در جریان اجرای طرح تحول سلامت شاهد بودیم که غربالگری و تفکیک، به‌درستی اعمال نشد و همه اقشار جامعه، فارغ از توان مالی خود به درمان ارزان در سیستم دولتی دسترسی پیدا کردند. اینکه بخواهیم هزینه‌های درمان برای مردم غنی و فقیر به شکل رایگان باشد، سیاست عادلانه‌ای نیست و نیاز است در این مسیر، افرادی که تمکن مالی دارند، بخش عمده‌ای از هزینه‌های درمان خود را پرداخت کنند تا منابع کافی برای حمایت مالی از بیماران نیازمند وجود داشته باشد.‌از سوی دیگر، افزایش یک‌باره تعرفه‌های پزشکی که تناسبی با سرانه درمان نداشت نیز دلیل مضاعفی شد که بیمه‌ها زیر بار بدهی‌های سنگین بروند. نبود تعادل در منابع و مصارف نظام سلامت، افزایش روزافزون هزینه‌های غیرضروری نظام سلامت، رعایت‌نشدن نظام ارجاع و برنامه پزشک خانواده، همچنین ابلاغ‌نشدن راهنماهای بالینی نیز دلایل دیگری بود که موجب افزایش هزینه‌های تحمیلی به بیمه‌های درمانی، نظام سلامت و بیماران شد. مجموعه این اتفاقات، «اقتصاد سلامت» را از مدار تعادل خارج کرد و بیمه‌های درمانی را برای پوشش هزینه‌های درمانی به زحمت انداخت. در این بین، دفترچه‌های بیمه درمانی نیز به دلیل رعایت‌نشدن نظام ارجاع و راهنماهای بالینی، تبدیل به چک سفیدامضایی شد که با توسل به آن، گاهی برخی بیماران، حتی در یک روز چندین مراجعه تکراری به پزشکان مختلف داشتند و به این ترتیب هزینه‌های درمان، رو‌به فزونی گذاشت. کارشناسان بارها نسبت به اهمیت صرفه‌جویی در منابع نظام سلامت هشدار داده‌اند و امید می‌رود در ادامه اجرای طرح تحول سلامت، شاهد مدیریت بهتر و علمی‌تری روی دخل و خرج نظام سلامت باشیم تا علاوه بر اینکه پزشکان و مراکز درمانی به حق و حقوق قانونی خود برسند و بدهی‌های آن‌ها پرداخت شود، شرایطی هم پیش بیاید که فرایند حفظ منابع نظام سلامت با جدیت بیشتری پیگیری شود.