رسالت اصلی سازمان‌های بیمه اجتماعی از جمله سازمان تامین‌اجتماعی، گستراندن چتری از آرامش و امنیت بر سر افراد تحت‌پوشش است تا هنگام ضرورت، از مزایای آن برخوردار شوند. طبق قانون، این موضوع به‌گونه‌ای طراحی شده که قسمتی از هزینه مترتبه را شخص تحت‌شمول می‌پردازد و قسمت بسیار بزرگتری را کارفرما به موجب قانون برعهده دارد. حسب آنچه در حال حاضر متداول است هفت‌درصد از حق‌بیمه توسط کارگر پرداخت می‌شود و 23درصد نیز سهم کارفرما بابت حق‌بیمه و بیمه بیکاری است. طبق موازین عقلی، کارگر و کارفرما هر دو باید خشنود از این پوشش باشند، زیرا کارگر به آینده خود امیدوارتر است و با دغدغه کمتری به کار می‌پردازد و کارفرما نیز راضی به رفاه کارگران است، اما متاسفانه برخی از رفتارها وضعیت را به‌گونه‌ای رقم زده که هر دو گروه کارگر و کارفرما در مواردی ناراضی از وضعیت هستند.

 از یک‌سو، کارگران بعضا خدمات مناسب دریافت نمی‌کنند و در بسیاری از موارد به‌ویژه در قسمت درمان ناگزیر از چشم‌پوشی از خدمات بیمه‌ای می‌شوند و از سوی دیگر کارفرمایان نیز مشکلات عدیده‌ای دارند که در این قسمت، بزرگ‌ترین اشکال در نحوه بازرسی و برخورد بازرسان با کارفرماست، زیرا بر اساس باورهای غلط یا برخی رفتارهای ناصحیح، نگاه برخی بازرسان به کارفرما مانند نگاه پلیس به یک مجرم است و این نگاه غلط موجب ایجاد شکاف بیشتر و تعمیق حس بی‌اعتمادی بین آنان می‌شود. به نظر می‌رسد هر یک از این دو گروه، یعنی بازرسان تامین‌اجتماعی و کارفرمایان تلاش بر غیرواقعی‌کردن گزارش‌ها دارند که این کار قطعا به زیان جامعه کارگری است. از جمله مسائل فراقانونی که توسط کارشناسان تامین‌اجتماعی به دفعات صورت‌گرفته و ذهنیت منفی در کارفرمایان ایجاد کرده، بازرسی بیش از توصیه قانون است. اصولا هر جا که رفتارها به‌صورت سلیقه‌ای اعمال می‌شود، شبهه دخالت، مسائل شخصی و سلیقه‌ای و حتی فساد در آن رسوخ پیدا می‌کند. لازمه ایجاد حس امنیت و لذت‌بردن از مزایای بیمه‌ها، در درجه نخست گستراندن حس اعتماد و سپس ارائه خدمات بهتر است، زیرا اگر حس اعتماد متقابل وجود نداشته باشد، خدمات هر مقدار مطلوب هم باشد از دید بهره‌مندان ناکافی است. موضوع مناقشه اخیر بین کارفرمایان و بازرسان بیمه، کار را به‌جایی رسانده که کارفرمایان بر طبل تنش می‌کوبند و می‌گویند در صورتی که بازرسان و حسابرسان پرونده‌های بیمه را به‌صورت سنواتی بررسی کنند، آن‌ها را به کارگاه‌های خود راه نمی‌دهند. چنین فضایی به هیچ‌وجه به نفع تولید و اقتصاد کشور نیست. لازم است برای از بین‌بردن فضای تنش و بی‌اعتمادی بین سازمان تامین‌اجتماعی و کارفرمایان، مسئولان هر دو طیف باب تعامل و گفت‌وگو را با هم بازکنند و فضای بی‌اعتمادی موجود را از بین ببرند. در مورد ابلاغیه ستاد اقتصاد مقاومتی نیز بهترین مفسر این ابلاغیه خود ستاد اقتصاد مقاومتی است و اگر روح این ابلاغیه از بین بردن دغدغه‌های بیمه‌ای کارفرمایان بوده، بهتر است این موضوع در جلسه‌ای با نمایندگان سازمان تامین‌اجتماعی شفاف‌سازی شود.