وارد اردیبهشت‌ماه شده‌ایم و به روز جهانی کارگر رسیده‌ایم. خوشحالیم که در تقویم جهانی یک روز به نام ما رقم خورده و ما هم دیده می‌شویم. کارگر اقسام مختلفی دارد و نیروهای کارخانه‌ها، کارگاه‌ها و کارکنان شرکتی و پیمانی بسیاری از ارگان‌ها و... زیرمجموعه عنوان کارگری هستند. اما به نظر من در بین همه این مشاغل کارگری، کارگران ساختمانی صاحبان حقیقی این عنوان هستند. کارگرانی که از مظلوم‌ترین و مهجورترین افراد این حوزه هستند و حق‌وحقوق پایینی دارند. در کشور ما کارگران ساختمانی پشتوانه قوی و اتحادیه منسجمی برای احقاق حقوق خود ندارند. کارگر ساختمانی صبح زود که از خانه بیرون می‌آید نمی‌داند کاری نصیبش می‌شود یا نه، یا اینکه کاری که پیدا می‌کند چقدر سخت است، کارفرمایش چطور آدمی است؟ دست‌به‌جیب است یا کم‌لطف؟ کارگر ساختمانی بودن یعنی اینکه تو حق نداری بیمار شوی! بیمار که می‌شوی باید بیکار و بی‌پول بمانی. در روز کارگر در جشن‌ها و همایش‌های بسیاری برای کارگران برگزار می‌شود اما هیچ کارگر ساختمانی لوح و جایزه دریافت نخواهد کرد و معصومانه به کارهای سخت خود ادامه می‌دهد. با همه این احوال، به خود می‌بالیم که روزی از روزهای سال به نام ما کارگران است و می‌توانیم حداقل خودمان به خودمان تبریک بگوییم و جشن بگیریم. طبق قانون کار باید روز جهانی کارگر تمامی کارگران دنیا تعطیل باشند و کارفرماها به آنها مرخصی بدهند، اما هیچ‌گاه این ماده از قانون عملی نشد، به‌خصوص برای کارگران ساختمانی که تعطیل کردن یک‌روزه کارشان یعنی بیکاری و بی‌پولی. دلم می‌خواهد روز کارگر را تعطیل کنم. همه دوستان کارگرم را از ساختمان بیرون ببرم و یکجا جمع کنم. ایرانی و افغان فرقی نمی‌کند، همه دورهم باشیم. یکی‌یکی بچه‌ها را صدا بزنم و بابت تمام زحمت‌هایی که می‌کشند آنها را در آغوش بگیرم و تکریمشان کنم. از محمد بابت این همه سال سنگ بریدن تشکر کنم. از حمزه قدردانی کنم که در سرما و گرما کاشی و سرامیک‌ها را برای زیبا کردن خانه‌های مردم کنار هم چفت می‌کند، از کیان که همیشه با آتش و آهن سروکار دارد، از محسن که آجرآجر را روی هم می‌چیند و دیوار ساختمان‌ها را بالا می‌آورد، از علی که همیشه مشغول ملاط درست کردن است، از امیرحسین که بی‌ادعا و بی‌منت سیمان‌کاری ساختمان را به عهده دارد، و از امیر که همیشه برس و قوطی رنگ به دست آماده زیباسازی ساختمان‌هاست. از انگشتان دست حسین افغان بگویم که چگونه زیر دستگاه پرس قطع شد، و از او دلجویی کنم و دست‌آخر امیرعلی سپیدموی ساختمان را بالا بیاورم و مدال غیرت و شهامت و مردانگی را به گردنش بیاویزم که با 65 سال سن هنوز بارهای سنگین را به دوش می‌کشد تا زیر بار زندگی خم نشود. ما کارگران ساختمانی از هیچ‌کس هیچ انتظار نامعقولی نداریم. فقط کمی توجه می‌خواهیم، که دیده و تکریم شویم.از همین‌جا روز کارگر را به تمام کارگران شریف، عزیز، زحمتکش در ایران و جای‌جای دنیا تبریک می‌گویم. امیدوارم هیچ کارگری بیکار نماند و همیشه در پناه خداوند سالم و بدون حادثه مشغول خدمت به خلق باشند. به‌خصوص به همکارانم در ساختمان محل کارم تبریک می‌گویم که افتخار روزانه‌نویسی احوالشان نصیبم شده و تشکر می‌کنم از متصدیان نشریه وزین آتیه‌نو که صدای مکتوب کارگران هستند.