به‌تازگی ایران گام بلندی در جهت جذب سرمایه خارجی برداشته است. طبیعی است که اولین تفاهم‌نامه‌های امضاشده در این زمینه مربوط به حوزه صنایع مادر باشند. سرمایه‌گذار خارجی مادامی که به بازگشت سرمایه خود در کشوری مطمئن نباشد، آن کشور را هدف قرار نمی‌دهد. یکی از مهم‌ترین عللی که عمده تامین مالی کشور توسط سرمایه‌گذار خارجی در زمینه نفت، گاز و فولاد بوده همین است. اما روند جذب و هدایت سرمایه به سمت صنایع کوچک رو به بهبود است. برای مثال، باید از تفاهم‌نامه‌ای خبر دهم که این روزها با کره‌جنوبی در حال امضا شدن است و به موجب آن، تامین مالی گسترده‌تری در صنایع غیر مادر رخ خواهد داد. در حال حاضر برای اولین‌بار در کشور نیروگاه‌های خورشیدی با جذب سرمایه خارجی در حال شکل‌گیری هستند. در حوزه خودرو نیز اتفاقات خوبی افتاده است. سیتروئن، پژو و فولکس واگن در ایران شرکت‌های مشترک تشکیل داده‌اند و آماده ارائه خدمات خود هستند. این روند اگر ادامه پیدا کند، پای ایران به بازار جهانی باز می‌شود و اشتغالزایی قابل‌توجهی در کشور آغاز می‌شود. نساجی می‌تواند هدف بعدی سرمایه‌گذاران خارجی باشد. پیش از این، برای اینکه یک شرکت خارجی با یک تولیدکننده در تماس باشد، نیاز به واسطه‌های مختلفی بود، اما امروزه این شرکت‌ها می‌توانند مستقیما با یک واحد نساجی داخلی در کشور طرح مشارکت بریزند. حال شرکت‌های خارجی و انواع برندها می‌توانند با حضور در صنایع نساجی و انتقال خطوط تولیدی‌شان به داخل کشور، جهت رعایت قانون حداقل 20 درصد تولید در داخل، رونق ازدست‌رفته را به این صنعت بازگردانند. ما روند روبه‌رشدی در پیش گرفته‌ایم تا جایی که می‌توانم از ورود ماشین‌آلات جدید به واحدهای تولیدی خبر دهم. برای جذب و هدایت سرمایه خارجی در همه نقاط بازار و صنایع داخلی باید صبور باشیم. گام اول را برداشته‌ایم؛ تفاهم‌نامه‌ها امضا شده‌اند. حال در ادامه باید بر انتقال تکنولوژی‌ متمرکز شویم که بعد از ورود سرمایه‌گذار به کشور منتقل می‌شود. فراموش نکنیم که زمانی برای ساخت توربین، زیمنس را به بازار داخلی آوردیم و حال خود تامین‌کننده برقمان هستیم. همکاری، تعامل سازنده با دنیا، و برنامه‌ریزی و دانش فنی، عوامل اولیه برای رشد و اشتغالزایی از طریق جذب سرمایه خارجی به شمار می‌روند که با در نظر گرفتن آنها می‌توانیم به‌مرور در جهان حرفی برای گفتن داشته باشیم.