باد می‌پیچد. باد نیست، نسیم است. پیچیده در روزهای تقویمی و بهمن‌ماهمان را شبیه اواخر اسفند کرده. کم‌کم باید با لباس‌های زمستانی و میوه‌های فصل سرما خداحافظی کنیم. پیشخوان میوه‌فروشی‌ها کم‌کم شبیه شب عید می‌شود با آن میوه‌های نوبرانه بهاری. اصلا کاری به فصل هم نداشته باشیم، نام میوه که می‌آید حال آدم خوب می‌شود. میوه پای ثابت میهمانی و بزم و مناسبت‌های خاص فرهنگ ایرانی است. شب یلدا را با انار و هندوانه و سفره هفت‌سین را با سیب زینت می‌دهیم. از این‌روست که میوه‌فروشی‌ها اینقدر محبوب‌اند. آن‌ها یکی از خودمانی‌ترین مغازه‌ها هستند. مغازه‌هایی بدون ویترین شیشه‌ای. بی‌واسطه می‌توانی میوه‌های بهشتی را لمس کنی و عطرشان را استشمام. میوه‌فروشی‌ها چشم‌وچراغ بازارند با آن رنگ‌های ناب. اگر صاحبان آن سر سوزن ذوقی داشته باشند با ترکیب رنگ‌ها کنار هم اثری هنری می‌آفریند در شهرهای خاکی و خاکستری. صاحبان این مغازه‌های جادویی «راز فصل‌ها را می‌دانند» و سینی‌های میوه‌شان با گردش ماه و فصل هماهنگ است. قبول کنید که کار با میوه و سبزی که زود خراب می‌شوند سخت است. پس درود بر این افراد شریف، که اگرچه شغل سخت و پراسترسی دارند اما نمی‌گذراند سبد میهمانی‌های ما از میوه‌های تروتازه خالی بماند.