اینکه هنوز شرایط و بستر بورس برای پذیرش شرکت‌های تازه فراهم نشده، اما مسئولان چه در وزارت رفاه، چه بانک‌ها و چه در شرکت‌های شبه‌دولتی و شرکت‌های وابسته به دولت، اعلام می‌کنند که ما می‌خواهیم شرکت‌های جدیدی را وارد بورس کنیم، یعنی یک جای کار ایراد دارد.

اگر اراده‌ای جدی بر عرضه سهام وجود داشت اول از همه باید شرایط جذب نقدینگی در بازار سرمایه فراهم شود. یعنی باید اول جذب سرمایه را در بازار سرمایه تقویت کنند بعد موضوع عرضه مطرح شود. اما واقعیت این است که طی این سال‌ها هیچ اقدامی برای جذب منابع به بازار سرمایه حتی از سوی مسئولان بورس صورت نگرفته و دریغ از اظهارنظری که در این خصوص از سوی فعالان بورسی راهگشا باشد. اگر شعار واگذاری شرکت‌های شستا و ورود به بورس واقعیت دارد، باید پیش از آن چند گام اساسی برداشته شود.

ابتدا صندوق سرمایه‌گذاری دولتی تشکیل شده و تمام مالکیت‌های 20درصدی دولت در بازار به این صندوق منتقل شود. دوم، صندوق سرمایه‌گذاری بانکی تشکیل شده و سهام بانک‌ها به آن منتقل شود. سوم، صندوق سرمایه‌گذاری سهام به‌وجود آید و مالکیت سهام عدالت به آن منتقل شود. چهارم، صندوق سرمایه‌گذاری تامین‌اجتماعی شکل گرفته و تمام مالکیت سهام تامین‌اجتماعی به آن هدایت شود و هم‌زمان با این اقدامات اوراق بدهی مثل صکوک و خزانه توسط دولت منتشر شده و در تمام این صندوق‌ها اوراق تبعی با نرخ 20درصد عرضه شود.

در کنار این موارد لازم است نرخ سود بانکی به زیر پنج درصد در بانک‌ها کاهش پیدا کند یا بانک‌ها از داشتن حساب سپرده سرمایه‌گذاری و فعالیت‌های سرمایه‌گذاری هم‌زمان با کاهش سود بانکی اجتناب کنند. با فرض خوش‌بینانه که این موارد در حال انجام باشد و این چند گام اساسی برداشته شود، اراده عرضه سهام شرکت‌های شستا به بخش‌خصوصی واقعی جدی خواهد بود. نه تنها بخش‌خصوصی واقعی می‌تواند این شرکت‌ها را به‌صورت نقد و اقساط در اختیار بگیرد، بلکه مردم هم به‌صورت نقد و اقساط می‌توانند در سهام این شرکت‌ها سهیم باشند. اما مسئله اساسی این است که بازار سرمایه در شرایط فعلی آمادگی کافی برای جذب این سهام را ندارد و بستر این بازار برای پذیرش این سهام مهیا نشده است.