تمامی کسب‌وکارها چه استارت‌آپی و غیراستارت‌آپی طبق آنچه در قانون سازمان تامین‌اجتماعی و آنچه این قانون مصوب کرده، باید تحت حمایت و پوشش بیمه قرار بگیرند.

 البته اینکه بنگاهی بخواهد از خدمات تامین‌اجتماعی استفاده کند یا نه، اختیاری است، اما اینکه سازمان تامین‌اجتماعی به بیمه‌شدگان این خدمات را ارائه بدهد و در این مورد کوتاهی نداشته باشد، همواره موضوعی الزامی بوده و در قانون سازمان نیز مشخص است.

 براساس قانون تامین‌اجتماعی بنگاه‌ها به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند، دسته‌ای از آن‌ها کارگاه‌هایی هستند که تعداد نیروی کار مشخصی دارند و براساس قانون، حق‌بیمه مشخصی بابت آن‌ها به سازمان تامین‌اجتماعی پرداخت می‌شود و دسته دیگر هم بنگاه‌هایی هستند که افراد در آن، به‌صورت مشارکتی کار می‌کنند و هریک سهمی در سهام‌داری بنگاه دارند. هریک از این افراد طبق قانون می‌توانند حق‌بیمه خود را به سازمان پرداخت کنند و بابت آن در این سازمان حقوقی داشته باشد اما دسته سوم، بنگاه‌هایی هستند که فرد سرمایه‌گذار در محل زندگی خود یا دفتری‌، کسب‌وکار خود را راه‌اندازی کرده و معمولا برخی از فعالیت‌های نوآورانه و استارت‌آپ‌ها را شامل می‌شود. حق‌بیمه این افراد را می‌توان با تدوین قراردادی با آن‌ها و مراجع ذی‌صلاح پرداخت کرد. باید تاکید کرد که امروزه استارت‌آپ‌ها و فعالیت‎های دانش‌محور در حال رشد و گسترش‌اند و اقتصاد در 10سال آینده در اختیار آن‌ها قرار خواهد گرفت. 

بر این اساس سازمان‌های مسئول مثل سازمان تامین‌اجتماعی طبق قانون، مسئولیت مرتبط را در پوشش بیمه‌ای فعالان استارت‌آپی برعهده دارند و بر‌اساس شرایط جدید مقررات و ضوابط جدیدی را که موردنیاز باشد مصوب و اجرا می‌کنند. آنچه باید موردتاکید قرار گیرد اینکه حمایت بیمه‌ای از همه افراد جامعه برعهده سازمان تامین‌اجتماعی است، اما آنچه وضعیت و جایگاه مشاغل را در این عرصه از هم متمایز می‌‌کند، قوانینی است که در خصوص پرداخت حق‌بیمه این افراد تعیین می‌شود.