15  گل در 22 بازی، همان آماری است که علی علیپور را در جایگاه مقایسه با علی دایی، محسن خلیلی و مهدی طارمی قرارداده است. بازیکنانی که آقای گل‌های تاریخ لیگ‌برتر باشگاه پرسپولیس هستند. علی دایی و محسن خلیلی، با 16 گل و مهدی طارمی، یک‌بار با 16 گل و بار دیگر با 18 گل، آقای گل شده‌اند. مهم‌ترین ویژگی علیپور در مقایسه با سایر گلزنان پرسپولیس، این است که هیچ ویژگی خاص و منحصربه‌فردی ندارد.

ماشین گلزنی این روزهای پرسپولیس، با مهاجمانی مقایسه می‌شود که ویژگی‌هایی منحصر به فرد داشتند. شم گلزنی علی دایی، از آن خصوصیاتی بود که نمی‌شد نادیده‌اش گرفت. آقای گل فوتبال جهان، موقعیت ازدست‌رفته خیلی کمی در تاریخچه بازی‌هایش دارد و تقریبا هر توپی را از هر فاصله‌ای به گل تبدیل کرده است. قد بلند و تسلط روی ضربات سر، خصوصیات دیگر این مهاجم پرسپولیس بودند.

محسن خلیلی هم مهاجم منحصربه‌فردی بود. مهاجمی که در سطح مقایسه با دایی قرار نداشت، اما بسیار تکنیکی و فرصت‌طلب بود و با ضربات آخر دقیقش، موقعیت‌های زیادی از دست نمی‌داد. یک مهاجم قاتل که هر چند 16 گل زده، اما باید اذعان کرد که تیم افشین قطبی هم آن‌قدرها موقعیت گلزنی برای او فراهم نمی‌کرد. از گل‌های به‌یادماندنی او می‌توان به گل‌هایی که در دربی زد و گل اول پرسپولیس در دیدار فینا‌ل‌گونه مقابل سپاهان -که نهایتا به قهرمانی پرسپولیس قطبی در ثانیه‌های پایانی منجر شد- اشاره کرد. 

مهدی طارمی اما ویژگی‌های بسیار متفاوتی دارد؛ بازیکنی که کی‌روش می‌گوید یکی از سه بازیکن منحصربه‌فرد تیم ملی است. مهاجمی که هم می‌تواند نقش مهاجم اول را بازی کند و هم در سایه، خوب باشد و هم در پست مهاجم بغل یا همان وینگر. او در بازی‌های ملی، در پستی استفاده می‌شود که بتواند در ضدحملات برق‌آسای تیم ملی، نقشی ویژه داشته باشد. او خیلی عالی خودش را در موقعیت‌ گلزنی قرار می‌دهد و تنها ضعفش، ضربات آخر است. 

علیپور اما با اینکه در ابتدای فصل در ترکیب اصلی نبوده، حالا درحال عبور از رکوردهای سه مهاجم نامبرده است. بازیکنی که هیچ ویژگی منحصربه فردی ندارد. او موقعیت از دست می‌دهد، قد بلندی ندارد، ضربات آخرش، دقیق نیست و حتی در سرعت و تکنیک، جزء برترین‌های تیم پرسپولیس به حساب نمی‌ِآید. 

بمب دست‌ساز برانکو اما بدون این ویژگی‌ها، درحال عبور از رکوردها است. او فقط گل می‌زند. در هر بازی، موقعیت از دست می‌دهد و باز هم گل می‌زند. حالا فقط چهار گل دیگر تا تاریخ‌سازی علیپور باقی مانده و نمی‌شود اثر ویژه برانکو را بر زندگی فوتبالی علیپور، نادیده گرفت. جوان 22 ساله، حالا در کنار برانکو و در اوج سادگی، به سمت بهترین رکوردهای پرسپولیس حمله می‌کند. 

او که جوان‌ترین گلزن دربی است، حالا به بهترین گلزن پرسپولیس هم تبدیل می‌شود اما این اولین‌بار نیست که برانکو در پرسپولیس بمب‌دست‌ساز تحویل می‌دهد. سرمربی پرسپولیس، اولین شاهکار خود را در خط دفاعی ساخته است. دوسال قبل و درحالی که فهرست قرمزها تقریبا برای آن فصل بسته شده بود، در اردوی ترکیه یک جوان قدبلند، برای تست به اردوی پرسپولیس آمد. جوان قدبلند و لاغر اندامی که حتما برانکو چیزی در او دید که علی‌رغم داشتن دو مدافع چپ، قرارداد او را هم امضا کرد. محمد انصاری، آن روز به پرسپولیس پیوست و سریع‌ترین رشد ممکن را داشت. انصاری، بدون آنکه از گذشته نامی داشته باشد، به سرعت و به خاطر نمایش کم‌نقصش مشهور شد. بازیکنی که یک ویژگی خاص داشت و آن، نداشتن ویژگی بود. او مثل بمب‌های دیگر برانکو، یک بازیکن ساده بود که فوتبال را هم ساده بازی می‌کرد؛ اما همین سادگی، به قابلیتی تبدیل شد که او را تا تیم ملی هم رساند. انصاری هرچند مدافع درگیری نیست -و این یک خصوصیت بد به حساب می‌آید- اما در سایر موارد، توانایی‌های لازم را برای بازی‌کردن در پست مدافع میانی تیم‌ملی در جام جهانی دارد.  محسن ربیع‌خواه، معمولی دیگر پرسپولیس است که برای این تیم، مانند ستاره‌ها به میدان می‌رود. بازیکنی که به واسطه پستش، خیلی هم محبوب نیست، اما به خاطر بازی بدون اشکالش، نقش زیادی در گل‌نخوردن‌های تیم قرمزپوش پایتخت دارد. او در معمولی‌بودن، آن‌قدر به علیپور شبیه است که تا به حال موفق نشده کی‌روش را مجاب کند و به تیم ملی دعوت شود؛ اما هر بازی‌ای که در زمین حضور ندارد، زحمت مضاعف پرکردن جایش، هر چهار مدافع قرمز را به دردسرهای ویژه‌ای می‌اندازد. طارمی در این بین، یکی از معدود محصولات کارخانه برانکو است که ویژگی‌های منحصربه‌فرد هم دارد، اما به هرحال، به دست این مربی کروات ساخته شده. صادق محرمی و شایان مصلح، آینده‌های این کارخانه هستند که اگر فرصت پیدا کنند، خودنمایی خواهند کرد. برانکو خط تولید بازیکنش را در پرسپولیس به راه انداخته؛ او در این خط تولید، بازیکنانی دارد که عمدتا ساده هستند؛ بازیکنانی که انگار تنها ویژگی‌شان، حرف گوش‌کردن است. بازیکنانی که کم‌کم ستاره‌های فوتبال ایران می‌شوند. برانکو بازیکنان ساده را در اختیار می‌گیرد و از آنها بمب‌هایی موثر و دست‌ساز می‌سازد؛ بازیکنانی مثل علیپور، بدون ویژگی منحصربه‌فرد اما با عملکردی بهتر از همه کسانی که استعدادهایی شگرف دارند. بازیکنانی که در دو فصل آخر لیگ برتر به این مربی باهوش کمک کرده‌اند خیلی راحت خود و تیمش را در کورس قهرمانی قرار دهد و هیچ بعید نیست با تکیه بر آن‌ها امسال در یک رکوردزنی تاریخی قبل از عید قهرمانی‌اش را مسجل کند. بازیکنانی که حالا طرفداران پرسولیس منتظر درخشش آن‌ها در لیگ قهرمانان آسیا هستند.