با صحبت و نشستن پای درددل بازنشستگان، متوجه این مطلب شدم که یکی از بزرگ‌ترین مسائلی که این قشر با آن مواجه هستند، ندیدن خود و در عوض بهادادن به دیگران است و همیشه این سوال را از خود می‌پرسند؛ عمری که مشغول گذران آن هستیم، متعلق به چه کسی است؟ اگر شما هم به این سوال توجه کنید، کمی به فکر رفته و  به گذشته، حال و آینده خود نگاهی خواهید انداخت. شاید افسوس بخورید که چرا تاکنون به این سوال فکر نکرده‌اید یا اینکه خوشحال باشید از اینکه توانسته‌اید از این عمر، اوقات بسیاری را به خود اختصاص دهید، اما بسیاری هم هستندکه، گزینه اول را تأیید می‌کنند.عموم انسان‌ها، تنها در دوران طفولیت است که برای خود و خواسته‌هایشان، زمان و ارزش قائل شده و به‌دنبال خواسته‌های خود می‌روند اما در جریان جامعه‌پذیری کم‌کم این نگرش در ما ایجاد می‌شود که فقط باید  برای خوشحال کردن و به‌دست آوردن دل دیگران تلاش کنیم و احیاناً اگر در این راه از تمام خواسته‌های خود نیز دست بکشیم کاری ارزشمند کرده‌ایم. ما با همین دست‌فرمان، رشد می‌کنیم و پس از فراغت از تحصیل و به‌دست آوردن دل والدین (تعدادی از افراد، حتی رشته تحصیلی خود را نیز طبق خواسته والدینشان انتخاب می‌کنند و خود هیچ علاقه‌ای به رشته تحصیلی‌شان ندارند)، نوبت  زندگی با فردی می‌رسد که توانسته قلب ما را به تسخیر خود درآورد. چه بسیار از ما پس از شروع زندگی جدید نیز، خواسته‌هایمان را فدای خواسته‌های طرف مقابل کرده و خود را از بسیاری مواهب و مزایایی که می‌تواند زندگی برای ما داشته باشد، محروم می‌کنیم.در زمان اشتغال نیز، مانند ریتم گذشته زندگی، تنها به فکر انجام کارهای محوله و خوشحال کردن رئیس، یا همکارانمان در محل کار بودیم. با همین منطق، از زمانی که فرزندان وارد دنیای ما می‌شوند، بیشترین توجه ما را به خود جلب می‌کنند و از آن به بعد دیگر، شادی و غم، خوشبختی و بدبختی تنها در گروی ‌احوالات آن‌هاست.زمانی هم که از محل کار خود بازنشسته می‌شویم، اطرافیان، فرزندان و... فکرمان را به خود مشغول می‌کنند. حال سوال اساسی این است؛ از این عمر چندین ساله، آیا خود ما هم سهمی داریم؟ حال که به سنین بالا رسیده‌ایم، آیا نباید فکری هم به حال خود و خواسته‌های‌مان کنیم.بعضی از عزیزان بر این نظر بودند که فکر کردن در مورد خانواده و فرزندان، یعنی توجه به خواسته‌های خود، زیرا آن‌ها آرزوهای ما هستند. اگر در این زمان که تمام توجه ما به خانواده و اطرافیان است، کسالتی برای ما پیش آید، چه بر سر اطرافیان‌مان خواهد آمد؟  اگر ما می‌خواهیم آن‌ها به دردسر نیفتند، حداقل باید به وضعیت جسمی و روحی خود بیشتر توجه کنیم.

 تا زمانی که در دوران بازنشستگی، نتوانیم زمانی برای خود و خواسته‌های شخصی‌مان در نظر بگیریم، نمی‌توانیم از این دوران که می‌تواند یکی از دوران طلایی زندگی ما باشد و موفقیت‌های بسیار زیادی را برایمان به همراه آورد، استفاده مطلوب و بهینه داشته باشیم. ما فقط یک بار به این دنیا آمده و زندگی می‌کنیم.