بهبود
ندوید! آرامآرام در این مسیر قدم بردارید
نادر جدیدی
ما لحظه به لحظه در حال قضاوت خود هستیم. قضاوت میزان غذایی که در بشقابمان ریختهایم، نوشیدنی که سر میکشیم یا حتی قطره سسی که روی سالادمان میچکانیم.
ما مدام خود را بهعنوان یک چهره اجتماعی قضاوت میکنیم. میزان موفقیتمان را با همکارها و همکلاسیهای قدیمی مقایسه میکنیم، خودمان را با حقوقی که آخر ماه به حسابمان میآید مقایسه میکنیم و بهخاطر لباسهایی که پوشیدهایم و حتی فروشگاههایی که از آنها خرید کردهایم، به قضاوت کردن در مورد خودمان ادامه میدهیم.
ما حتی در خانه، در همین چهاردیواری خصوصیمان هم دست از قضاوت برنمیداریم. توجه ما به جزئیات خانهداری را قضاوت میکنیم و مدام شیوه مادری یا پدری کردنمان را با آدمهای دیگر قیاس میکنیم. ما حتی خودمان را با شخصیتهای داستانهایی که میخوانیم مقایسه میکنیم و بهخاطر مثل «فلانی» نبودن، خودمان را سرزنش میکنیم.
ما حتی خودمان را با تعداد کتابهای توی کتابخانه، موسیقیهای شنیده شده و تئاترهای دیده شده قضاوت میکنیم و از مدرک تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیلمان یا حتی سالهایی که پشت میز کارمان گذراندهایم هم بهعنوان ابزاری برای قضاوت خود بهره میبریم.
ما مدام خودمان را با آرزوهایمان قیاس میکنیم. با آرزوهای قدیمی که ممکن است دیگر آرزوی امروزمان نباشند و یادمان رفته باشد که خود را از حسرت نرسیدن به آنها خلاص کنیم. یا اینکه فاصله خودمان با آدمهای دیگر را میسنجیم، بدون آنکه تاثیر این سنجشهای هر روزه و هر لحظهای را بر خوشحالیمان برآورد کنیم.
همه ما برای بهتر شدن تلاش میکنیم، برای شبیهتر شدن به آدم آرزوهایمان، یا شاید هم شبیهترشدن به آدم آرزوهای دیگران. اما بهندرت به مسیری که برای تبدیل شدن به «خود آرزوهایمان» در آن میدویم نگاه میکنیم. ما مدام در حال مسابقه دادن با خودمانیم، در حال جلوزدن از خود فعلیمان، بدون آنکه لذت پیش رفتن در مسیر این مسابقه را احساس کنیم. اغلب ما، اهداف فرضی داریم و تصویری فرضی از موفقیت را در ذهنمان ساختهایم، اما فراموش میکنیم که گاهی دستاورد پیش رفتن، از رسیدن هم بیشتر است.
بیایید امروز با یک عینک دیگر به خودمان نگاه کنیم. بیایید بهجای تصور کردن یک نقطه مشخص و تلاش برای دویدن به سمت آن، به مسیری که طی میکنیم فکر کنیم. به مسیری که فارغ از رساندن ما به هدفی مشخص، میتواند به بهتر شدن حالمان، بهتر شدن خودمان کمک کند.
اگر این روزها، احساس میکنید خوشحالی را گم کردهاید، مدتهاست که آرام ندارید و از «خودتان بودن» راضی نبودهاید، نگاهتان را به موفقیت و موفق بودن تغییر دهید. باور کنید موفقیت، همیشه رسیدن نیست. همین پلههایی که از آنها بالا میروید، همین قدمهایی که برمیدارید و اتفاقاتی که در جریان برداشتن این گامها تجربه میکنید، میتواند «موفقیت» باشد. پس برای رسیدن عجله نکنید.
ممکن است هدفی که امروز برایش میجنگید، در جریان پیش رفتن در مسیر تغییر شکل دهد، دگرگون شود، با هدف دیگری عوض شود. اما چیزی که مهم است، رسیدن شما به یک نقطه فرضی نیست. لمس کردن و مزهمزه کردن لحظههایی است که در آنها، بهجای قضاوت مداوم خودتان، از «خودتان بودن» احساس خوشحالی کردهاید.
ارسال دیدگاه
ضمیمه
تیتر خبرها
