سرمایه‌گذاری در صندوق‌های بازنشستگی «باید» است. این قرعه را به نام ما زده‌اند. اما مسئله این است که شرکت‌های سرمایه‌گذاری در فضای عدم قطعیت‌ها به فعالیت می‌پردازند. واقعیت این است که سرمایه‌گذاری باید در بخش‌های سودآور صورت بگیرد اما متاسفانه در سال‌های گذشته بسیاری از سرمایه‌گذاری‌های شرکت‌های سرمایه‌گذاری صندوق‌ها در بخش‌های غیرسودآور بوده است. دلیل این امر این بوده که شرکت‌های سرمایه‌گذاری را به‌عنوان صندوق پول دیده‌ایم و اینکه این شرکت‌ها باید مشکلات کل کشور اعم از شهرها، روستاها و نمایندگان مجلس و... را به دوش بکشند. به این معنا که شرکت‌های سرمایه‌گذاری مانند قلکی بوده‌اند که هرکسی به خود اجازه می‌داده دست خود را وارد آن کند. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات مسئولان شرکت‌های وابسته به صندوق‌ها، نداشتن توانایی «نه گفتن» است.چراکه همه به این شرکت‌ها به چشم «بچه پولدار» نگاه می‌کنند و معتقدند باید به هر طریق ممکن این پول را از آن‌ها گرفت. اصلا به این فکر نمی‌کنند که مسئولان این شرکت‌ها باید پول صندوق را صرف سرمایه‌گذاری کنند. نکته دوم این است که در برخی حوزه‌ها لازم است در کوتاه‌مدت سود نقدی داشته باشیم. نکته دیگر حضور در بازار اولیه است. یکی از اتهاماتی که به ما وارد می‌کنند این است که خصولتی هستیم و در همه‌جا و به‌خصوص در پتروشیمی‌ها حضور داریم. این یک تعبیر پوپولیستی است. یکی از دلایل این امر آن است که به‌درستی تشخیص داده شده که صندوق‌های تامین‌اجتماعی و شرکت‌های وابسته به آن‌ها به نقدینگی تضمین‌شده بلندمدت نیاز دارند. در غیر این صورت مجبور می‌شویم استراتژی توزیع سود خود را به دیگران واگذار کنیم. درست است که امر سرمایه‌گذاری باید از طریق بخشی از ذخایر انجام شود اما در حال حاضر شرکت‌های سرمایه‌گذاری ابزارهای دیگری برای تامین مالی در اختیار دارند که علاوه بر ذخایر می‌توانند از آن‌ها برای سرمایه‌گذاری استفاده کنند. فاینانس داخلی و خارجی ازجمله این زمینه‌هاست که می‌توانیم از آن‌ها استفاده کنیم تا سریع‌تر به نتیجه برسیم.