌های تازه، ذهن را دوباره زنده می‌کند. 
از سوی دیگر، فشار عاطفی خاموش می‌تواند فرد را تهی کند. استراحت عاطفی یعنی امکان بیان صادقانه احساسات بدون ترس از قضاوت. نوشتن، گفت‌وگو با فردی امن یا حتی پذیرش این واقعیت که برخی موقعیت‌ها باید بگذرند، بخشی از این فرآیند است. در نهایت، استراحت اجتماعی به بازتنظیم روابط مربوط می‌شود. همه تعاملات انرژی‌بخش نیستند. یاد گرفتن نه گفتن، کاهش روابط سطحی و سرمایه‌گذاری بر پیوندهای معنادار، به بازیابی انرژی روانی کمک می‌کند. استراحت واقعی زمانی رخ می‌دهد که انسان در همه این سطوح، به خود اجازه توقف بدهد.