سازمان تامین‌اجتماعی نهادی عمومی و غیردولتی است که نیمی از جمعیت ایران را زیر پوشش خدمات متنوع بیمه‌ای قرار  می‌دهد، یعنی این سازمان نزدیک به نیمی از هم‌وطنان را تحت‌پوشش خود دارد.

طبعا با شرایط اقتصادی کنونی کشور که التهابات خاصی را تجربه می‌کند نیاز این تعداد افراد تحت‌پوشش به خدمات متنوع این سازمان افزایش می‌یابد. برای اینکه اهداف این سازمان در شرایط حساس کنونی محقق شده و برنامه‌های سازمان قوامی بگیرد، لازم است موانع پیش‌ روی فعالیت موثر این سازمان مرتفع شود. یکی از این موانع که همیشه وجود داشته، برخی دخالت ‌ها در نظام مدیریتی سازمان است.

مشکلات سازمان تامین‌اجتماعی در مجلس به‌عنوان یکی از ابرچالش‌های نظام، مطرح است در حالی که رفتارهای خود نهاد دولت در این سال‌ها، بدهی نزدیک به 180هزار میلیارد تومانی برای سازمان به بار آورده است. طبق قانون، سودی که باید به بدهی‌ها تعلق گیرد، باید به اندازه سود حاصل از توزیع اوراق مشارکت باشد اما پرداخت نشدن به‌موقع اصل و سود بدهی‌ها باعث شده، سازمان تامین‌اجتماعی در عمل به اهداف مطلوب خود نرسد. البته این در حالی بوده که در این سال‌ها چه در بحث هزینه‌های درمانی و چه پرداخت حقوق و دستمزد، کوتاهی از سازمان دیده نشده است. بار مالی قوانینی که خود نهاد دولت در لوایحی چون قانون بیمه قالی‌بافان و قوانین مختلف به‌وجود آورده از یک طرف و مشکلات بنگاه‌ها از طرف دیگر، باعث گرفتاری‌های اخیر این سازمان شده است.

از سویی هر دولتی که تصدی امور اجرایی کشور را به دست گرفته تصمیم‌های غیرکارشناسی در قبال سازمان تامین‌اجتماعی گرفته است. طرح تحول سلامت به بهانه اینکه نظام ارجاع و پزشک خانواده را احیا کند به یک باره رقم تعرفه‌های پزشکی و تعرفه‌های اعمال جراحی را سه برابر کرد و جز افزایش چندبرابری درآمد برخی پزشکان چیزی عاید کارگران یا قشر ضعیف جامعه نکرد. اگرچه از باب خدمات درمانی که رایگان بود، خدمت بزرگی به مردم شد، اما در طرف دیگر، این خدمات از محل درآمد کارگران تامین شد به طوری که این طرح سالانه بین 8 تا 10 هزار میلیارد تومان بار مالی برای کارگران  دارد، بنابراین اگر خواهان این هستیم که سازمان تامین‌اجتماعی در شرایط کنونی بتواند به بهترین شکل ممکن به مسئولیت‌های خود عمل کند و نقطه اتکای خوبی برای بیمه‌گذاران باشد باید تصمیم‌های اشتباه گذشته را با شجاعت اصلاح کنیم.