می‌گویند این روزها سیر قهقرایی دموکراسی از صندوق‌های رای شروع می‌شود. پرسش اساسی این است که آیا دموکراسی بستری جدید برای ظهور و بروز دیکتاتوری در این زمانه شده است؟ انتخابات در بیشتر کشورها به‌طور منظم برگزار می‌شود، اما چرا شاهد دموکراسی نیستیم؟ 

تاریخ در مورد آینده دموکراسی چه می‌گوید و چه عبرت‌هایی را برای حفظ دموکراسی به ما می‌آموزد؟ کتاب «دموکراسی‌ها چگونه می‌میرند»، نوشته «استیون لویتسکی» و «دانیل زیبلات» درباره دموکراسی و سیاست‌های دولتمردان برای از بین بردن دموکراسی در جوامع نگارش شده است. این دو نویسنده با قلمی روان در 9 فصل به‌‌خوبی به این موضوع پرداخته‌اند. اکثریت ما ذهنیتی اشتباه درباره دموکراسی داریم که با خواندن این کتاب به این موضوع آگاه می‌شویم. امروزه دموکراسی‌ها به روش دیکتاتوری آشکار به شیوه فاشیسم، کمونیسم یا حکومت نظامیان، دیگر نمی‌میرند. کودتاهای نظامی کمتر اتفاق می‌افتد و ظهور دیکتاتوری از روش انتخاباتی بروز پیدا می‌کند. 

یعنی هیچ تانکی در خیابان‌ها دیده نمی‌شود، قانون‌اساسی و سایر نهادهای به‌ظاهر دموکراتیک پابرجا می‌مانند، مردم کماکان رای می‌دهند و خودکامگان ِمنتخب، ظاهر دموکراتیک‌شان را حفظ می‌کنند، ولی از درون، اصل و ماهیت دموکراسی را نابود می‌کنند. 

«لویتسکی» و «زیبلات» معتقدند برای از بین بردن نظام‌های دموکراتیک در جهان نیازی به کودتا یا انقلاب نیست. کافی است انتخابات دموکراتیک برگزار شود و یک نامزد پوپولیست و تمامیت‌گرا در انتخابات با رأی مردم به قدرت برسد به این شکل می‌توان همواره دموکراسی را با روشی خزنده، اما مطمئن از بین برد. 

این دو، استاد علوم سیاسی دانشگاه هاروارد هستند که عوامل به قدرت رسیدن دیکتاتورها و یا دیکتاتور‌منش‌ها از مجرای انتخابات را در برخی کشورهای جهان به‌ویژه مشابهات تاریخی در آمریکا در کتاب «دموکراسی‌ها چگونه می‌میرند» نقل کردند و براساس مشخصاتی درباره‌ رفتار تمامیت‌گرای سیاست‌مداران، مشخص کرده‌اند که بی‌اعتبارکردن مخالفان سیاسی، به چالش کشیدن قواعد دموکراسی و بی‌اثرکردن رسانه‌ها از ترفندهای رایج برای از میان برداشتن نظام‌های دموکراتیک در روزگار ماست.