یکی از پارامترهایی که می‎تواند به بهبود رشد اقتصادی در استان‎های مختلف کمک کند، شناسایی متغیرهای جغرافیایی-اقتصادی در این مناطق است. این یکی از موارد مغفول‌مانده در برنامه‌ریزی برای توسعه صنعتی و اقتصادی کشور است. البته ناگفته نماند که در تئوری و روی کاغذ، این مسائل موردتوجه قرار گرفته، اما پراکندگی جغرافیایی بنگاه‎های اقتصادی و خدماتی در استان‎های مختلف کشور، نشان می‎‏دهد که در عمل، چنین اتفاقی نیفتاده است. به عنوان مثال، استان کردستان را در نظر داشته باشید؛ درحالی‌که 35 درصد از اشتغال ایجادشده در این استان، در بخش کشاورزی است و در حوزه دامداری هم ظرفیت‎های فراوانی دارد، اما در حوزه زنجیره تولید و احداث صنایع تکمیلی در این بخش، اقدام مناسبی انجام نشده و از آن سو مشاهده می‏کنیم که برای توسعه صنعت این منطقه، طرح‎هایی در دست بررسی است که ربط چندانی به کشاورزی و دامپروری ندارد. این نمونه را می‏توانیم به بخش بزرگی از مناطق کشور تعمیم بدهیم و گزارش منتشرشده سالانه آماری بنگاه‏ها، همین موضوع را به نوعی نشان می‌دهد.

بنابراین باید در نظر داشته باشیم که شناسایی عوامل مؤثر بر رشد اقتصادی در استان‎های کشور، می‌تواند به برنامه‌ریزان اقتصادی و منطقه در تنظیم برنامه‎های صحیح توسعه اقتصادی کمک کند، تا در این مسیر، عدم تعادل‌ها را از بین ببرند. ما اگر خواهان استفاده از همه توان و ظرفیت‎های بالقوه کشورمان برای توسعه کشور هستیم، باید نسبت به شناسایی ظرفیت‌ها و استعدادهای منطقه‎ای، اهتمامی جدی داشته باشیم. در غیر این صورت، نمی‎توانیم به نتیجه مطلوب برسیم.  داده‎های علمی، متغیرهای جغرافیایی-اقتصادی هر منطقه، نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدیدهای یک منطقه را -که بر رشد اقتصادی اثرگذار است- نشان می‏دهد. بنابراین برای برنامه‌ریزی صحیح و اصولی، باید این متغیرها را درنظر داشته باشیم. اگر اقتصاد کشور، از توسعه نامتوازن و عدم بهره‎برداری از همه ظرفیت‎های اقتصادی و ایجاد محرومیت در برخی نقاط رنج می‎برد، یکی از ریشه‎های مهم آن، به همین مسئله شناسایی‌نکردن متغیرهای جغرافیایی-اقتصادی مناطق برمی‎گردد.