فرایند تبدیل یک فرد معتاد به معتاد متجاهر، یک شبه اتفاق نمی‌افتد. اگر در مرحله اعتیاد و از دست‌رفتن شغل و رفاه یک فرد معتاد، نهادهای حمایتی مداخله کنند و خدمات اجتماعی مناسب و علمی ارائه دهند، فرد به مرحله تبدیل‌شدن به معتاد متجاهر نمی‌رسد.

متاسفانه امروزه در بهترین حالت، فقط درمان معتادان متجاهر دیده می‌شود، در حالی که فقط درمان این معتادان، نمی‌تواند زندگی آن‌ها را دگرگون کند. حتی اگر معتاد متجاهر، اعتیادش درمان شود، باز هم هیچ برنامه‌ریزی از سوی نهادهای رسمی برای اشتغال و بازگشت فرد معتاد به زندگی عادی وجود ندارد و اغلب این معتادان پس از ترک اختیاری یا اجباری، دوباره به مسیر اعتیاد بازمی‌گردند، زیرا مراحل حمایتی پس از ترک اعتیاد، به درستی اجرا نمی‌شود.

نگهداری کوتاه‌مدت از آن‌ها در پناهگاه‌ها نیز نمی‌تواند راه‌حل ریشه‌ای برای مشکلات معتادان متجاهر باشد. این‌گونه اقدامات مقطعی، فقط حکم مُسکن را دارد که ریشه اصلی درد را درمان نمی‌کند. همچنین جداکردن فرد معتاد متجاهر از موادمخدر، اقدامی است که نهادهای مرتبط تاکنون نتوانسته‌اند در این زمینه به موفقیتی برسند. به‌گونه‌ای که دسترسی معتاد متجاهر به موادمخدر، همواره به سهولت وجود دارد و به همین دلیل، ترک اصولی در آن‌ها اتفاق نمی‌افتد. به‌طور کلی، وقتی یک معتاد متجاهر از رفاه حداقلی برخوردار نباشد و حتی از داشتن یک سرپناه ساده هم محروم باشد، نمی‌توان از این معتاد انتظار داشت که برای ترک اعتیاد، انگیزه لازم را داشته باشد. کما اینکه بسیاری از این معتادان هم آینده‌ای برای خود متصور نیستند و نسبت به تامین نیازهای معیشتی خود در دوران پس از ترک اعتیاد، نگران هستند. این‌ها مسائلی هستند که تا حل نشوند، مشکل معتادان متجاهر به شکل ریشه‌ای حل نخواهد شد. البته باید در نظر داشت که وظیفه ساماندهی معتادان متجاهر فقط در حیطه وظایف وزارت رفاه، وزارت بهداشت یا شهرداری نیست، بلکه خیلی از نهادهای دیگر باید به میدان بیایند و با همدیگر همکاری کنند تا این معتادان متجاهر بتوانند به روال زندگی عادی برگردند.