سازمان تامین اجتماعی یکی از سازمان‌های مهم اجتماعی و اقتصادی کشور است که خدمات ارزشمندی را به جامعه بیمه‌شدگان و مستمری‌بگیران ارائه می کند. در میان خدماتی که این سازمان به بیمه‌شدگانش ارائه می‌دهد، نقش خدمات درمانی در جلب رضایتمندی نیروهای کار وصف‌شدنی نیست. معتقدم اگر رضایتمندی بیمه‌شدگان از خدمات سازمان تامین اجتماعی در سطح کشور از میزان گلایه‌مندی‌شان افزون است، به خاطر پوشش درمانی خوب این سازمان در کشور است. هیچ‌کدام از بیمه‌های پایه بدین اندازه -چه قبل از انقلاب و چه بعد از آن- در پوشش جامع درمان برای بیمه‌شدگانشان، توفیق نداشته‌اند. یک نیروی کار به محضی که مشمول تامین اجتماعی می شود و نامش در لیست بیمه قرار می‌گیرد و حتی قبل از پرداخت حق بیمه، مشمول این خدمات خواهد بود. به عنوان یک کارشناس و کسی که سابقه و تجربه مدیریت در بخش درمان کشور دارد، باید بگویم که ادغام‌ها در هیچ مرحله و دورانی موفق نبوده‌اند. ادغام‌هایی که در کشور انجام شده، فارغاز اینکه در چه بخشی صورت گرفته، بعد از مدتی به شرایط قبل از آن برگشته است. قبل از انقلاب؛ چندین ادغام ناکارآمد انجام شد ولی دیری نپایید که بخش‌های ادغام شده، منتزع شدند. دلیل این بازگشت هم این است که بیشتر طرح‌های ادغامی، کارشناسی‌نشده اجرا می‌شوند. باید توجه داشت که چنین تصمیماتی که نیاز به کار و تصمیمی جمعی دارد نمی‌تواند با تفکر تعدادی اندک انجام شود. بخش درمان تامین اجتماعی هم تجربه ادغام را داشته که بعد از مدتی با پایمردی نمایندگان مجلس، مجدداً امکانات در مانی تأمین اجتماعی به این سازمان بازگشت و در طول این مدت، روی پای خودش ایستاده و ارائه خدمت کرده است. لازم به ذکر است که سازمان تامین اجتماعی فقط خدمات درمانی ندارد. بحث تامین نیازهای یک بیمه‌شده از قبیل پروتز و اروتز، تامین پوشش دوران بازنشستگی و بیکاری و... پوشش‌هایی است که در جمع خدمات غیردرمانی سازمان تامین اجتماعی قرار می‌گیرد. مدیران  و کارکنان سازمان تامین اجتماعی در طول ادوار گذشته توانستد این سازمان را که در ابتدا اندک پوششی در کشور داشت، به جایی برسانند که اکنون بخش بزرگی از جمعیت کشور را تحت پوشش قرار دهد. از حق نباید گذشت که سازمان تامین اجتماعی در سال‌های فعالیت خود، سرمایه‌گذاری عظیمی در بخش درمان کشور انجام داده است. بیمارستان‌های بزرگی مانند میلاد در مراکز استان‌ها و شهرهای کوچک، بیمارستان‌های ملکی سازمان تامین‌اجتماعی هستند و این سرمایه‌گذاری بزرگی است. لذا تفکیک‌کردن درمان از بخش بیمه‌ای، مشکلاتی را در ارائه خدمات در کل کشور به وجود می‌آورد. سرمایه‌گذاری های این چنینی از صندوقی تامین می‌شود که منابع آن حق‌الناس است نه بیت‌المال. صندوقی اشتراکی از حق بیمه‌های پرداخت‌شده توسط مردم. صندوقی اجتماعی متعلق به کارگران؛ صندوقی که با اینکه از محل منابع عمومی شکل نگرفته اما در تمام ادوار، در همه مشکلات و بحران‌ها همراه دولت بوده است. 

این روزها و پس از مطرح شدن برنامه تجمیع بیمه‌های درمان، طرحی که در سازمان مطرح شده، این است که بخش‌های درمان صندوق‌های بیمه‌ای که از منابع دولتی یا عمومی استفاده می‌کنند تبدیل به یک بیمه پایه متمرکز شود و صندوق‌هایی که از جیب مردم تامین منابع می‌شوند از جمله تامین‌اجتماعی؛ مستقل از آن صندوق، به بیمه‌شدگان خود خدمات مضاعفی علاوه بر خدمات بیمه پایه ارائه کنند. مدیرعامل فعلی سازمان که به تازگی از این پیشنهاد رونمایی کرد، سال‌ها در ترکیب دلسوزان سازمان تامین اجتماعی در کنار این سازمان بوده است و صحبت‌های وی مبنای علمی و کارشناسانه دارد. طرحی که ایشان پیشنهاد کرده‌اند طرحی است که همه حقیقت‌گویان و حقیقت‌دوستان به درستی آن واقفند. اگر غیر از این شود و ادغامی صورت گیرد به مانند دیگر ادغام‌های ناموفقی که در کشور صورت گرفته است مشکلات زیادی را به وجود خواهد آورد. 

من از سال 1372 تا 1376 عضو هیات مدیره سازمان تامین اجتماعی بودم و در بخش درمان این سازمان فعالیت کرده‌ام و در این سال‌ها با عشق و احترام در کنار همکارانم در سازمان برای رفاه حال قشر کارگر هر کاری که می‌توانسته‌ایم کرده‌ایم. دریافته‌ام داشتن این نوع نگاه در آرامش و امنیت کشور و علاقه‌مندی نیروی کار خدوم به نظام و کشور موثر خواهد بود. اگر بخواهیم رضایت قشر کارگر را تأمین کنیم باید به حقوق‌شان توجه کنیم. بیمه‌شدگان امروز ما، افراد شایسته‌ای هستند که خودشان می‌توانند صلاح خود را تشخیص دهند و نباید این چنین با طرح‌هایی چون ادغام حقوق این افراد را با چالش مواجه کرد.  حق و حقوق کارگری که پای کوره‌های 1000 درجه حرارت کار می‌کند قابل ادغام نیست! ادغام شدنی نیست!