سال2010 بود که «یوتی وادهوا»، زن خانه‌دار اهل دهلی که مسئولیت دختر دوساله‌اش را هم داشت، خود را در مقابل تصمیم همسرش سرگردان دید. همسر وی که تنها تامین‌کننده معیشت خانواده بود، تصمیم گرفته بود کارش به‌عنوان یک سرمایه‌گذار بانکی را ترک کرده و کسب‌وکار خودش را ایجاد کند. حرکت مخاطره‌‌آمیزی که همسر یوتی در نظر داشت، او را به این فکر انداخت که لازم است برای تضمین وضعیت مالی خانواده، اقدامی انجام دهد. او که قبلا سه سال به‌عنوان مدیر بخش منابع انسانی و چند سال پیش از ازدواجش مشغول به کار بود، در این‌باره می‌گوید: «دریافتم که باید کاری انجام دهم، اما در آن زمان نمی‌خواستم دخترم را در مهدکودک بگذارم، بنابراین به‌دنبال کاری بودم که بتوانم در خانه انجام دهم.» خانم یوتی از برخی وابستگان شنیده بود که می‌توان از کسب‌وکارهای برخط هم درآمدی به‌دست آورد و حتی به او گفته بودند که فروش لباس ساری در فروشگاه برخط می‌تواند منبع درآمد مناسبی باشد. به این ترتیب، او پس از گردآوری اطلاعاتی درباره گزینه‌های مختلف کسب‌وکار، شروع به جست‌وجو در اینترنت برای شناخت بازار کرد و این کار را روزها به مدت 5 تا 6 ساعت انجام می‌داد. او در تلاش بود درک درستی از مشتریانی که خریدار محصول خواهند بود به‌دست بیاورد، در همین حال به‌دنبال کسب اطلاعاتی درباره کاهش منابع لازم برای سرمایه‌گذاری در این کسب‌وکار بود، چراکه تنها سرمایه‌ای که در اختیار داشت پنجاه هزار روپیه می‌شد که باید به‌شکلی گزیده و محتاطانه خرج می‌شد. سرمایه پنجاه هزار روپیه‌ای خانم یوتی از پس‌انداز صدهزار روپیه‌ای گرفته شد که همسرش برای ایجاد کسب‌وکار خودش تهیه کرده بود و اینک آن را برای راه‌اندازی کسب‌وکار بین خود و همسرش تقسیم می‌کرد. او در جریان جست‌وجوهایش دریافته بود که برای منسوجات ابریشم خاص که طرح‌هایی روی آن‌ها چاپ شده تقاضای زیادی وجود دارد به همین دلیل کار را با تلاش برای یافتن این نوع منسوجات شروع کرد. این کارآفرین تازه‌کار برخی از اقلام را انتخاب کرده و اطلاعات آن‌ها را در وب‌سایت eBay قرار داد. به این ترتیب کسب‌وکار او به نام  Sanskrit Vintage متولد شد. گرچه در ابتدا شیوه دسته‌بندی محصولات برایش چالش‌برانگیز بود، اما به‌سرعت بر این مشکل هم غلبه کرد. از طرفی او در روزهای نخست بدون داشتن همکار، ناگزیر بود همه کارها را خودش انجام دهد و محصولات را با استفاده از خدمات پستی برای مشتریان ارسال کند و این به‌معنای ماندن در صف 3 تا 4 ساعته خدمات پستی با دختر خردسالش بود. خانم یوتی می‌گوید: «زمانی ‌که ساری‌های ابریشمی دوخته‌شده به شکل برخط در حال عرضه بود، فرد دیگری این نوع لباس را به این ترتیب عرضه نمی‌کرد و این نقطه تفاوت خوبی برای کسب‌وکار بود. نکته دیگری که به بقا و پیشرفت آن‌ها در بازار کمک کرد اینکه کسی در آن زمان حاضر به سرمایه‌گذاری در این کسب‌وکار نشده بود. آن‌ها که علاقه‌مند به فروش این نوع لباس بودند، محصول را با قیمت حدود 400روپیه خریده، چند عکس تهیه کرده و به نمایش می‌گذاشتند، سپس می‌توانستند آن را با قیمتی حدود 600روپیه بفروشند، اما یوتی تصمیم گرفت بازی را تغییر دهد و زیباترین محصولات را که قیمت بیشتری هم داشت انتخاب کرده و برای عکس‌برداری هزینه کند تا بتواند آن‌ها را به‌خوبی معرفی کرده و بفروشد. به این ترتیب کسب‌وکاری که با کمترین میزان سرمایه شروع شد، پس از چند سال، گردش مالی سالانه یک میلیون روپیه پیدا کرد و با گروهی 30نفره از زنان، کارش را ادامه می‌دهد. این کسب‌وکار چنان موفق بوده که در سال2015، موفق به دریافت جایزه «نیرایا» شد که به 50 کسب‌وکاری اعطا می‌شود که  در دو سال، بیشترین رتبه را در صادرات از هندوستان به‌دست آورده‌اند.