اگر سازمان تامین‌اجتماعی بخواهد حوزه رفاه را به تنهایی مدیریت کند، این اتفاق به ضرر شرکای تامین‌اجتماعی تمام خواهد شد. در درجه اول هر یک ازشرکای سه گانه تامین اجتماعی باید ضمن اشراف کامل به مسائل حوزه‌های رفاهی هر کدام سهم عادلانه‌ای در مدیریت سازمان  داشته باشند. نکته دوم اینکه وقتی یک سازمان به این عریض و طویلی مدیریت می‌شود، مجموعه مدیران این سازمان باید در حوزه مدیریت سازمانی کار کرده باشند و مفاهیم برنامه‌های استراتژیک و مهندسی سازمان و... را بدانند. این‌ها از موارد ضروری هستند که باید در هر سطح از مدیریت سازمان تامین‌اجتماعی لحاظ شود.

امروزه شاهدیم که تامین‌اجتماعی در برخی موارد به‌عنوان یکی از موانع رشد کارآفرینی مطرح می شود. در چنین سازمانی که مردم‌نهاد است، باید اعضای اصلی آن، که کارگر و کارفرما هستند، در مدیریت و اداره سازمان نقش داشته باشند. افزایش نقش شرکای تامین‌اجتماعی در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌ها می‌تواند بسیاری از مشکلات فعلی سازمان را مرتفع کند. در صورت بیشتر دیده‌شدن نقش شرکای تامین‌اجتماعی، آن‌ها می‌توانند سازمان را در حل بسیاری از این چالش‌ها یاری کنند.

نکته دیگراین است که سیاست باید دست از سر تامین‌اجتماعی بردارد. زمانی هم این امر محقق می‌شود که سه‌جانبه‌گرایی کامل رعایت شود. همچنین نباید سازمان تامین‌اجتماعی، محلی برای لابی‌گری برخی از افراد شود. همچنین باید میزان نقش دولت در اداره تامین‌اجتماعی کاسته شود تا سه‌جانبه‌گرایی به سمت تعادل حرکت کند، نه اینکه نهاد دولت در عرصه مدیریت تامین‌اجتماعی، یکه‌تازی کند. تعدیل نقش دولت در سازمان تامین‌اجتماعی، راه‌حل رفع بسیاری از مشکلات این سازمان است که از وزیر رفاه آینده انتظار داریم این مسائل را مدنظر داشته باشد.

 از سوی دیگر، بر این باورم که نگاه بخش خصوصی باید در حوزه مدیریت شستا کاملا اعمال شود تا سوددهی‌اش افزایش پیدا کند. تا زمانی که این اتفاق‌ها نیفتد، مشکلات ساختاری سازمان تامین‌اجتماعی حل نخواهد شد.

با تمام این تفاسیر، معتقدم وزیر رفاهی که قرار است به زودی بر مسند وزارت بنشیند،  نه تنها نباید فرد سیاسی باشد و سیاسی تصمیم بگیرد، بلکه باید نزدیک به حوزه‌های کارگری و کارآفرینی و به‌طور کلی از نیروهای فعال در حوزه کسب‌وکار باشد و دغدغه‌های آن‌ها را بشناسد. همچنین باید دانش مدیریت سازمانی داشته باشد تا بتواند چالش‌های پیش‌روی تامین‌اجتماعی را حل کند. در صورتی که وزیر آینده رفاه به مباحث نظام رفاه و تامین‌اجتماعی، نگاه سیاسی داشته باشد، شک نداشته باشید که چالش‌های پیش‌روی کارگران، کارفرمایان و بازنشستگان، حل نخواهد شد و چه بسا که این مشکلات بیشتر هم بشوند.