در سال1396 وقتی اسحاق جهانگیری، معاون رئیس‌جمهور به این موضوع اشاره کرد که «متولدین دهه 60 در هر مقطعی وارد شدند با مشکل مواجه شدیم و از زمان ورود به دبستان تا دبیرستان و دانشگاه و الان هم بحث اشتغال و در آینده موضوع سالمندی آن‌ها باید موردتوجه جدی قرار گیرد.» عده‌ای این سخن او را نقد کردند و عده‌ای نیز به جدی‌بودن دغدغه و مسئله سالمندی دهه شصتی‌ها توجه نشان دادند. وقتی بخش اعظمی از جمعیت یک کشور جوان باشد، نیروی محرّک آن کشور برای تولید و رشد به حداکثر می‌رسد، این موضوع که از آن به‌عنوان پنجره جمعیتی یاد می‌شود، به همان اندازه که می‌تواند برای توسعه یک کشور فرصت باشد، می‌تواند تهدید جدی نیز باشد. درواقع اگر از پتانسیل جمعیتی کشور برای توسعه و رشد آن کشور استفاده نشود، این فقط یک فرصت‌سوزی نیست، بلکه آن جمعیت جوان که بخش مهمی از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌ در هر برهه‌ای از تاریخ معضلات خود را به همراه خواهد داشت.

در حال حاضر گمانه‌زنی‌های بدبینانه‌ای در مورد سالمندی دهه شصتی‌ها وجود دارد، از ورشکستگی صندوق‌های بازنشستگی گرفته تا کمبود امکانات و تسهیلات مختص سالمندی. وقتی بخش مهمی از کشور، جوان باشد، می‌تواند به‌واسطه نیروی کار خود هزینه خدمات تامین‌اجتماعی را تامین کند، اما وقتی این موضوع برعکس شود، بخش اعظم جمعیت ازکارافتاده باشد، نیروهای جوان دیگر نمی‌توانند هزینه لازم برای زندگی سالمندان را تامین کنند.

اما سوال اینجاست که تا چه اندازه باید به این گمانه‌زنی‌های بدبینانه توجه کرد؟ آمارها نشان می‌دهد، در سال1430، با وجود اینکه ما در دوران سالمندی دهه شصتی‌ها قرار خواهیم گرفت، تنها 16درصد جمعیت در سن سالمندی است و برآوردها نشان می‌دهد که 60درصد جمعیت در سنین 15 تا 64 سال قرار خواهند گرفت. در نتیجه در صورت سیاست‌گذاری صحیح می‌توان از نگرانی‌ها حول این موضوع کاست، به‌ویژه اینکه وضعیت دهه شصتی‌ها که سالمندان آینده کشور را می‌سازند در مقایسه با جمعیت جوان سایر کشورها متفاوت است. سطح تحصیلات و توجه به بهداشت و سلامت فردی این بخش از جمعیت به‌گونه‌ای است که در بخشی از شاخص‌ها شرایط امیدوارکننده‌ای دارند. بالابودن سطح سواد که کارایی افراد را در سنین پیری نیز تضمین می‌کند و توجه به سلامت فردی که باعث عقب‌افتادن ازکارافتادگی می‌شود، نکاتی است که سالمندی ما را با سایر گروه‌های مشابه در کشورهای مختلف متمایز کرده است، بنابراین بهتر است به‌جای نگرانی از گرانی سنگ‌قبرها در دوران کهولت سن، به توانمندی‌ها و سلامت جسمی و روحی خود بیشتر توجه کنیم و برنامه‌های متنوعی برای سالمندی خود در نظر بگیریم.