چرا تیم ملی امید ایران باید به المپیک صعود کند؟ این سوالی است که بین همه حاشیه‌های 44 سال دوری از المپیک گم شده است. تیم فوتبال ایران اینقدر به المپیک نرسیده که رسما دیگر کسی نمی‌داند اهمیت حضور در تورنمنتی چون المپیک برای تیم‌های مختلف چیست. ایران این‌بار هم مانند 10 دوره قبل فرصت حضور در مهم‌ترین تورنمنت ورزشی دنیا را از دست داد. اگر قرار باشد به حضور تیم ملی در المپیک از منظر توسعه ورزش نگاه کنیم ازدست‌رفته‌ها کاملا مشخص است. عموما کشورهایی می‌توانند ورزش‌های تیمی‌شان را در المپیک ببینند که ورزششان در میان کشورهای توسعه‌یافته باشد، کشورهایی که زیرساخت‌های محکم دارند و با ورزشگاه‌ها و امکانات لازم می‌توانند در ورزش‌های تیمی به المپیک برسند. امسال تیم ملی والیبال می‌تواند به المپیک برسد اما این نسل طلایی بدون زیرساخت به اینجا رسیده و تقریبا یک شگفتی هستند تا یک اتفاق عادی برای ورزش ایران. اما از یک منظر دیگر هم می‌شود مضرات عدم صعود تیم ملی امید را به مسابقات المپیک بررسی کرد. آن هم منظری است که از زاویه ورزش فوتبال به المپیک نگاه می‌کند. تورنمنتی که جوان اول‌های چند کشور در آن خودنمایی می‌کنند و البته آینده فوتبال جهان را می‌سازند. بزرگ‌ترین مشکلی که غیبت ایران در المپیک برای فوتبال ایجاد می‌کند سکته‌ای چندساله در روند معرفی ستاره‌ها به فوتبال است. تصور اینکه بازیکنان زیر 23 سال ایران در تورنمنتی مانند المپیک حاضر شوند هیجان‌انگیز و باورنکردنی است. ویترین جوان فوتبال ایران مقابل چشمان تیزبین ماموران باشگاه‌های اروپایی نمایش داده می‌شوند و عموما پس از این مسابقات جذب تیم‌های مختلف اروپایی از درجه‌دو و سه گرفته تا درجه‌یک می‌شوند. یعنی در درجه اول نسل طلایی فوتبال ایران فرصتی بزرگ برای عرض اندام را از دست داد و حالا حالاها طول خواهد کشید تا همه این بازیکنان فرصت نمایش در عرصه بین‌المللی را پیدا کنند‌ و برخی‌شان شاید پشت درخشش ستاره‌های تیم ملی بزرگسالان بمانند و فرصت رشد پیدا نکنند. حضور در المپیک به غیر از اینکه بازیکنان را جلو می‌اندازد به نام تیم ایران هم شخصیت می‌دهد. جوانان ایران وقتی از 23سالگی در المپیک مقابل جوانان کشورهای درجه اول و دوم دنیا قرار می‌گیرند تجربه‌ای فوق‌العاده خواهند داشت که به شخصیت تیم ملی ایران در بازی‌های بین‌المللی خواهد افزود. بازی در المپیک اگر برای جوانان هم‌طراز با بازی در جام جهانی برای بزرگ‌سالان نباشد کمتر هم نیست. موضوع مهم دیگر اعتمادبه‌نفس و کیفیتی است که المپیک به ستاره‌های جوان ایرانی خواهد داد. 22 بازیکن باتجربه المپیک اگر به باشگاه‌های اروپایی نروند حتما کیفیت لیگ برتر ایران را بالا خواهند برد. کیفیت لیگی که امسال فقط با جوان شدن بازیکنانش چندین درجه بالاتر رفته و این 22 بازیکن می‌توانستند لیگ ایران را با فاصله به بهترین لیگ خاورمیانه تبدیل کنند. بازیکنانی که با تجربه بازی در المپیک برای بازی کردن در لیگ قهرمانان آسیا و قهرمان شدن در آن اعتمادبه‌نفس و کیفیت لازم را خواهند داشت. اما مهم‌ترین اثر حضور در المپیک ارتقای سطح تیم ملی بزرگسالان در عرض حتی یک سال است. البته همچنان می‌توان دید که حضور در المپیک بدون ساختارهای کامل امکان‌پذیر نیست، اما حضور مربی‌ای چون کی‌روش در تیم ملی و ایجاد فرصت برای بازیکنان جوانی چون جهانبخش و آزمون و عزت‌اللهی اتفاقی است که سبب شده ایران بتواند تا حدودی مسیر ساختارسازی را دور بزند. شانس بالای امیدها برای رسیدن به المپیک و رسیدن ایران به جام جهانی همه تاثیر حضور یک فکر حرفه‌ای در فوتبال ایران است. فکری که به‌تنهایی باید فاصله ساختارهای قدرتمند فوتبال آسیا را با زیرساخت‌های نابود فوتبال ایران پر کند.