مدارک تیم‌های ایرانی حاضر در لیگ قهرمانان برای حضور در این مسابقات ثبت شد و به نظر می‌رسد که مشکلشان حل شده باشد. باشگاه‌های ایرانی که بدهکاری‌های زیادی داشتند، نباید موفق به حضور در این مسابقات می‌شدند؛ همان‌طور که تیم‌های متمول سعودی و اماراتی موفق نشدند. باشگاه‌هایی که به‌موقع بدهی‌هایشان را ندادند، از لیگ قهرمانان بازماندند و به نظر می‌رسید که همین اتفاق برای تیم‌های ایرانی هم رخ بدهد اما در لحظه آخر، با استفاده از فنونی که هیچ جای دیگر استفاده نمی‌شود، مسیر لیگ قهرمانان باز شد. یعنی پرسپولیس، استقلال، تراکتورسازی و نفت که روی هم نزدیک 450 میلیارد تومان بدهکار بودند، مدارکشان را برای حضور در مسابقات ثبت کردند و از این مرحله، به سلامت عبور کردند.

این همان مسیری است که قبل از این هم ایران رفته و به‌خاطر هواداران فوتبال، امیدواریم جواب دهد.10 سال قبل، وقتی که لیگ قهرمانان آسیا ساختاری جدید پیدا کرد، تیم‌های ایرانی، در آستانه حذف قرار گرفتند. طبق قوانین جدید، می‌بایست همه تیم‌ها درآمد می‌داشتند، استادیوم اختصاصی، استادیوم تمرین اختصاصی، تراز مالی بالا، اسپانسر پیراهن و باشگاه و ... 

آنچه را که در آن تاریخ از تیم‌های ایرانی می‌خواستند، هیچ تیم ایرانی‌ای نداشت. همه تیم‌ها از دولت ارتزاق می‌کردند، همه‌شان استادیوم اجاره‌ای داشتند، درآمدی در کار نبود، حق‌پخشی پرداخت نمی‌شد و اصولا تراز مالی، معنی نداشت. 

تیم‌های ایرانی اما با شروع مسابقات، بیشترین امتیاز را به دست آوردند. آنها برای هر کدام از ملزومات AFC مدارکی تهیه کردند. مدارکی که لزوما بر واقعیت منطبق نبود. آنها مدارکی به کنفدراسیون فوتبال آسیا دادند که استادیوم دارند و بعد استادیوم‌های اجاره‌ای را نشان دادند و بازسازی کردند، قرارداد سوری با صداوسیما برای حق‌پخش نشان دادند و به همین شکل، اسناد مالی سالیانه ساختند. ایران با این مدارک، به عنوان یکی از دو کشور درجه‌یک آسیا شناخته شد و با این مدارک، موفق شد بزرگترین سهمیه حضور در لیگ قهرمانان که 4تیم بود را به دست بیاورد. پس از آن و طی این 10 سال، تیم‌های رقیب ایران موبه‌مو بندهای درخواستی کنفدراسیون فوتبال آسیا را اجرا و عملا پیشرفت کردند. یعنی کشورهایی که ضعف داشتند، نه روی کاغذ که در واقعیت، ضعف‌ها را پوشاندند و پس از 10 سال کار به اینجا رسید که ایران، علی‌رغم سندسازی‌هایی که همچنان ادامه دارد، هفتمین کشور آسیا شد. 

سهمیه 2+2 ایران، نتیجه این رتبه است که البته حق ایران با این امکانات باشگاهی نیست، اما براساس مدارک به ایران رسیده است. حالا و در آستانه شفاف‌سازی‌های مالی، یک‌سری از تیم‌ها حذف شده‌اند، اما همه تیم‌های ایران، مشکلشان را حل کرده‌اند. کسی نمی‌داند مشکل تیم‌های حذف‌شده تا چه حد است، اما حتما بدهی‌شان به اندازه پرسپولیس و استقلال، 360 میلیارد نیست. اما اکنون ایرانی‌ها به مسیر جدیدی رسیده‌اند.کمیته تایید مدارک ایران، از باشگاه‌های ایرانی سفته گرفته و بدهکار نبودنشان را تایید کرده است. یعنی اگر این مدرک‌سازی‌ها پذیرفته شود، سرخابی‌ها و 2 تیم دیگر، تا سال بعد برای تسویه‌کردن این پول فرصت دارند. قاعدتا پول به این بزرگی، در یک سال هم فراهم‌شدنی نیست، اما اگر اعتراضی از بدهکاران به کنفدراسیون برسد، آن‌وقت دیگر مشخص نیست چه بلایی برسر تیم‌ها می‌آید. این یادداشت، پیش از اظهارنظر AFC نوشته شده، اما اگر شنبه هم حضور ایرانی‌ها تایید شود و فقط و فقط یک بدهکار دستش به کنفدراسیون برسد، کار حضور تیم بدهکار، تمام است و البته کمیته ایرانی هم بی‌اعتبار می‌شود. حالا حضور و عدم حضور، یک مسئله است و اینکه تیم‌های ایران 10 سال است با سندسازی در لیگ قهرمانان آسیا شرکت می‌کنند، یک حرف. این مسئله انگار به یک رویه تبدیل شده است.