«فقط فوتباله که می‌تونه مارو خیلی زود به آرزوهامون برسونه»‏ این حرف عادل فردوسی‌پور‌ بعد از بُرد ایران  بود. خلاصه همه آنچه بود که بر ایرانی‌ها در 95دقیقه بازی ایران و مراکش گذشت. آرزویمان را مرد مراکشی برآورده ساخت فضای مجازی خوشحال‌ترین روزش را در سال‌های اخیر سپری کند. نوشته‌ها کوتاه بودند، خوشحال و ذوق‌زده. خیلی‌ها گفته بودند بی‌خیال گرانی و دلار و هزار مشکل دیگر، می‌خواهیم خوشحالی کنیم.

بسیاری، این جمله‌ها را باز نشر کردند؛ «اسپانیا سه تا گل زده، پرتغال سه تا گل زده، مراکش یک گل زده ،ولی ایران صدر جدوله.»

کاربری این‌گونه نوشت:‌«‌‎گفته بودن ایران شگفتی‌ساز میشه اینم از این؛ دهن همه وا مونده، هیچ گلی نزدن از همه بیشتر سهم آششون شد. اصلا ما ایرانی‌ها خیلی خوبیم.» ‏پیمان یزدانی تصویری را به اشتراک گذاشته از خوشحالی ایرانی‌ها در روسیه و نوشته: «اینجا تهران نیست، سن‌پترزبورگه به ساعت ١٢شب. جالب است ورق کاملا برگشته و خیابون اصلی دست ایرانی‌هاست و نه تنها روس‌ها از دیدن طرفداران ایرانی استقبال می‌کنند، هم‌وطنان هم انصافا در پایکوبی و غیره! بسیار ماهر عمل می‌کنند. حکایت آب و شنا خلاصه .»

در میان این شادی‌های ناگهانی حمید رسایی نماینده سابق مجلس هم از فرصت استفاده کرده و چیزی را به چیز دیگر به زور ربط داده تا حرف خودش را بزند، «‎شادی خیابانی مردم بعد از پیروزی تیم ملی را که می‌بینم، شادی خیابانی ‎برجام مقابل چشمم رژه می‌رود! چقدر شیرین است ‎شادی مردم، وقتی فکر می‌کنند که برده‌اند و واقعا هم برده‌اند و چقدر تلخ است شادی مردم، وقتی فکر می‌کنند که برده‌اند در حالی که باخته‌اند، ولی بعدا می‌فهمند.»

کاربری به نام امفریت هم با اوضاع، شوخی بامزه‌ای کرده بود؛ «سال دیگه احسان علیخانی مدافع مراکش رو می‌بره ماه‌عسل بعد با یه بغض غریب می‌پرسه چطور شد که اون گل‌رو زدی؟ می‌خوام از اول برامون تعریف کنی.» ‏نوشته رضا قوچان‌نژاد برای بازیکن مراکشی که گل ایران را وارد دروازه خودی کرد هم بسیار مورد توجه کاربران قرارگرفت.  قوچان‌نژاد از این بازیکن خواسته نگذارد که این گل به خودی، باعث از پا افتادنش بشود و براش بهترین‌ها را در کارش آرزو کرده. حمزه قالبی یکی از کاربران، اعتراض کرده بود به کسانی که برای اهداف سیاسی، آرزوی باخت تیم ملی را کرده بودند. «وسط خوشحالی 80میلیون ایرانی، عده معدودی از پیروزی تیم ملی کشورمون ناراحتن. تو همین توئیتر می‌توانید پیداشون کنید؛ بله ایرانی که از پیروزی تیم ملی کشورش، از شادی مردمش ناراحته. ببینید کیان، خط و ربطشون چیه.»

بعضی‌ها هم از فضای خوش‌شانسی‌ که رو به تیم ملی کرده بود استفاده کردند و کمی زده بودند به جاده خوش‌‌خیالی و خیال‌بافی. «‏وقتی پرتغال تو یورو۲۰۱۶ با سه مساوی از گروهش صعود کرد و قهرمان شد، چرا ما نتوانیم بدون گل زده قهرمان شویم.» خیلی‌ها به فضای سالم اماکنی که مردم با هم فوتبال را تماشا کردند، اشاره داشتند . آریا جعفری نوشت: «‏امروز ‎زنان و ‎مردان ‎اصفهان در مجموعه سیاحتی ‎صفه به تماشای بازی ‎ایران و ‎مراکش نشستند، نه کسی ‎منقلب شد و نه کسی ‎فحاشی کرد، یک محیط خانوادگی عالی‌، همه باهم ‎تیم ملی فوتبال ایران‌رو تشویق و با بُرد ایران خوشحالی کردند. ممنون از مدیریت مجموعه و این کار ارزشمند.»

احسان بداغی هم همین نظر را داشت؛ «‏این فیلم شادی خانوادگی مردم در سالن برج میلاد بعد از بازی ‎ایران - مراکش است، بدون ‎تفکیک جنسیتی، بدون توهین، بدون فحاشی و در امنیت روانی کامل. باور کنیم اگر برای امنیت ورزشگاه‌ها هم به خانواده‌ها و ‎زنان اعتماد کنیم، هیچ اشتباه نکرده‌ایم.» محمدرضا طایفه هم به شرایط سخت تیم اشاره کرده بود و نوشته: «‏در این یکی، دو هفته وظیفه رسانه‌های ایرانی باید جهانی‌سازی تیم ملی ایران باشد. ایران اکنون در صدر جدول گروه مرگ قرارگرفته ‌است؛ تیمی که کفش پایش تحریم شده ‌است! پول لباس‌هایش را هم باید بدهد، هم موفق است و هم بسیار جذاب. این چهره از ایران برای ما لازم و برای دشمنان ایران ویرانگرست.» سهند ایرانمهر هم ازخوشحالی مردم در خیابان‌ها گفته بود: «‏تو ‌صفحه هر ایرانی با هر عقیده سیاسی که میری یه وجه مشترک هست؛ خوشحالی بابت پیروزی تیم ملی. چقدر لذت‌بخش است یک وجه مشترک و یک احساس شادمانه مشترک. انگار یکهو تلنگر می‌خوری که راستی فلانی با هر فکر و عقیده‌ای که داره، هموطنت است و یه اصل مشترک به اسم وطن داریم. انسانیت‌که دیگه‌ بماند.» بعضی‌ها نشسته بودند و داشتند به شکل دقیق وضعیت تیم را آنالیز می‌کردند. کاربری به نام زمان‌زاده از همان کاربران تحلیلگر بود؛ «چیزی که بیشتر از همه چشم من رو گرفت، همون اضافه‌شدن چیدمان‌های گذرا در زمان تغییر فاز یا تغییر زاویه پرس بود مثل (۴-۵-۱ و ۴-۳-۳) کی فکرش رو می‌کرد یه روزی بازیکنای ایرانی بتونن هم‌زمان با ۴ تا سیستم، تو زمین بازی کنند و نظم تیم رو حفظ کنن. هنوز جا برای پیشرفت خیلی زیاده. ما در دفاع تیمی پس از چند سال کار با کی‌روش که بدون تردید یک مربی صاحب سبک در کل جهان است، تقریبا به قله نزدیک شدیم. مرحله بعدی، تکامل شیوه‌های هجومی مدرنه. اونم شاید چند سال زمان ببره!»