مشکلات انضباطی در ورزشگاه‌های ما کم نیست. فحاشی زیاد است، سنگ‌پرانی و بطری‌پرانی داریم، نظافت را رعایت نمی‌کنیم و چند مشکل ریزودرشت دیگر هم هست، اما خوشبختانه تماشاگران‌مان در دو مورد عموما سربلند و ماخوذبه‌حیا بوده‌اند: اول احترام به سرود ملی رقبا، دوم پرهیز از دادن شعارهای نژادپرستانه و نفرت‌آمیز نژادی در استادیوم. آنچه هفته پیش در بحرین و در فوتبال اروپا اتفاق افتاد، باعث شد لااقل از این دو جهت نفس راحتی بکشیم و کمی به خودمان ببالیم. گرچه در مواردی معدود روی سکوهای ورزشگاه تبریز اتفاقاتی افتاده که برخلاف منافع ملی بوده است، اما دست‌کم نگارنده شاهد این بوده که عموم مردم تبریز و آذربایجان با حرکات تحریک‌آمیز آن عده قلیل مخالف‌اند و به این دسته از افراد اجازه خودنمایی چندانی نمی‌دهند. اینکه چرا خوشبختانه توهین‌های قومیتی جز در موارد بسیار اندک جایی روی سکوهای ورزشگاه‌های ما ندارد، دلایل جامعه‌شناختی زیادی دارد. اما شاید یکی از پررنگ‌ترین این دلایل، کم‌رنگ‌ترشدن جوک‌های نژادی و قومیتی نسبت به گذشته است. خوشبختانه شیوه‌های تولید طنز در فضای مجازی تغییر کرده و دیگر به‌ندرت می‌توان جوک‌های نژادی توهین‌آمیز در این‌سو و آن‌سو شنید. همین موضوع به سکوها هم سرایت کرده و باعث شده عملکرد تماشاگران ما خیلی بهتر از میانگین جهانی باشد.

 در جریان دیدار تیم‌های بلغارستان و انگلستان، رفتار فاشیستی تماشاگران بلغار شرم‌آور بود و کار آن‌ها از توهین نژادی به «رحیم استرلینگ» هم عبور کرد و به دادن سلام نازی کشیده شد! در انگلستان هم هفته‌ای نیست که به بازیکنان رنگین‌پوست توهینی صورت نگیرد. فیفا هم به‌شدت روی این مسئله حساس شده و قوانین سخت‌گیرانه‌ای در مورد این ماجراها وضع کرده، قوانینی که به نظر می‌رسد هرچه سریع‌تر باید در لیگ ما هم اجرایی شود تا همان اندک شعارهای ضدمنافع ملی هم از روی سکوها محو شود. نژادپرستی امری مسری و دامن‌گیر است، اگر فقط برای لحظاتی جرقه‌اش زبانه بکشد، آتش آن، کل سکوهای کشور را خواهد گرفت و به مصیبتی غیرقابل جمع‌کردن تبدیل خواهد شد.