براساس اعلام دفتر آمار و محاسبات اقتصادی و اجتماعی سازمان تامین اجتماعی، ٢٧٣ هزار و ١٣٥ میلیارد و ٩٦٧ میلیون ریال به‌عنوان هزینه‌های بلندمدت توسط سازمان تأمین اجتماعی در ٩ ماه منتهی به آذرماه سال 95 هزینه شده است. طبق این گزارش، این سازمان در بخش مستمری بازنشستگی ١٨٠ هزار و ٣٩٦ میلیارد و ٩٣٥ میلیون ریال هزینه کرده که ٦٦ درصد از هزینه‌های بلندمدت این سازمان را به خود اختصاص داد. پرداخت مستمری به بازماندگان بیمه‌شدگان متوفی از دیگر تعهدات بلندمدت سازمان تأمین‌اجتماعی است که در این بخش مبلغ ٥٧ هزار و ٤٨٤ میلیارد و ٦٥٨ میلیون ریال طی مدت مذکور پرداخت شده است و این پرداخت ٢١,١ درصد از هزینه‌های بلندمدت را دربر می‌گیرد. مستمری ازکارافتادگی از دیگر مزایای قانونی قابل پرداخت به بیمه‌شدگان تأمین‌اجتماعی است که در این بخش از تعهدات بلندمدت ٨ هزار و ٩٨٨ میلیارد و ٧٩٦ میلیون ریال پرداخت شده که ٣,٣ درصد از کل پرداختی‌های بلندمدت در همین مدت است. کامران قربانعلی، رئیس بازنشسته گروه محاسبات بیمه‌ای سازمان تامین اجتماعی، در گفت‌وگو با «آتیه‌نو» در تحلیل خبر تخصیص 66 درصدی هزینه‌های سازمان برای پرداخت مستمری به بازنشستگان با ذکر این نکته می‌گوید: «با توجه به قانون تفکیک نرخ حق بیمه، عملا باید دوسوم از هزینه‌های سازمان تامین احتماعی به حمایت‌های بلندمدت اختصاص یابد. در همین راستا، اختصاص این میزان هزینه به مستمری بازنشستگان، نگرانی‌های جدی را برای سازمان به همراه خواهد داشت.» او ادامه می‌دهد: «از آنجایی که همواره هزینه حمایت‌های بلندمدت سازمان رو به افزایش بوده و تداوم داشته است، جای شک باقی نمی‌ماند که این 66 درصد هم رشد خواهد کرد. بنابراین با وضعیت موجود و محدودیت منابع مالی، ظرفیت محدود اشتغال و همین‌طور افزایش تعداد مستمری‌بگیران، منابع تامین اجتماعی در صورت افزایش این سهم 66 درصدی، مورد تهدید قرار می‌گیرد.» به قول قربانعلی، برآوردها نشان می‌دهد که در افق 70 ساله سازمان تامین اجتماعی، نسبت بیمه‌شده و مستمری‌بگیر تغییر پیدا می‌کند. یعنی اگر الان نسبت بیمه‌شده‌ها به مستمری‌بگیران در تامین اجتماعی، حدود «6 به یک» است، اما اگر با همین روال جلو برویم، این نسبت به «یک به یک» می رسد؛ به این معنا که به‌ازای هر بیمه‌شده، یک مستمری‌بگیر خواهیم داشت که این موضوع، می‌تواند تهدید جدی برای منابع مالی تامین اجتماعی باشد.» وی یادآور می‌شود: «علاوه بر اینکه جمعیت به سمت پیری پیش می‌رود، سازمان با مشکلات دیگری هم دست به گریبان است. از جمله اینکه قوانین حمایتی که به سازمان تحمیل شده، کاهش سن بازنشستگی، کاهش امید به زندگی، افزایش بازنشستگی‌های پیش از موعد، پرداخت مستمری‌هایی که با حداقل سابقه انجام می‌شود، تسهیلات به بازماندگان و قوانینی از این قبیل که بدون انطباق با منطق تامین اجتماعی، بر این سازمان تحمیل شده است نیز منابع تامین اجتماعی را تهدید می‌کند.» قربانعلی تاکید می‌کند: «سیاست‌گذاران و دولتمردان باید فکری اساسی کنند، چراکه تحمیل هزینه‌های متعدد به این سازمان می‌تواند خدمات سازمان تامین اجتماعی را محدود کند. ما باید با اجرای سیاست‌های اصلاحی، همواره ذخیره قابل توجهی از منابع مالی را برای آیندگان کنار بگذاریم و از منابع مالی تامین اجتماعی صیانت کنیم.»