«هرمان هسه»، یکی از درخشان‌ترین نویسندگان آلمانی‌نویس، چند سالی به مدرسه مذهبی و سپس به حوزه علمیه رفت تا خود را برای زندگی و کار روحانی آماده کند و سنت خانواده پروتستانش را ادامه دهد، اما در پانزده سالگی نظرش به جهان هستی تحول یافت و مدرسه را ترک کرد و نهایتا در کتاب‌فروشی‌ای مشغول به کار شد. شغلی که مقدمات اصلی نویسنده‌شدن او را فراهم می‌کرد. «دمیان»، «گرترود» و «سیدارتا» از کتاب‌های مشهور «هسه» هستند که می‌توان در آن‌ها نشانه‌هایی از فلسفه، عرفان و مذهب را جست‌و‌جو کرد. کتاب «کنولپ» که در ایران با نام «داستان دوست من» منتشر شده است، داستان زندگی رندی صحراگرد و آزاده را بیان می‌کند. او پس از عشقی نافرجام سر به کوه و بیابان گذاشته و تنها و بی‌خانمان، گویی به ولگردی محکوم است. در اوایل کتاب، وصف آزادی او با این جملات توصیف شده: «او طبیعت را می‌بویید و بشارت بهار و گرما و راه‌های خشک و شروع دوباره صحراگردی را در نوازش‌های نسیم می‌جست.» اما با پیشروی داستان، ما از تنهایی عمیق این صحراگرد خیال‌پرداز و راه دشواری که طی کرده باخبر می‌شویم. این کتاب نیز مانند دیگر داستان‌های «هرمان هسه»، دو قطب از زندگی انسان‌ها را بیان می‌کند و شادکامی زندگی خانوادگی را در مقابل آزادگی صحراگردی قرار می‌دهد. کتاب «داستان دوست من» «کنولپ» توسط سروش حبیبی ترجمه شده و نشر «ماهی» آن را در قطع جیبی و در 132صفحه به چاپ رسانده است. خواندن این کتاب پیشنهاد دلچسبی است به همه دوستداران سفر و کسانی که در میان زندگی روزمره شهری‌شان، رویای ولگردی در سر می‌پرورانند.