سازمان تامین‌اجتماعی این روزها وضعیت خوبی ندارد. در طول سال‌ها میهمانان ناخوانده زیادی بر سر سفره آن نشسته‌اند. قالیبافان و کارگران ساختمانی بحق مشمول حمایت بیمه‌ای دولت‌اند اما نباید هزینه این حمایت بر دوش سازمان تامین‌اجتماعی انداخته شود، آن هم وقتی که منابع مطمئن برایش پیش‌بینی نشده است. منابع سازمان تامین‌اجتماعی متعلق به همه بیمه‌شدگان و بازنشستگان بوده و تحمیل هزینه‌های غیرکارشناسی به این سازمان، فشار بر سرمایه‌های کارگران و بازنشستگان است و برای برون‌رفت از این وضعیت، باید اقدامات مهمی انجام شود. مهمترین اقدام، تعیین تکلیف مطالبات سازمان تامین‌اجتماعی از نهاد دولت است. دولت از یک طرف برخی وظایف حمایتی را بر دوش تامین‌اجتماعی گذاشته و از طرف دیگر هزینه این خدمات را نمی‌پردازد و آنچه برای تامین‌اجتماعی باقی مانده، 160‌هزار میلیارد تومان طلب و استقراض از سیستم بانکی است. دولت باید هرچه سریع‌تر مطالبات انباشته سازمان را که از سال‌های قبل به این دولت به ارث رسیده به‌صورت نقد بپردازد، زیرا تامین‌اجتماعی برای انجام تعهدات خود نیازمند نقدینگی است و واگذاری شرکت‌ها و کارخانه‌های زیانده، جز اینکه مشکلات تامین‌اجتماعی را بیشتر ‌کند، فایده دیگری ندارد. اگر مطالبات تامین‌اجتماعی به شکل نقدی پرداخت شود، قطعاً این سازمان می‌تواند خدمات خود را بهتر و بیشتر ارائه دهد.

طرح‌های حمایتی بدون پشتوانه مالی و بازنشستگی پیش از موعد کارکنان دولت که بیمه‌شده تامین‌اجتماعی هستند، عدالت میان کارگران و کارکنان دولت را از میان برده است. تدابیری باید اندیشیده شود تا تعداد بازنشستگی‌های پیش از موعد ناشی از قانون مشاغل سخت و زیان‌آور، منطقی شود. در این قانون قرار بود کارفرمایان نسبت به برطرف کردن شرایط سخت و زیان‌آوری محیط کار اقدام کنند، اما این بخش از قانون نادیده گرفته شد و فقط بازنشستگی پیش از موعد کارگران به اجرا درآمده است.