شنبه این هفته روز جهانی زنان روستایی بود، که بهانه‌ای است تا بار دیگر به نقش و جایگاه زنان روستایی کشور در توسعه و اقتصاد کشور نظری افکنده شود. نیرویی بی‌ادعا و در عین‌حال اهل کار و تلاش که اگر تلاش‌های آن‌ها در مسیری درست هدایت شود شاید بتوان سهم آن‌ها را در تولید، صنعت و کشاورزی و درنهایت توسعه کشور بیش از گذشته پررنگ کرد. در خصوص میزان مشارکت زنان در فعالیت‌های کشاورزی برخی آمارهای غیررسمی حاکی از آن است که آنان به میزان 60 درصد در زراعت برنج، 90 درصد در تولید سبزی و صیفی، 50 درصد در زراعت پنبه و دانه‌های روغنی و 30 درصد در امور داشت باغ‌ها مشارکت دارند. اما چگونگی این مشارکت بستگی تام به خصوصیات فرهنگی مناطق، نوع نظام بهره‌برداری از اراضی، ترکیب اعضای خانوار، نوع فعالیت کشاورزی، خصوصیات طبیعی منطقه و عوامل اقتصادی اجتماعی دارد. به‌طور مثال، در مناطق شمالی کشور که زراعت برنج رایج است، به دلیل حجم بالای کار، زنان عهده‌دار بیش از 60 درصد مراحل تولید این محصول هستند و یا در منطقه گرگان و رشت که 70 درصد پنبه کشور تولید می‌شود به دلیل ظرافتی که عمل برداشت پنبه دارد سهم زنان بیش از 66 درصد عنوان می‌شود. زنان در بخش کشاورزی در هر سه مرحله کاشت، داشت و برداشت دخالت دارند. در مرحله کاشت زنان در بذرپاشی و نشاکاری مشارکت دارند. در داشت، نقش زنان بسیار بااهمیت است؛ به طوری که در آبیاری پابه‌پای مردان کار می‌کنند و در وجین کردن و هرس گیاهان، از نیروهای اصلی به حساب می‌آیند و بالاخره در مرحله برداشت، تقریبا می‌توان گفت نقش زنان تعیین‌کننده است.